1 Ó meu povo, ouça minhas instruções!

Abra os ouvidos para o que direi,

2 pois lhe falarei por meio de parábola.

Ensinarei enigmas de nosso passado,

3 histórias que ouvimos e conhecemos,

que nossos antepassados nos transmitiram.

4 Não esconderemos essas verdades de nossos filhos;

contaremos à geração seguinte

os feitos gloriosos do Senhor,

seu poder e suas maravilhas.

5 Pois ele estabeleceu seus preceitos a Jacó,

deu sua lei a Israel.

Ordenou a nossos antepassados

que a ensinassem a seus filhos,

6 para que a geração seguinte, os filhos ainda por nascer,

a conhecesse,

e eles, por sua vez, a ensinarão a seus filhos.

7 Portanto, cada geração deve pôr sua esperança em Deus,

não esquecer seus poderosos feitos

e obedecer a seus mandamentos.

8 Assim, não serão como seus antepassados,

teimosos, rebeldes e infiéis,

que se recusaram a confiar em Deus de todo o coração.

9 Os guerreiros de Efraim, embora armados de arcos,

deram meia-volta e fugiram no dia da batalha.

10 Não cumpriram a aliança de Deus,

não quiseram viver de acordo com sua lei.

11 Esqueceram o que ele havia feito,

as maravilhas que lhes tinha mostrado,

12 os milagres que realizara para seus antepassados

na planície de Zoã, na terra do Egito.

13 Pois ele dividiu o mar e os conduziu na travessia;

fez as águas se erguerem como muralhas.

14 Durante o dia, os guiava com uma nuvem,

durante a noite, com a luz do fogo.

15 No deserto, partiu as rochas para lhes dar água,

como a que jorra de um manancial.

16 Da pedra, fez brotar riachos

e correr água como um rio.

17 Ainda assim, continuaram a pecar contra ele

e se rebelaram contra o Altíssimo no deserto.

18 Puseram Deus à prova em seu coração

e exigiram a comida que tanto queriam.

19 Chegaram a falar contra o próprio Deus, dizendo:

"Deus não é capaz de nos dar comida no deserto.

20 Sim, ele pode bater numa rocha e dela fazer brotar água,

mas não é capaz de dar pão e carne a seu povo".

21 Quando o Senhor os ouviu, se enfureceu;

o fogo de sua ira ardeu contra Jacó.

Sim, sua ira se levantou contra Israel,

22 pois não creram em Deus

nem confiaram em seu cuidado.

23 Apesar disso, ele deu ordem às nuvens;

abriu as portas dos céus.

24 Fez chover maná para alimentá-los;

deu-lhes pão dos céus.

25 Eles comeram o pão dos anjos;

receberam comida à vontade.

26 Ele enviou dos céus o vento do leste

e, por seu poder, guiou o vento do sul.

27 Fez chover carne como se fosse pó,

muitas e muitas aves, como a areia da praia.

28 Fez as aves caírem dentro do acampamento,

ao redor de suas tendas.

29 O povo comeu à vontade;

ele atendeu ao desejo deles.

30 Mas, antes que estivessem satisfeitos,

enquanto ainda tinham comida na boca,

31 a ira de Deus se levantou contra eles.

Ele matou seus homens mais fortes;

feriu mortalmente os jovens de Israel.

32 Ainda assim, continuaram a pecar;

não confiaram em Deus, apesar de suas maravilhas.

33 Por isso, reduziu a vida deles a um sopro

e fez seus dias terminarem em terror.

34 Quando Deus começou a matá-los,

finalmente o buscaram;

arrependeram-se e levaram Deus a sério.

35 Então lembraram que Deus era sua rocha,

que o Deus Altíssimo era seu redentor.

36 Contudo, foi só da boca para fora;

mentiram para ele com os lábios.

37 Pois o coração não era leal a Deus;

não foram fiéis à sua aliança.

38 E, no entanto, ele foi misericordioso;

perdoou seus pecados e não os destruiu.

Muitas vezes conteve sua ira

e não se enfureceu contra eles.

39 Pois se lembrou de que eram simples mortais;

passam como o vento, que não volta mais.

40 Quantas vezes se rebelaram contra ele no deserto

e o entristeceram naquela terra desolada!

41 Repetidamente, puseram Deus à prova

e provocaram o Santo de Israel.

42 Não se recordaram do seu poder,

nem do dia em que ele os resgatou de seus inimigos.

43 Não se lembraram dos sinais que ele fizera no Egito,

das maravilhas realizadas na planície de Zoã.

44 Ele transformou os rios em sangue,

para que ninguém bebesse de suas águas.

45 Enviou enxames de moscas para devorá-los

e rãs para destruí-los.

46 Entregou suas plantações às lagartas

e suas colheitas, aos gafanhotos.

47 Destruiu as videiras com granizo

e as figueiras, com geadas.

48 Entregou seu gado à chuva de pedras

e seus rebanhos, aos raios.

49 Lançou sobre eles sua ira ardente,

sua fúria, indignação e hostilidade.

Enviou contra eles

muitos anjos destruidores.

50 Voltou sua ira contra eles;

não lhes poupou a vida,

mas os devastou com a peste.

51 Matou todos os filhos mais velhos do Egito,

a flor da juventude na terra de Cam.

52 Mas conduziu seu povo como um rebanho de ovelhas

e os guiou em segurança pelo deserto.

53 Manteve-os a salvo, e não tiveram medo;

o mar cobriu seus inimigos.

54 Levou o povo até a fronteira de sua terra santa,

à região montanhosa que para eles conquistou.

55 Diante deles expulsou as nações

e repartiu entre eles sua herança;

estabeleceu as tribos de Israel em seus lugares.

56 Ainda assim, continuaram a pôr à prova o Deus Altíssimo

e a se rebelar contra ele;

não obedeceram a seus preceitos.

57 Voltaram atrás e foram infiéis, como seus antepassados;

mostraram-se indignos de confiança, como um arco defeituoso.

58 Provocaram a ira de Deus ao construir altares para outros deuses;

com seus ídolos, despertaram nele ciúmes.

59 Quando Deus os ouviu, se enfureceu

e rejeitou por completo Israel.

60 Abandonou sua habitação em Siló,

o tabernáculo onde vivia no meio do povo.

61 Deixou que a arca de seu poder fosse capturada,

entregou sua glória nas mãos de inimigos.

62 Permitiu que seu povo fosse morto à espada,

pois se enfureceu com eles, sua propriedade.

63 Os jovens foram consumidos pelo fogo,

e as moças não puderam entoar canções de núpcias.

64 Os sacerdotes foram mortos à espada,

e as viúvas não puderam lamentar as mortes.

65 Então o Senhor se levantou, como de um sono,

como o guerreiro que desperta da embriaguez.

66 Fez os inimigos recuarem

e os entregou à vergonha para sempre.

67 Rejeitou, porém, os descendentes de José;

não escolheu a tribo de Efraim.

68 Antes, escolheu a tribo de Judá,

o monte Sião, que ele amou.

69 Ali construiu seu santuário, alto como os céus,

firme e duradouro como a terra.

70 Escolheu Davi, seu servo,

e dos currais o chamou.

71 Tirou-o do pastoreio de ovelhas e cordeiros

e tornou-o pastor dos descendentes de Jacó,

o povo que a Deus pertence, Israel.

72 Com coração sincero, Davi cuidou deles

e os conduziu com sensatez.

1 Klausykis mano tauta mano įstatymo. Išgirsk savo ausimis mano burnos žodžius!2 Atversiu burną palyginimais, atskleisiu senovės laikų paslaptis.3 Ką girdėjome ir sužinojome, ką mūsų tėvai pasakojo mums,4 neslėpsime nuo jų vaikų, pasakosime būsimai kartai apie Viešpaties šlovę, Jo galybę ir stebuklus, kuriuos Jis padarė.5 Jis davė liudijimą Jokūbe ir išleido įstatymą Izraelyje. Ką Jis įsakė mūsų tėvams, jie turi skelbti savo vaikams,6 kad ir būsimoji karta­ateityje gimsiantieji vaikai­žinotų ir skelbtų savo vaikams,7 kad jie pasitikėtų Dievu, nepamirštų Dievo darbų ir laikytųsi Jo įsakymų,8 kad netaptų jie, kokie buvo jų tėvai, kietasprandė ir maištinga karta; karta, kurios širdis nebuvo tvirta nei dvasia ištikima Dievui.9 Efraimai, ginkluoti lankais, pabėgo iš mūšio kautynių dieną.10 Dievo sandoros jie nesilaikė ir įstatymų nepaisė.11 Užmiršo Jo darbus bei padarytus stebuklus.12 Jų tėvams matant, Jis darė nuostabių dalykų Egipto šalyje, Coano laukuose.13 Jis perskyrė jūrą ir pervedė juos, vandenys stovėjo kaip siena.14 Jis vedė juos dieną debesimi, o naktį­ugnies šviesa.15 Jis perskėlė dykumos uolą ir pagirdė juos kaip iš gelmių.16 Iš uolos veržėsi srovės ir vanduo lyg upės tekėjo.17 Tačiau jie dar daugiau prieš Jį nusidėjo, maištavo prieš Aukščiausiąjį dykumoje.18 Jie gundė Dievą savo širdyse, reikalaudami maisto, kurio užsigeidė.19 Jie kalbėjo prieš Dievą ir sakė: "Argi gali Dievas paruošti mums stalą dykumoje?20 Štai Jis smogė į uolą, iš jos ištekėjo vandenys ir pasipylė upeliai. Bet argi Jis gali duoti duonos ir mėsos savo tautai?"21 Išgirdęs tai, Viešpats supyko, ugnis užsidegė prieš Jokūbą, rūstybė kilo prieš Izraelį,22 nes jie netikėjo Dievu ir nepasitikėjo Jo išgelbėjimu.23 Tačiau Jis debesims įsakė iš aukštybių, dangaus vartus atidarė.24 Iš dangaus Jis pabėrė maną­maistą jiems valgyti.25 Žmonės valgė angelų duoną; turėjo pakankamai maisto.26 Jis padangėje sukėlė rytų ir pietų vėją savo galia27 ir leido lyti ant jų mėsa kaip dulkėmis ir sparnuotais paukščiais kaip jūros smiltimis.28 Jie krito į jų stovyklą ties palapinėmis.29 Jie valgė, ir visi pasisotino: patenkino Dievas jų norus.30 Bet jie dar nebuvo palikę savo geismų, dar valgis tebebuvo burnoje,31 kai Dievo rūstybė užgriuvo juos. Jis išžudė jų riebiausius ir Izraelio rinktinius sunaikino.32 Nepaisant viso to, jie ir toliau nuodėmiavo, netikėdami Dievo stebuklais.33 Jie leido dienas tuštybėje, savo metus­baimėje.34 Naikinami ieškojo jie Dievo, sugrįžę Viešpaties klausė.35 Atsiminė, kad Dievas yra jų uola, aukščiausiasis Dievas jų atpirkėjas.36 Bet jie apgaudinėjo Jį ir savo liežuviais melavo Jam,37 jų širdis nebuvo teisi prieš Jį, jie nepasiliko ištikimi Jo sandorai.38 Tačiau Jis, būdamas kupinas gailestingumo, atleido kaltes ir nesunaikino jų. Daugelį kartų Jis sulaikė savo rūstybę ir neišliejo pykčio.39 Jis atsimindavo, kad jie tėra kūnas ir kvapas, kuris nueina ir nebegrįžta.40 Kaip dažnai jie pykdė Jį dykumoje, liūdino tyruose!41 Jie vis iš naujo gundė Dievą ir apribojo Izraelio Šventąjį.42 Jie neprisimindavo Jo rankos ir tos dienos, kai Jis išvadavo juos iš priešo,43 kai darė Egipte ženklus ir stebuklus Coano laukuose.44 Jis pavertė krauju upelius ir upes, kad jie negalėtų gerti iš jų.45 Jis siuntė muses, kurios kandžiojo juos, taip pat varles, kurios naikino juos.46 Jis užleido ant jų laukų derliaus žiogus ir skėrius.47 Jis išdaužė ledais vynuogynus ir šilkmedžius sunaikino šalčiu.48 Jų gyvuliai nuo ledų žuvo ir galvijus naikino žaibai.49 Jis siuntė jiems savo rūstybę, įtūžį, pyktį ir visus nelaimių nešėjus.50 Jis padarė kelią savo rūstybei, nesaugojo jų nuo mirties, ant jų užleido marą.51 Jis išžudė visus pirmagimius Egipte, pajėgumo pradžią Chamo palapinėse.52 Jis išvedė savo tautą kaip avis, kaip kaimenę dykuma vedė.53 Jis vedė juos saugiai, jie nieko nebijojo, jų priešus apdengė jūra.54 Jis atvedė juos į šventąją žemę, prie kalno, kurį Jo dešinė buvo įsigijusi.55 Jis išvarė tautas, išdalijo jų žemę paveldėti ir Izraelio gimines apgyvendino jų palapinėse.56 Tačiau jie gundė Jį ir maištavo prieš Dievą, Aukščiausiojo įsakymų nesilaikė.57 Nusisuko ir buvo neištikimi kaip jų tėvai, nukrypo į šalį kaip sugadintas lankas.58 Aukštumomis jie kėlė Jo pyktį, drožtais atvaizdais sukėlė Jam pavydą.59 Dievas, tai išgirdęs, supyko ir pasibjaurėjo Izraeliu.60 Jis paliko palapinę Šilojuje, kurią tarp žmonių buvo pasistatęs.61 Savo jėgą Jis atidavė į nelaisvę, savo šlovę­į priešo rankas.62 Savo tautą pavedė kardui ir pyko ant savo paveldėjimo.63 Jaunuolius ugnis prarijo, mergaitės liko netekėjusios.64 Kunigai krito nuo kardo, o našlės negalėjo jų apraudoti.65 Tada Viešpats pabudo tarsi žmogus iš miego, tarsi karžygys, šūkaudamas nuo vyno,66 Jis privertė priešus bėgti, amžiną gėdą jiems padarė.67 Jis atsisakė Juozapo palapinės ir Efraimo giminės neišsirinko.68 Išsirinko Jis Judo giminę, Siono kalną pamėgo.69 Čia Jis pastatė savo šventyklą, aukštą kaip dangų, tvirtą lyg žemę, amžiams sutvertą.70 Savo tarną Dovydą Jis išsirinko, paėmęs jį nuo avių gardų.71 Pašaukė jį nuo žindančių avių ganyti Jokūbą ir Izraelį, Jo paveldėjimą.72 Jis ganė juos nuoširdžiai, rūpestinga ranka juos vedė.