Salmos 58

David se plaint à Dieu dans ce Psaume des ruses et des artifices de ses ennemis.

1 Mictam de David, donné au maître chantre, pour le chanter sur Al-tasheth. 2 En vérité, vous gens de l’assemblée, prononcez-vous ce qui est juste ? Vous fils des hommes, jugez-vous avec droiture. 3 Au contraire, vous tramez des injustices dans votre coeur ; vous balancez la violence de vos mains en la terre. 4 Les méchants se sont égarés dès la matrice, ils ont erré dès le ventre de leur mère, en parlant faussement. 5 Ils ont un venin semblable au venin du serpent, et ils sont comme l’aspic sourd, qui bouche son oreille ; 6 Qui n’écoute point la voix des enchanteurs, la voix du charmeur fort expert en charmes. 7 Ô Dieu, brise-leur les dents dans leur bouche ! Eternel, romps les dents mâchelières des lionceaux. 8 Qu’ils s’écoulent comme de l’eau, et qu’ils se fondent ! que chacun d’eux bande son arc, mais que ses flèches soient comme si elles étaient rompues ! 9 Qu’il s’en aille comme un limaçon qui se fond ! qu’ils ne voient point le soleil non plus que l’avorton d’une femme ! 10 Avant que vos chaudières aient senti le feu des épines, l’ardeur de la colère, semblable à un tourbillon, enlèvera chacun d’eux comme de la chair crue. 11 Le juste se réjouira quand il aura vu la vengeance ; il lavera ses pieds au sang du méchant. Et chacun dira : quoi qu’il en soit, il y a une récompense pour le juste ; quoi qu’il en soit, il y a un Dieu qui juge en la terre.

Al la ĥorestro. Por Al-taŝĥet. Verko de David.

1 Ĉu efektive vi parolas veron, vi potenculoj?

Ĉu vi juste juĝas, homidoj?

2 Kontraŭe, en la koro vi faras krimaĵojn,

Sur la tero vi pesas per manoj rabemaj.

3 De la momento de sia naskiĝo la malvirtuloj devojiĝis;

De el la ventro de sia patrino la mensogantoj ekeraris.

4 Ilia veneno estas simila al la veneno de serpento,

De surda aspido, kiu ŝtopas sian orelon,

5 Kiu ne aŭskultas la vortojn de sorĉistoj,

Kiel ajn lertaj en sia arto.

6 Ho Dio, frakasu iliajn dentojn en ilia buŝo;

Frakasu la makzelojn de la junaj leonoj, ho Eternulo!

7 Ili forverŝiĝu kiel akvo, kiu malaperas;

Kiam Li ĵetos Siajn sagojn, ili estu kiel buĉitaj.

8 Kiel limako konsumiĝanta ili malaperu,

Kiel abortaĵo virina, kiu ne vidis la sunon;

9 Antaŭ ol viaj kaldronoj eksentos la dornojn,

Ilin vivajn kaj freŝajn pereigu la ventego.

10 Ĝojos la virtulo, kiam li vidos venĝon;

Li lavos siajn piedojn en la sango de la malvirtulo.

11 Kaj la homoj diros: Ekzistas rekompenco por la virtulo,

Ekzistas Dio, juĝanto sur la tero.