Salmos 14

Dépravation horrible des hommes.

1 Psaume de David, donné au maître chantre. L’insensé a dit en son coeur : il n’y a point de Dieu. Ils se sont corrompus, ils se sont rendus abominables en leurs actions ; il n’y a personne qui fasse le bien. 2 L’Eternel a regardé des cieux sur les fils des hommes, pour voir s’il y en a quelqu’un qui soit intelligent, et qui cherche Dieu. 3 Ils se sont tous égarés, ils se sont tous ensemble rendus odieux, il n’y a personne qui fasse le bien, non pas même un seul. 4 Tous ces ouvriers d’iniquité n’ont-ils point de connaissance ? Ils mangent mon peuple comme s’ils mangeaient du pain, ils n’invoquent point l’Eternel. 5 Là ils seront saisis d’une grande frayeur ; car Dieu est avec la race juste. 6 Vous faites honte à l’affligé de ce qu’il s’est proposé l’Eternel pour sa retraite. 7 Ô ! qui donnera de Sion la délivrance d’Israël ! Quand l’Eternel aura ramené son peuple captif, Jacob s’égaiera, Israël se réjouira.

Al la ĥorestro. De David.

1 La sensaĝulo diris en sia koro: Dio ne ekzistas.

Ili sentaŭgiĝis, ili abomeniĝis pro siaj faroj;

Ekzistas neniu, kiu faras bonon.

2 La Eternulo el la ĉielo ekrigardis la homidojn,

Por vidi, ĉu ekzistas prudentulo, kiu serĉas Dion.

3 Ĉiuj devojiĝis, ĉiuj malvirtiĝis;

Ekzistas neniu, faranta bonon, ne ekzistas eĉ unu.

4 Ĉu ne prudentiĝos ĉiuj, kiuj faras malbonon,

Kiuj manĝas mian popolon, kiel oni manĝas panon,

Kaj kiuj ne vokas al la Eternulo?

5 Tie ili forte ektimis,

Ĉar Dio estas en la generacio de la justuloj.

6 Vi malhonoris la konsilon de malriĉulo,

Sed la Eternulo estas lia rifuĝejo.

7 Ho, ke venu el Cion savo al Izrael!

Kiam la Eternulo revenigos Sian forkaptitan popolon,

Tiam triumfos Jakob kaj ĝojos Izrael.