1 Louvado seja o Senhor!

Deem graças ao Senhor porque ele é bom;

seu amor dura para sempre!

2 Quem poderá contar os feitos poderosos do Senhor?

Quem poderá louvá-lo como ele merece?

3 Como são felizes os que fazem o que é certo

e praticam a justiça todo o tempo!

4 Lembra-te de mim, Senhor, quando mostrares favor ao teu povo;

aproxima-te e resgata-me.

5 Que eu compartilhe da prosperidade dos teus escolhidos;

que eu me alegre na alegria do teu povo

e exulte com aqueles que pertencem a ti.

6 Pecamos, como nossos antepassados;

fomos desobedientes e rebeldes.

7 No Egito, nossos antepassados

não deram valor às maravilhas do Senhor.

Não se lembraram de seus muitos atos de bondade;

rebelaram-se contra ele junto ao mar Vermelho.

8 Assim mesmo ele os resgatou,

para proteger a honra de seu nome,

para mostrar seu grande poder.

9 Ordenou que o mar Vermelho secasse

e os conduziu pelas águas como por um deserto.

10 Ele os resgatou das mãos de seus inimigos

e os libertou das garras de seus adversários.

11 As águas se fecharam e cobriram seus opressores;

nenhum deles sobreviveu.

12 Então creram em suas promessas

e cantaram louvores a ele.

13 Depressa, porém, esqueceram-se do que ele havia feito;

não quiseram esperar por seus conselhos.

14 No deserto, os desejos do povo se tornaram insaciáveis;

puseram Deus à prova naquela terra desolada.

15 Ele atendeu a seus pedidos,

mas também lhes enviou uma praga.

16 No acampamento, tiveram inveja de Moisés

e de Arão, o sacerdote consagrado ao Senhor.

17 Por isso, a terra se abriu;

engoliu Datã

e sepultou Abirão e os outros rebeldes.

18 Fogo desceu sobre aqueles que os seguiam;

uma chama consumiu os perversos.

19 No monte Sinai, fizeram um bezerro;

prostraram-se diante de uma imagem de metal.

20 Trocaram seu Deus glorioso

pela estátua de um boi que come capim.

21 Esqueceram-se de Deus, seu salvador,

que havia feito coisas grandiosas no Egito,

22 atos maravilhosos na terra de Cam,

feitos notáveis no mar Vermelho.

23 Por isso, declarou que os destruiria,

mas Moisés, seu escolhido, pôs-se entre ele e o povo

e suplicou-lhe que afastasse sua ira e não os destruísse.

24 Eles, porém, se recusaram a entrar na terra agradável,

pois não creram na promessa.

25 Em vez disso, resmungaram em suas tendas

e não deram ouvidos ao Senhor.

26 Assim, ele jurou solenemente

que os mataria no deserto,

27 que dispersaria seus descendentes entre as nações

e os enviaria para o exílio em terras distantes.

28 Depois, juntaram-se aos adoradores de Baal em Peor;

chegaram a comer sacrifícios oferecidos a mortos.

29 Com todos esses atos, provocaram a ira do Senhor,

por isso uma praga se espalhou entre eles.

30 Fineias, porém, teve coragem de intervir,

e a praga foi detida.

31 Assim, desde então,

ele foi considerado justo.

32 Também em Meribá, provocaram a ira do Senhor,

e causaram sérios problemas a Moisés.

33 Fizeram Moisés se irar,

e ele falou sem refletir.

34 Não destruíram as nações que habitavam na terra,

como o Senhor lhes havia ordenado.

35 Em vez disso, misturaram-se com elas

e adotaram seus costumes.

36 Adoraram ídolos estrangeiros,

o que causou sua ruína.

37 Chegaram a sacrificar aos demônios

seus filhos e filhas.

38 Derramaram sangue inocente,

o sangue de seus filhos e filhas.

Ao oferecer sacrifícios aos ídolos de Canaã,

contaminaram a terra com sangue.

39 A si mesmos contaminaram com seus atos perversos;

seu amor aos ídolos foi adultério.

40 Por isso, a ira do Senhor se acendeu,

e ele sentiu aversão por seu povo, sua propriedade.

41 Entregou-os às nações,

e foram dominados por aqueles que os odiavam.

42 Seus inimigos os oprimiram

e os sujeitaram ao seu poder cruel.

43 Muitas vezes os livrou,

mas escolheram se rebelar contra ele;

por fim, seu pecado os destruiu.

44 Ainda assim, ele viu a aflição do povo

e ouviu seus clamores.

45 Lembrou-se de sua aliança com eles

e teve compaixão por causa do seu grande amor.

46 Fez que seus captores

os tratassem com misericórdia.

47 Salva-nos, Senhor, nosso Deus!

Reúne-nos dentre as nações,

para darmos graças ao teu santo nome,

para nos alegrarmos no teu louvor!

48 Louvem o Senhor, o Deus de Israel,

que vive de eternidade a eternidade.

Todos digam "Amém"!

Louvado seja o Senhor!

1 Girkite Viešpatį! Dėkokite Viešpačiui, nes Jis geras, nes Jo gailestingumas amžinas.2 Kas išvardins galingus Viešpaties darbus, kas apsakys Jo šlovę?3 Palaiminti, kurie Jo įsakymus vykdo, kurie visą laiką elgiasi teisiai.4 Viešpatie, būdamas palankus savo tautai, atsimink ir mane, suteik man savo išgelbėjimą,5 kad matyčiau išrinktųjų gerovę, džiūgaučiau su Tavo tauta, didžiuočiausi su Tavo paveldu.6 Nusidėjome su savo tėvais, nusikaltome, elgėmės nedorai.7 Mūsų tėvai Egipte nesuprato Tavo stebuklų. Jie užmiršo Tavo didelį gailestingumą, prieš Tave prie Raudonosios jūros maištavo.8 Bet Jis dėl savo vardo išgelbėjo juos, kad parodytų savo galybę.9 Jis sudraudė Raudonąją jūrą, ir ta išdžiūvo. Jis vedė juos per gelmes kaip per dykumą.10 Iš vergijos Jis išgelbėjo juos, išpirko juos iš priešo rankos.11 Vandenys užliejo priešus, nė vieno jų neliko.12 Tada jie tikėjo Jo žodžiais, giedojo jam gyrių.13 Bet greitai pamiršo Jo darbus ir nelaukė Jo patarimų,14 dykumoje geiduliams atsidavė ir Dievą tyruose gundė.15 Jis suteikė jiems, ko prašė, kartu siuntė ligas į jų būrį.16 Pavydėjo jie Mozei stovykloje ir Viešpaties šventajam Aaronui.17 Atsivėrusi žemė prarijo Dataną, palaidojo gaują Abiramo.18 Užsidegė ugnis tarp jų, nedorėlius sudegino liepsna.19 Jie pasidarė veršį Horebe ir garbino nulietą atvaizdą.20 Jie iškeitė savo šlovę į pavidalą jaučio, ėdančio žolę.21 Jie pamiršo savo gelbėtoją Dievą, kuris didelių dalykų Egipte padarė,22 nuostabių darbų Chamo krašte, baisių dalykų prie Raudonosios jūros.23 Dievas būtų juos sunaikinęs, jeigu ne Jo išrinktasis Mozė, stojęs užtarti juos prieš Dievą, kad Jo rūstybė jų nenubaustų.24 Jie paniekino gerąją žemę, netikėjo Jo žodžiais,25 palapinėse savo murmėjo, Viešpaties balso neklausė.26 Jis tada pakėlė ranką, kad juos dykumoje sunaikintų,27 jų vaikus išblaškytų tarp pagonių, po visas šalis išsklaidytų.28 Jie Baal Peorui tarnavo, valgė negyvųjų aukas.29 Šitaip jie savo darbais Viešpatį užrūstino, ir maras paplito tarp jų.30 Tik kai Finehasas pakilęs teismą įvykdė, liovėsi maras.31 Tai buvo jam įskaityta teisumu per visas kartas.32 Įpykino jie Viešpatį prie Meribos vandenų, ir Mozė dėl jų nukentėjo.33 Jie apkartino jo dvasią, neapgalvotus žodžius jis kalbėjo savo lūpomis.34 Jie nesunaikino tautų, kaip Viešpats jiems buvo įsakęs.35 Jie su pagonimis susimaišė ir išmoko jų darbus daryti.36 Jie stabams jų tarnavo, ir tie spąstais jiems virto.37 Jie savo sūnus ir dukteris velniams aukojo,38 liejo nekaltą kraują­savo sūnų ir dukterų kraują­aukodami Kanaano stabams; krauju buvo sutepta žemė.39 Jie susiteršė savo darbais ir paleistuvavo savo poelgiais.40 Tada užsidegė Viešpaties rūstybė prieš savo tautą, bjaurus Jam tapo Jo paveldas.41 Atidavė juos pagonims, tie, kurie jų nekentė, valdė juos.42 Juos spaudė priešai ir slėgė jų ranka.43 Daug kartų Jis išlaisvino juos, bet jie neklausė Jo patarimų; dėl savo nedorybių jie buvo pažeminti.44 Tačiau Viešpats atsižvelgė į jų priespaudą, išgirdęs jų šauksmą,45 atsiminė jų labui savo sandorą. Jis gailėjosi jų, būdamas didžiai gailestingas.46 Jis davė jiems rasti pasigailėjimą akyse tų, kurie išsivedė juos į nelaisvę.47 Išgelbėk mus, Viešpatie, mūsų Dieve, ir surankiok tautose išblaškytus, kad dėkotume Tavo šventam vardui, girtumėmės Tavo šlove.48 Palaimintas Viešpats, Izraelio Dievas, nuo amžių ir per amžius! Visa tauta tesako: "Amen". Girkite Viešpatį!