1 Ó Deus, por que nos rejeitaste por tanto tempo?

Por que é tão intensa tua ira contra as ovelhas de teu pasto?

2 Lembra-te de que somos o povo que adquiriste muito tempo atrás,

a tribo que resgataste como tua propriedade;

lembra-te ainda do monte Sião, a tua habitação.

3 Caminha pelas ruínas assustadoras da cidade;

vê como o inimigo destruiu teu santuário.

4 Ali teus inimigos deram gritos de vitória;

ali, hastearam suas bandeiras de guerra.

5 Usaram seus machados

como lenhadores no bosque.

6 Com machados e picaretas,

despedaçaram os painéis entalhados.

7 Incendiaram todo o teu santuário,

profanaram o lugar de habitação do teu nome.

8 Pensaram: "Vamos destruir tudo!",

e queimaram todos os lugares de adoração a Deus.

9 Já não vemos teus sinais;

não há mais profetas,

e ninguém sabe quando isso acabará.

10 Até quando, ó Deus, permitirás que nossos inimigos te insultem?

Acaso deixarás que blasfemem teu nome para sempre?

11 Por que reténs tua forte mão direita?

Estende-a com poder e destrói-os!

12 Tu, ó Deus, és meu rei desde a antiguidade

e trazes salvação à terra.

13 Com tua força, dividiste o mar

e despedaçaste as cabeças dos monstros marinhos.

14 Esmagaste as cabeças do Leviatã

e o deste como alimento aos animais do deserto.

15 Fizestes jorrar fontes e riachos

e secaste rios de águas torrenciais.

16 Tanto o dia como a noite pertencem a ti;

criaste a luz das estrelas e o sol.

17 Determinaste os limites da terra

e fizeste o verão e o inverno.

18 Vê como os inimigos te insultam, Senhor;

uma nação insensata blasfemou teu nome.

19 Não permitas que esses animais selvagens destruam tua pomba;

não te esqueças para sempre de teu povo aflito.

20 Lembra-te das promessas da aliança,

pois a terra está cheia de escuridão e violência.

21 Não permitas que os oprimidos voltem a ser humilhados;

em vez disso, que os pobres e os necessitados louvem teu nome.

22 Levanta-te, ó Deus, e defende tua causa;

lembra-te de como esses tolos te insultam o dia todo.

23 Não ignores o que teus inimigos disseram,

nem o tumulto que cresce sem parar.

1 Dieve, kodėl atstūmei mus amžiams, kodėl Tavo rūstybė dega prieš Tavo ganyklos avis?2 Atsimink savo susirinkimą, kurį senais laikais įsigijai, tautą, kurią išpirkai, kad ji būtų Tavo, Siono kalną, kuriame Tu gyvenai!3 Įženk į nesibaigiančius griuvėsius. Priešas šventykloje nusiaubė viską.4 Tavo priešai rėkavo Tavo susirinkimo viduryje, iškėlė čia savo ženklus.5 Jie švaistėsi kirviais lyg miško tankynėje:6 sudaužė kirviais ir kūjais visus medžio raižinius.7 Jie padegė Tavo šventyklą, išniekino Tavo vardo buveinę.8 Jie manė savo širdyse: "Sunaikinsime viską!" Jie sudegino visas Dievo sueigos vietas krašte.9 Mes nebeturime savo ženklų, nebėra daugiau jokio pranašo; nė vienas nežinome, ar ilgai taip bus.10 Dieve, ar ilgai prispaudėjas tyčiosis? Ar priešas niekins Tavo vardą per amžius?11 Kodėl atitrauki savo ranką ir dešinę paslepi antyje?12 Tačiau Dievas yra mano Karalius nuo seno; Jis gelbsti žemės viduryje.13 Tu jūrą savo galybe perskyrei, sutrupinai vandenyje slibinams galvas.14 Tu sudaužei galvas leviatano, davei jį visą suėsti dykumos gyventojams.15 Tau paliepus ištrykšta šaltiniai ir sraunūs upeliai, o vandeningos upės išdžiūsta.16 Tavo yra diena ir naktis. Tu sukūrei šviesą ir saulę.17 Tu nustatei žemės ribas, Tu padarei vasarą ir žiemą.18 Atsimink, Viešpatie, kad priešas tyčiojasi ir kvailiai niekina Tavąjį vardą.19 Neatiduok savo balandėlio gyvybės žvėrims ir nepamiršk amžinai vargšų susirinkimo.20 Pažvelk į savo sandorą; juk visi žemės tamsūs kampai yra gausūs smurto!21 Nepalik prispaustųjų gėdingai trauktis! Vargšai ir skurdžiai tegiria Tavąjį vardą!22 Pakilk, Dieve, ir gink savo bylą! Prisimink, kaip kvailiai tyčiojasi iš Tavęs kasdien!23 Nepamiršk savo priešų riksmo, prieš Tave nuolat sukylančiųjų triukšmo!