1 Ó Deus, a quem eu louvo,

não permaneças calado,

2 enquanto os perversos me caluniam

e falam mentiras a meu respeito.

3 Eles me cercam de palavras odiosas

e me atacam sem motivo.

4 Retribuem meu amor com acusações,

mesmo enquanto oro por eles.

5 Pagam-me o bem com o mal,

e o amor, com o ódio.

6 Que um perverso testemunhe contra ele,

e um acusador o leve a julgamento.

7 Quando julgarem sua causa,

que o declarem culpado;

considerem pecado suas orações.

8 Que sua vida seja curta,

e outro ocupe seu lugar.

9 Que seus filhos se tornem órfãos,

e sua esposa, viúva.

10 Que seus filhos andem sem rumo, como mendigos,

e sejam expulsos de suas casas em ruínas.

11 Que os credores tomem todos os seus bens,

e estranhos levem o fruto de seu trabalho.

12 Que ninguém o trate com bondade,

nem tenha compaixão de seus órfãos.

13 Que todos os seus descendentes morram;

que o nome de sua família seja apagado na geração seguinte.

14 Que o Senhor nunca se esqueça dos pecados de seus antepassados;

que os pecados de sua mãe jamais sejam apagados.

15 Que o Senhor se lembre sempre de sua culpa;

que seu nome seja de todo esquecido.

16 Pois não quis ser bondoso com os outros;

foi no encalço dos pobres e necessitados

e perseguiu até a morte os de coração quebrantado.

17 Gostava de amaldiçoar;

agora, que ele próprio seja amaldiçoado.

Não tinha prazer em abençoar;

agora, que ele não seja abençoado.

18 Para ele, amaldiçoar é como a roupa que ele veste,

como a água que bebe,

como os alimentos saborosos que come.

19 Agora, que suas maldições voltem para ele;

apeguem-se a seu corpo como roupas,

amarrem-se em torno dele como um cinto.

20 Que essas maldições se tornem castigo do Senhor

para meus acusadores,

para os que falam mal de mim.

21 Quanto a mim, ó Senhor Soberano, trata-me bem,

por causa do teu nome;

livra-me, porque és fiel e bom.

22 Pois sou pobre e necessitado,

e meu coração está ferido.

23 Vou desaparecendo, como a sombra ao entardecer;

sou lançado para longe, como um gafanhoto.

24 De tanto jejuar, meus joelhos estão fracos;

não passo de pele e osso.

25 Sou motivo de zombaria em todo lugar;

quando me veem, balançam a cabeça em desprezo.

26 Ajuda-me, Senhor, meu Deus;

salva-me por causa do teu amor!

27 Que eles reconheçam que isso veio de ti,

que tu mesmo o fizeste, Senhor.

28 Que importa se me amaldiçoarem?

Tu me abençoarás!

Quando me atacarem, serão envergonhados;

mas eu, teu servo, continuarei a me alegrar!

29 Que meus acusadores sejam vestidos de humilhação,

que a vergonha os cubra como um manto.

30 Eu, porém, sempre darei graças ao Senhor;

louvarei seu nome diante de todos.

31 Pois ele está junto aos necessitados,

pronto para salvá-los dos que os condenam.

1 Netylėk, mano gyriaus Dieve.2 Nedorėlio burna ir klastingojo burna prieš mane atsivėrė. Jie kalba prieš mane melagingais liežuviais.3 Neapykantos žodžiais jie apsupo mane ir puola mane nekaltą.4 Už mano meilę jie kaltina mane, bet aš meldžiuosi.5 Piktu už gera jie man atlygina ir neapykanta už meilę.6 Atiduok tokį nedorėlių valiai, te šėtonas stovi jo dešinėje.7 Teisme tebūna jis pasmerktas, jo malda tebūna nuodėmė.8 Tebūna jo gyvenimas trumpas. Jo tarnystę tegauna kitas.9 Jo vaikai tepalieka našlaičiais ir žmona­našle.10 Elgetomis ir benamiais tegu tampa jo vaikai, tebūna jie išmesti iš savų sunaikintų namų.11 Skolintojas tepasiglemžia jo turtą ir svetimieji jo uždarbį teišgrobsto.12 Nė vienas jo tenesigaili ir tenebūna kas užjaustų jo našlaičius.13 Jo palikuonys tesunyksta. Kitoje kartoje teišdyla jų vardas.14 Viešpats teatsimena jo tėvų kaltes, ir jo motinos nuodėmė tenebūna išdildyta.15 Tegu nuolat Viešpats juos stebi, kad nuo žemės nušluotų jų atminimą.16 Nes neparodė jis gailestingumo, bet persekiojo beturtį ir vargšą, kėsinosi nužudyti sudužusį širdyje.17 Jis mėgo prakeikimą, tegu jis užklumpa jį; jis nemėgo palaiminimo, tebūna jis toli nuo jo.18 Jis apsivilko prakeikimu kaip drabužiu, todėl kaip vanduo jis teįsisunkia į kūną, kaip aliejus į kaulus.19 Jis tebūna jam kaip drabužis, kuris dengia jo kūną, kaip juosta, kuria jis susijuosia.20 Taip tegul užmoka Viešpats mano priešininkams ir tiems, kurie kalba pikta prieš mane.21 Bet Tu, Viešpatie Dieve, sustiprink mane dėl savojo vardo, gelbėk dėl savo gailestingumo.22 Aš esu vargšas ir beturtis, mano širdis sužeista.23 Nykstu kaip šešėlis, mane nešioja kaip vėjas skėrį.24 Mano keliai nuo pasninko linksta, sulyso mano kūnas.25 Aš jiems tapau pajuoka. Matydami mane, jie kraipė galvas.26 Padėk man, Viešpatie, mano Dieve, išgelbėk mane, būdamas gailestingas.27 Viešpatie, težino jie, jog tai Tavo ranka padarė.28 Jie tegul keikia, bet Tu laimink! Kai jie pakyla, tebūna sugėdinti, o Tavo tarnas tesidžiaugia.29 Teapsivelka mano priešininkai nešlove, juos gėda kaip drabužis teapgaubia.30 Savo burna garsiai girsiu Viešpatį, girsiu Jį minioje.31 Jis stovi beturčio dešinėje, gina jį nuo pasmerkėjų.