1 Louvado seja o Senhor, minha rocha;

ele treina minhas mãos para a guerra

e dá a meus dedos habilidade para a batalha.

2 Ele é meu aliado infalível e minha fortaleza,

minha torre segura e meu libertador.

Ele é meu escudo, em quem me refugio;

faz as nações se sujeitarem a mim.

3 Ó Senhor, quem são os seres humanos, para que prestes atenção neles?

Quem são os simples mortais, para que penses neles?

4 São como uma brisa;

seus dias são como uma sombra que passa.

5 Abre os céus, Senhor, e desce;

toca os montes para que soltem fumaça.

6 Lança teus relâmpagos e dispersa os inimigos;

atira tuas flechas e confunde-os.

7 Estende tua mão desde os céus e salva-me;

tira-me das águas profundas,

livra-me do poder de meus inimigos.

8 Eles têm a boca cheia de mentiras;

juram dizer a verdade, mas mentem.

9 Cantarei a ti, ó Deus, um cântico novo;

cantarei louvores a ti com instrumento de dez cordas.

10 Pois tu concedes vitória aos reis;

livraste teu servo Davi da espada mortal.

11 Salva-me!

Livra-me do poder de meus inimigos.

Eles têm a boca cheia de mentiras;

juram dizer a verdade, mas mentem.

12 Que nossos filhos floresçam na juventude

como plantas viçosas.

Que nossas filhas sejam como colunas graciosas,

esculpidas para enfeitar um palácio.

13 Que nossos celeiros fiquem cheios

de colheitas de todo tipo.

Que os rebanhos em nossos campos se multipliquem aos milhares,

e até às dezenas de milhares,

14 e que nossos bois fiquem carregados de alimentos.

Que nenhum inimigo consiga romper nossos muros,

que ninguém seja levado ao cativeiro,

nem haja gritos de angústia em nossas praças.

15 Como são felizes os que vivem desse modo!

Verdadeiramente são felizes aqueles cujo Deus é o Senhor!

1 Palaimintas Viešpats, mano stiprybė, kuris moko mano rankas kariauti ir mano pirštus kovoti.2 Jis yra mano gerumas, mano tvirtovė, mano aukštas bokštas, mano išlaisvintojas, mano skydas; Juo aš pasitikiu, Jis pavergia man tautas.3 Viešpatie, kas yra žmogus, kad apie jį žinai, ir žmogaus sūnus, kad kreipi į jį savo dėmesį.4 Žmogus panašus į vėjo dvelksmą; jo dienos kaip praslenkantis šešėlis.5 Viešpatie, palenk dangų ir nuženk. Paliesk kalnus, ir jie ims rūkti.6 Pasiųsk žaibus ir juos išsklaidyk, laidyk strėles ir sunaikink juos.7 Ištiesk ranką iš aukštybės, ištrauk ir gelbėk mane iš didelio tvano, iš svetimšalių rankos.8 Jų burna kalba tuštybę, jie melagingai priesaikai dešinę kelia.9 Dieve, aš naują giesmę Tau giedosiu, psalteriu ir dešimčiastygiu jai pritarsiu.10 Tu gelbsti karalius, Tu išlaisvinai Dovydą, savo tarną, nuo žiauraus kardo.11 Ištrauk ir gelbėk mane iš svetimšalių rankos. Jų burna kalba tuštybę, jie dešinę melagingai priesaikai kelia.12 Tegu mūsų sūnūs savo jaunystėje auga kaip vešlūs žolynai, o mūsų dukterys tebūna dailios tartum kolonos, išdrožinėtos puošniuose rūmuose.13 Mūsų klėtys tebūna prikrautos visokių gėrybių. Kaimenės mūsų avių tegul tūkstančiais veda, pilnos ganyklos tegul prisipildo.14 Tegu mūsų jaučiai būna stiprūs darbe, tenebūna jie pagrobti ar nuklydę, tegu mūsų gatvėse nesigirdi skundų.15 Laiminga tauta, kuri taip gyvena; laiminga tauta, kurios Dievas yra Viešpats!