1 Que aflição espera os juízes injustos

e os que decretam leis opressoras!

2 Não fazem justiça aos pobres

e negam os direitos dos necessitados de meu povo.

Exploram as viúvas

e tiram proveito dos órfãos.

3 O que farão quando eu os castigar,

quando trouxer de uma terra distante calamidade sobre vocês?

A quem pedirão ajuda?

Onde seus tesouros estarão seguros?

4 Serão levados como prisioneiros

ou ficarão caídos entre os mortos.

Mesmo assim, a ira do Senhor não se satisfará;

sua mão ainda está levantada para castigar.

5 "Que aflição espera a Assíria, a vara de minha ira;

uso-a como bastão para expressar minha fúria!

6 Envio a Assíria contra uma nação ímpia,

contra o povo com o qual estou irado.

A Assíria os saqueará

e os pisará como pó sob os seus pés.

7 O rei da Assíria, porém, não entenderá que é meu instrumento;

esse não é seu modo de pensar.

Seu plano é somente destruir,

derrubar uma nação após a outra.

8 Ele dirá:

‘Em breve cada um de meus príncipes será rei.

9 ‘Destruímos Calno, como fizemos com Carquemis,

Hamate caiu diante de nós, como aconteceu com Arpade,

e derrotamos Samaria, como fizemos com Damasco.

10 Sim, acabamos com muitos reinos,

cujos deuses eram mais poderosos que os de Jerusalém e Samaria.

11 Portanto, derrotaremos Jerusalém e seus deuses,

como destruímos Samaria e seus deuses’".

12 Depois que o Senhor tiver usado o rei da Assíria para realizar seus propósitos no monte Sião e em Jerusalém, ele se voltará contra o rei da Assíria e o castigará, pois o rei é orgulhoso e arrogante. 13 Ele diz:

"Fiz isto com meu braço poderoso,

com minha astuta sabedoria o planejei.

Destruí as defesas das nações

e levei seus tesouros;

como um touro, derrubei seus reis.

14 Roubei as riquezas de seus ninhos

e ajuntei reinos como o camponês ajunta ovos.

Ninguém pode bater as asas contra mim,

nem dar um pio de protesto".

15 Mas será que o machado pode se orgulhar de ser mais poderoso

que aquele que o usa?

É a serra mais importante que a pessoa que com ela corta?

Pode a vara golpear se não houver quem a mova?

Acaso o cajado de madeira anda sozinho?

16 Por isso, o Soberano Senhor dos Exércitos

enviará uma praga sobre as tropas orgulhosas da Assíria,

e fogo ardente consumirá sua glória.

17 O Senhor, a Luz de Israel, será o fogo;

o Santo será a chama.

Devorará como fogo os espinhos e o mato

e queimará o inimigo em um só dia.

18 O Senhor consumirá a glória da Assíria,

como o fogo consome um bosque em terra fértil;

ela definhará como os enfermos durante uma praga.

19 De todo esse bosque glorioso, restarão apenas algumas árvores,

tão poucas que uma criança poderá contá-las.

20 Naquele dia, o remanescente de Israel,

os sobreviventes da família de Jacó,

não dependerão mais de aliados

que procuram destruí-los.

Confiarão fielmente no Senhor,

o Santo de Israel.

21 Um remanescente voltará,

sim, o remanescente de Jacó voltará para o Deus Poderoso.

22 Embora o povo de Israel seja numeroso

como a areia do mar,

apenas um remanescente voltará.

O Senhor, em sua justiça, decidiu destruir seu povo;

23 sim, o Soberano Senhor dos Exércitos,

já decidiu destruir toda a terra.

24 Portanto, assim diz o Soberano Senhor dos Exércitos: "Ó meu povo em Sião, não tema os assírios quando oprimirem vocês com vara e bastão, como fizeram os egípcios muito tempo atrás. 25 Em breve, minha fúria contra vocês passará, e minha ira se levantará para destruir os assírios". 26 O Senhor dos Exércitos os castigará com seu chicote, como fez quando Gideão venceu os midianitas na rocha de Orebe, ou quando o Senhor ergueu sua vara para afogar o exército egípcio no mar.

27 Naquele dia, o Senhor acabará

com a servidão de seu povo;

quebrará o jugo de escravidão

e o levantará de seus ombros.

28 Vejam, agora os assírios estão em Aiate;

passam por Migrom,

e guardam seus pertences em Micmás.

29 Atravessam o desfiladeiro

e acampam em Geba.

A cidade de Ramá está tomada de medo;

o povo de Gibeá, cidade natal de Saul,

foge para se salvar.

30 Gritem de terror,

habitantes de Galim!

Alertem Laís!

Ah, pobre Anatote!

31 O povo de Madmena foge,

e os habitantes de Gebim tentam se esconder.

32 O inimigo para em Nobe pelo resto do dia;

sacode o punho contra o belo monte Sião, o monte de Jerusalém.

33 Mas, vejam, o Soberano Senhor dos Exércitos

cortará com grande força a poderosa árvore da Assíria!

Ele derrubará os orgulhosos;

a árvore imponente será lançada por terra.

34 Cortará as árvores do bosque com um machado;

o Líbano cairá pelas mãos do Poderoso.

1 Vargas tiems, kurie leidžia neteisingus įstatymus ir užrašo neteisėtus sprendimus,2 kad pašalintų beturtį iš teismo ir paniekintų mano tautos vargšų teises, kad našlės taptų jų grobiu ir galėtų apiplėšti našlaičius.3 Ką jūs darysite aplankymo dieną, kai nelaimės jus užklups? Pas ką bėgsite ieškoti pagalbos, kur paliksite savo turtus?4 Be manęs jie pateks į nelaisvę, žus nuo kardo. Dėl viso to Jo rūstybė dar neatsileido, Jo ranka dar pakelta.5 Vargas Asirijai, mano rūstybės rykštei ir lazdai.6 Aš ją pasiųsiu prieš veidmainių tautą, prieš savo rūstybės žmones ją nukreipsiu, įsakysiu plėšti, grobti ir mindyti ją kaip gatvių purvą.7 Bet ji ne taip galvoja: ji svajoja sunaikinti daug tautų.8 Ji sako: "Ar mano valdovai nėra karaliai?9 Ar Kalnė ne kaip Karkemišas? Ar Hamatas ne kaip Arpadas? Ar Samarija ne kaip Damaskas?10 Ar mano ranka nepasiekė stabmeldžių karalysčių, kurių stabų buvo daugiau negu Jeruzalėje ir Samarijoje?11 Argi negaliu padaryti Jeruzalei ir jos stabams, kaip padariau Samarijai ir jos stabams?"12 Todėl, kai Viešpats užbaigs savo darbą Siono kalne ir Jeruzalėje, Jis nubaus pasipūtusį Asirijos karalių, jo išdidžiai pakeltas akis.13 Nes jis sako: "Aš tai padariau savo galia, savo išmintimi tai pasiekiau. Aš panaikinau tautų ribas, išplėšiau jų turtus, kaip karžygys pažeminau jų gyventojus.14 Mano ranka surado tautų turtus kaip lizdus, kaip surenka paliktus kiaušinius, taip surinkau visą žemę. Nė vienas nepajudino sparno, nepravėrė snapo ir nesučirškė".15 Ar kirvis giriasi prieš tą, kuris juo kerta? Ar pjūklas didžiuojasi prieš tą, kuris jį traukia? Ar lazda pakyla prieš tą, kas nėra medis? Ar rykštė plaka tą, kuris ją laiko?16 Viešpats, kareivijų Dievas, užleis sunkias ligas ant jo riebiųjų ir jo garbę sunaikins lyg ugnimi.17 Izraelio Šviesa taps ugnimi, jo Šventasis­liepsna. Per vieną dieną Jis sudegins ir sunaikins usnis ir erškėčius.18 Jis sunaikins jo miško garbę ir sodo sielą bei kūną. Jie sunyks kaip sunkiai sergantis ligonis.19 Jo miško medžių taip maža beliks, kad vaikas galės juos suskaičiuoti.20 Tuomet Izraelio ir Jokūbo namų likutis nebesirems juos nugalėjusiais, bet tiesoje vilsis Viešpačiu, Izraelio Šventuoju.21 Jokūbo likutis sugrįš prie galingojo Dievo.22 Izraeli, jei tavo tauta ir būtų gausi kaip pajūrio smiltys, tik likutis sugrįš. Sunaikinimas numatytas ir pelnytai užplūs.23 Viešpats, kareivijų Dievas, įvykdys numatytą sunaikinimą visoje žemėje.24 Todėl Viešpats, kareivijų Dievas, taip sako: "Mano tauta, gyvenanti Sione, neišsigąsk asirų, kai jie plaks tave rykštėmis ir muš lazdomis kaip egiptiečiai.25 Nes dar trumpa valandėlė, ir mano rūstybė bei pyktis pasibaigs jų sunaikinimu".26 Tada kareivijų Viešpats pakels prieš juos rimbą ir smogs jiems, kaip smogė Midjanui prie Orebo uolos. Jis išties savo lazdą virš jūros, kaip tai padarė Egipte.27 Tą dieną jų našta bus pašalinta nuo tavo pečių ir jungas nuo tavo kaklo, ir patepimas sudaužys jungą.28 Jie pakilo iš Rimono, atžygiavo į Ajatą pro Migroną ir paliko atsargas Michmaše.29 Jie perėjo tarpeklį, Geboje nakvojo. Rama dreba, Sauliaus Gibėja išbėgiojo.30 Šauk balsiai, Galimų dukra! Teišgirsta tave Laišoje, vargšas Anatote.31 Madmena ištuštėjo, Gebimų gyventojai ieško išsigelbėjimo.32 Dar šiandien jie pasieks Nobą, pakels grasinantį kumštį prieš Siono dukterį, prieš Jeruzalės aukštumą.33 Štai Viešpats, kareivijų Dievas, nulauš su triukšmu šakas, aukštai iškilusius nukirs, aukštieji bus pažeminti,34 miško tankumynus iškapos kirviu, Libanas kris nuo Galingojo.