1 Enviem cordeiros desde Selá,

como tributo ao governante da terra.

Enviem-nos pelo deserto,

para o monte da bela Sião.

2 As mulheres de Moabe foram abandonadas, como aves sem ninho,

nas partes rasas do rio Arnom.

3 "Ajudem-nos!", elas clamam.

"Defendam-nos como uma sombra ao meio-dia!

Protejam os fugitivos;

não nos traiam agora que escapamos.

4 Deixem que o povo de Moabe more com vocês;

escondam nossos refugiados do inimigo, até que passe o terror."

Quando a opressão e a destruição tiverem terminado,

quando os invasores inimigos tiverem partido,

5 Deus estabelecerá como rei um dos descendentes de Davi.

Ele reinará com misericórdia e verdade,

julgará sempre com imparcialidade

e buscará fazer o que é justo.

6 Ouvimos falar da arrogante Moabe,

de seu orgulho, sua altivez e sua fúria,

mas toda essa soberba desapareceu.

7 Toda a terra de Moabe chora,

sim, todos em Moabe lamentam

ao lembrar dos bolos de passas de Quir-Haresete;

não resta um sequer.

8 As plantações de Hesbom estão abandonadas,

os vinhedos de Sibma, desertos.

Os governantes das nações derrubaram Moabe,

essa bela videira.

Seus ramos se estendiam para o norte, até a cidade de Jazar,

e se espalhavam para o leste, até o deserto.

Seus brotos se estendiam tão longe para o oeste

que atravessavam o mar Morto.

9 Por isso, agora choro por Jazar e pelos vinhedos de Sibma;

minhas lágrimas correrão por Hesbom e por Eleale.

Não há mais gritos de alegria

por seus frutos de verão e suas colheitas.

10 Encerrou-se a alegria,

acabou-se a celebração pela colheita.

Já não haverá cânticos nos vinhedos,

nem gritos de exultação,

ninguém pisará as uvas nos tanques de prensar;

acabei com toda a alegria de suas colheitas.

11 O clamor de meu coração por Moabe é como o lamento de uma harpa;

estou cheio de angústia por Quir-Haresete.

12 O povo de Moabe adorará em seus santuários idólatras,

mas de nada lhe adiantará.

Clamarão aos deuses em seus templos,

mas ninguém poderá salvá-los.

13 O Senhor já havia anunciado essas coisas sobre Moabe no passado. 14 Agora, porém, o Senhor diz: "Dentro de três anos, contando cada dia, a glória de Moabe chegará ao fim. De sua grande população, restarão uns poucos sobreviventes".

1 Siųskite krašto kunigaikščiui avinėlį iš Selos į dykumą Siono dukros kalnui.2 Kaip iš lizdo išmesti paukščiukai yra Moabo dukterys prie Arnono brastų.3 Sušaukite pasitarimą, įvykdykite teisingumą. Tegu tavo šešėlis būna kaip naktis vidudienį. Išsklaidytus paslėpk, neišduok pabėgėlių.4 Priimk, Moabai, mano išsklaidytuosius ir pabėgėlius, tegul jie gyvena pas tave. Būk jiems apsauga nuo sunaikintojo. Prispaudėjo nebėra, plėšimas pasibaigė, niokotojai pašalinti iš krašto.5 Gailestingumu sostas bus įtvirtintas. Jis teisėtai sėdės jame, Dovydo palapinėje, teisdamas, ieškodamas teisingumo ir skubėdamas įgyvendinti teisybę.6 Mes girdėjome apie Moabą, koks išdidus jis yra! Jo išdidumas, akiplėšiškumas ir įžūlumas tėra tuščias pasigyrimas.7 Visi moabitai verks ir raudos. Jie verks ir liūdės dėl Kir Hareseto pamatų, kurie bus sujudinti.8 Hešbono laukai išdžiūvo ir Sibmos vynmedžiai, kurių vyną gerdavo tautų viešpačiai, yra sunaikinti, vynuogynai, kurie tęsėsi iki Jazerio, siekė dykumą ir anapus jūros.9 Aš verkiu drauge su Jazeru dėl Sibmos vynmedžių, laistau ašaromis Hešboną ir Elealę. Tavo vynuogyno derliumi džiaugiasi priešai.10 Linksmybė ir džiaugsmas dingo iš derlingųjų laukų. Vynuogynuose nebėra nei džiaugsmo, nei linksmybės. Spaudyklose niekas nebespaudžia vyno. Aš nutildžiau dirbančiųjų šauksmus.11 Mano siela dėl Moabo skamba lyg arfa, o širdis liūdi Kir Hareseto.12 Jei Moabas pasirodys aukštumoje aukoti ir eis į savo šventyklą melstis, jis nieko nelaimės.13 Tai yra Viešpaties žodis, kurį Jis kalbėjo seniau apie Moabą.14 Bet dabar Viešpats sako: "Per trejus metus Moabo didybė sunyks, iš gausios tautos liks tik mažas ir silpnas likutis".