1 O Soberano Senhor dos Exércitos,

tirará de Jerusalém e de Judá

tudo aquilo de que dependem:

cada pedaço de pão,

cada gota de água,

2 todos os seus heróis e soldados,

juízes e profetas,

adivinhos e autoridades,

3 oficiais do exército e altos funcionários,

conselheiros, magos e astrólogos.

4 Nomearei meninos como seus líderes,

crianças pequenas para governá-los.

5 As pessoas oprimirão umas às outras:

homem contra homem,

vizinho contra vizinho.

Os jovens insultarão os idosos,

e os canalhas desprezarão os honrados.

6 Naquele dia, um homem dirá a seu irmão:

"Você tem roupas; seja nosso líder!

Assuma o governo deste monte de ruínas".

7 Mas ele responderá:

"Não posso ajudar!

Não tenho roupa nem comida sobrando;

não me escolham como líder".

8 Jerusalém tropeçará,

e Judá cairá,

pois falam contra o Senhor e não querem lhe obedecer;

rebelam-se abertamente contra sua glória.

9 A expressão do rosto os denuncia;

exibem seu pecado como o povo de Sodoma,

nem sequer procuram escondê-lo.

Estão perdidos!

Trouxeram desgraça sobre si mesmos.

10 Digam aos justos que tudo lhes irá bem;

desfrutarão a recompensa de seus esforços.

11 Os perversos, porém, estão perdidos,

pois receberão exatamente o que merecem.

12 Líderes imaturos oprimem meu povo,

mulheres o governam.

Ó meu povo, seus líderes o enganam

e o conduzem pelo caminho errado.

13 O Senhor toma seu lugar no tribunal

e apresenta sua causa contra seu povo.

14 O Senhor se apresenta para pronunciar julgamento

sobre as autoridades do povo e seus governantes:

"Vocês acabaram com Israel, minha videira;

o que roubaram dos pobres agora enche suas casas.

15 Como ousam esmagar meu povo

e esfregar o rosto dos pobres no pó?".

Quem exige uma resposta é o Soberano Senhor dos Exércitos.

16 O Senhor diz: "A bela Sião é arrogante;

estica seu pescoço elegante

e lança olhares atrevidos,

caminhando com passos curtos,

fazendo tinir os enfeites de seus tornozelos.

17 Por isso, o Senhor fará surgir crostas em sua cabeça;

o Senhor deixará calva a bela Sião".

18 Naquele dia, o Senhor removerá tudo que a embeleza:

os enfeites, as tiaras, os colares em forma de meia-lua,

19 os brincos, as pulseiras e os véus;

20 os lenços, os enfeites para o tornozelo, os cintos,

os perfumes e os amuletos;

21 os anéis, as joias do nariz,

22 as roupas de festa, os vestidos, os mantos e as bolsas;

23 os espelhos, as roupas de linho fino,

os adornos para a cabeça e os xales.

24 Em vez de exalar perfume agradável, ela terá mau cheiro;

usará cordas como cinto e perderá todo o seu lindo cabelo.

Vestirá pano de saco em vez de roupas finas,

e a vergonha tomará o lugar de sua beleza.

25 Os homens da cidade serão mortos à espada,

e seus guerreiros morrerão na batalha.

26 Os portões de Sião chorarão e se lamentarão;

a cidade será como uma mulher devastada,

encolhida no chão.

1 Štai Viešpats, kareivijų Dievas, atims iš Jeruzalės ir Judo ramstį ir lazdą, duonos ir vandens atsargas,2 karžygį ir karį, teisėją ir pranašą, žynį ir vyresnįjį,3 penkiasdešimtininką ir kilmingąjį, patarėją, įgudusį amatininką ir iškalbingą kalbėtoją.4 Vaikai bus jų kunigaikščiai, juos valdys kūdikiai.5 Žmonės skriaus vienas kitą, net savo artimą. Vaikai bus pasipūtę prieš vyresniuosius, niekam tikę prieš kilminguosius.6 Tada žmogus, nutvėręs savo brolį iš tėvo namų, sakys: "Tu dar turi apsiaustą, būk mūsų vadas. Šie griuvėsiai tebūna tavo valdžioje".7 Jis atsakys: "Aš nesu gydytojas, mano namuose nėra nei duonos, nei drabužių. Nedarykite manęs tautos vadu".8 Jeruzalė ir Judas kris, nes jų žodžiai ir darbai priešingi Viešpačiui; jie erzina Jo šlovės akis.9 Jų veido išraiška liudija prieš juos. Jie nesislėpdami nuodėmiauja kaip Sodomos gyventojai. Vargas jiems! Jie patys sau užtraukia nelaimę.10 Sakykite teisiesiems, kad jiems bus gerai, nes jie naudosis savo darbų vaisiais.11 Vargas nedorėliui! Jam bus atlyginta pagal jo darbus.12 Mano tauta! Vaikai juos spaudžia, moterys jiems viešpatauja. O mano tauta! Tavo vedliai tave suvedžioja ir veda klaidingu taku.13 Viešpats keliasi daryti teismo ir teisti tautas.14 Viešpats teis vyresniuosius ir savo tautos kunigaikščius. "Jūs jau prarijote vynuogyną. Beturčių nuosavybė yra jūsų namuose.15 Ką galvojate, skriausdami mano tautą ir daužydami beturčiams per veidus?"­klausia Viešpats, kareivijų Dievas.16 Viešpats sako: "Kadangi Siono dukterys išdidžiai vaikščioja, ištiesusios kaklus, mėto geidulingus žvilgsnius, eidamos mažais žingsneliais, skambina kojų žiedais,17 Viešpats apdengs Siono dukterų galvas šašais ir apnuogins jas".18 Tą dieną Viešpats nuplėš jų papuošalus: kojų grandinėles, kaktos juosteles ir mėnuliukus;19 grandinėles, apyrankes ir šydus;20 vainikėlius, kojų papuošalus, puošnias juostas, kvepalų dėžutes ir auskarus;21 pirštų ir nosies žiedus,22 išeiginius rūbus ir apsiaustus; skareles ir pinigines,23 veidrodėlius, plono lino drabužius, galvos kaspinus ir skraistes.24 Vietoje kvepalų bus smarvė, vietoje juostos­virvė; vietoje gražios šukuosenos­plikė, vietoje apsiausto­ašutinė; vietoje grožio­įdeginta žymė.25 Tavo vyrai kris nuo kardo, o tavo karžygiai­kovoje.26 Jos vartai aimanuos ir gedės, apleista ji sėdės ant žemės.