1 Ouve minha oração, ó Deus!

Não ignores meu clamor por socorro!

2 Ouve-me e responde-me,

pois estou sobrecarregado e confuso.

3 Meus inimigos gritam contra mim

e fazem ameaças perversas.

Sobre mim trazem desgraças

e me perseguem furiosamente.

4 Dentro do peito, meu coração acelera;

o terror da morte se apodera de mim.

5 Sou tomado de medo e pânico,

e não consigo parar de tremer.

6 Quem dera eu tivesse asas como a pomba;

voaria para longe e encontraria descanso.

7 Sim, fugiria para bem longe,

para o sossego do deserto.

Interlúdio

8 Sim, eu me apressaria em escapar

para um lugar distante do vendaval e da tempestade.

9 Confunde-os, Senhor, e frustra seus planos,

pois vejo violência e conflito na cidade.

10 Dia e noite os muros são guardados de invasores,

mas a perversidade e a maldade estão do lado de dentro.

11 Tudo está desmoronando;

ameaça e engano correm soltos pelas ruas.

12 Não é meu inimigo que me insulta;

se fosse, eu poderia suportar.

Não são meus adversários que se levantam contra mim;

deles eu poderia me esconder.

13 Antes, é você, meu igual,

meu companheiro e amigo chegado.

14 Como era agradável a comunhão que desfrutávamos

quando acompanhávamos a multidão à casa de Deus!

15 Que a morte apanhe meus inimigos de surpresa;

que desçam vivos à sepultura,

pois a maldade mora dentro deles.

16 Eu, porém, invocarei a Deus,

e o Senhor me livrará.

17 Pela manhã, ao meio-dia e à noite,

clamo angustiado,

e ele ouve minha voz.

18 Ele me resgata e me mantém a salvo na batalha,

embora muitos ainda estejam contra mim.

19 Deus, que governa desde a eternidade,

me ouvirá e lhes dará o que merecem.

Interlúdio

Pois meus inimigos não querem mudar sua conduta;

eles não temem a Deus.

20 Quanto a meu companheiro, ele traiu seus amigos

e não cumpriu suas promessas.

21 Sua fala é macia como manteiga,

mas em seu coração há guerra.

Suas palavras são suaves como azeite,

mas na verdade são punhais.

22 Entregue suas aflições ao Senhor,

e ele cuidará de você;

jamais permitirá que o justo tropece e caia.

23 Tu, porém, ó Deus, lançarás os perversos

no abismo de destruição.

Assassinos e mentirosos morrerão ainda jovens,

mas eu sempre confiarei em ti.

1 Dieve, klausykis mano maldos ir nesišalink nuo mano maldavimo!2 Pažvelk į mane ir išklausyk. Aš blaškaus ir nerimstu3 dėl priešo balso, dėl nedorėlių siautimo. Jie daro man pikta, užsirūstinę neapkenčia manęs.4 Širdis dreba mano krūtinėje, mirties siaubai apėmė mane.5 Mane užklupo baimė ir drebulys, siaubas užpuolė mane.6 Aš sakiau: "O kad turėčiau balandžio sparnus; išskrisčiau ir būčiau ramus.7 Toli nuskrisčiau, dykumoje apsinakvočiau.8 Skubėčiau pasislėpti nuo viesulų ir audrų".9 Viešpatie, suardyk ir sumaišyk jų kalbas! Mieste mačiau tik smurtą ir vaidus.10 Dieną ir naktį jie slankioja aplink jo sienas, o viduje neteisybė ir priespauda.11 Nedorybė viduryje, apgaulė ir klasta gatvėse.12 Jei priešas mane užgauliotų, galėčiau pakęsti. Jei tas, kuris nekenčia manęs, prieš mane pakiltų, pasislėpčiau nuo jo.13 Bet tu­žmogus man lygus, mano bendras, artimas bičiulis!14 Mums buvo malonu kartu, minioje eidavome į Dievo namus.15 Juos mirtis teužklumpa! Gyvi į mirusiųjų buveinę tenužengia! Nedorybės jų buveinėse ir tarp jų.16 Aš šauksiuosi Dievo, ir Viešpats išgelbės mane.17 Vakare, rytą ir vidudienį melsiuosi ir garsiai šauksiu; Jis išgirs mano balsą,18 išvaduos mano sielą, grąžins ramybę, apgins nuo puolančių priešų daugybės.19 Dievas išgirs ir pažemins juos, Jis gyvena nuo amžių. Jie nesikeičia ir Dievo nebijo.20 Jie pakelia ranką prieš tuos, kurie yra taikoje su jais, laužo duotąjį žodį.21 Slidesnė už sviestą jų burna, o širdyse karas; žodžiai švelnesni už aliejų, tačiau jie yra nuogi kardai.22 Pavesk Viešpačiui savo naštą, ir Jis palaikys tave, Jis niekados neleis teisiajam svyruoti.23 Tu, Dieve, juos nuvesi į gilią prarają. Žmogžudžiai ir apgavikai žus nė pusės amžiaus nesulaukę. Tačiau aš pasitikėsiu Tavimi.