1 Esse tempo de escuridão e desespero, no entanto, não durará para sempre. A terra de Zebulom e de Naftali será humilhada, mas no futuro a Galileia dos gentios, localizada junto à estrada entre o Jordão e o mar, se encherá de glória.

2 O povo que anda na escuridão

verá grande luz.

Para os que vivem na terra de trevas profundas,

uma luz brilhará.

3 Tu multiplicarás a nação de Israel,

e seu povo se alegrará.

Eles se alegrarão diante de ti

como os camponeses se alegram na colheita,

como os guerreiros ao repartir os despojos.

4 Pois tu quebrarás o jugo de escravidão que os oprimia

e levantarás o fardo que lhes pesava sobre os ombros.

Quebrarás a vara do opressor,

como fizeste ao destruir o exército de Midiã.

5 As botas dos guerreiros

e os uniformes manchados de sangue das batalhas

serão queimados;

servirão de lenha para o fogo.

6 Pois um menino nos nasceu,

um filho nos foi dado.

O governo estará sobre seus ombros,

e ele será chamado de

Maravilhoso Conselheiro, Deus Poderoso,

Pai Eterno e Príncipe da Paz.

7 Seu governo e sua paz

jamais terão fim.

Reinará com imparcialidade e justiça no trono de Davi,

para todo o sempre.

O zelo do Senhor dos Exércitos

fará que isso aconteça!

8 O Senhor se pronunciou contra Jacó,

seu julgamento caiu sobre Israel.

9 Os habitantes de Israel e de Samaria,

que falaram com tanto orgulho e arrogância,

logo ficarão sabendo.

10 Disseram: "No lugar dos tijolos quebrados de nossas ruínas,

colocaremos pedras trabalhadas,

e no lugar das figueiras-bravas derrubadas,

plantaremos cedros".

11 O Senhor, porém, trará os inimigos de Rezim contra Israel

e instigará seus adversários.

12 Os sírios do leste e os filisteus do oeste

mostrarão suas presas e devorarão Israel.

Mesmo assim, a ira do Senhor não se satisfará;

sua mão ainda está levantada para castigar.

13 Pois mesmo depois do castigo, o povo não se arrependerá;

não buscará o Senhor dos Exércitos.

14 Portanto, em um só dia, o Senhor destruirá a cabeça e a cauda,

o ramo da palmeira e o junco.

15 Os líderes de Israel são a cabeça,

os profetas mentirosos são a cauda.

16 Pois esses líderes enganaram o povo

e o conduziram pelo caminho da destruição.

17 Por isso o Senhor não se agrada dos jovens,

nem mostra compaixão pelas viúvas e pelos órfãos.

Pois todos são hipócritas perversos;

todos falam tolices.

Mesmo assim, a ira do Senhor não se satisfará;

sua mão ainda está levantada para castigar.

18 Essa maldade é como incêndio num matagal;

consome não apenas os espinhos e o mato,

mas também queima os bosques

e faz subir nuvens de fumaça.

19 A terra ficará ressecada,

por causa da fúria do Senhor dos Exércitos.

O povo servirá de lenha para o fogo,

e ninguém poupará sequer seu irmão.

20 Atacarão o vizinho à direita,

mas continuarão com fome.

Devorarão o vizinho à esquerda,

mas não se saciarão;

por fim, comerão os próprios filhos.

21 Manassés se alimentará de Efraim,

Efraim se alimentará de Manassés,

ambos devorarão Judá.

Mesmo assim, a ira do Senhor não se satisfará;

sua mão ainda está levantada para castigar.

1 Kas patyrė vargą, tiems nebus tamsu. Seniau Zabulono žemė ir Neftalio žemė buvo paniekintos, bet ateity paežerio kraštas ir kraštas anapus Jordano, pagonių Galilėja, bus išaukštintas.2 Tauta, gyvenusi tamsybėje, išvydo didelę šviesą. Gyvenusiems mirties šešėlio krašte nušvito šviesa.3 Tu padauginai tautą ir suteikei jiems džiaugsmo. Jie džiaugiasi Tavo akivaizdoje, kaip džiaugiamasi pjūties metu arba dalijantis grobį.4 Tu sulaužei tautą slėgusį jungą, juos plakusią rykštę, jos prispaudėjo lazdą kaip Midjano dieną.5 Visų karių apavas ir krauju sutepti rūbai bus ugnimi sunaikinti.6 Kūdikis mums gimė, sūnus mums duotas. Ant jo peties viešpatavimas, jis bus vadinamas Nuostabusis, Patarėjas, Galingasis Dievas, Amžinasis Tėvas, Ramybės Kunigaikštis.7 Jo viešpatavimas plėsis ir taikai nebus galo. Dovydo sostą ir jo karalystę jis sustiprins ir įtvirtins teisingumu ir teisybe per amžius. Kareivijų Viešpaties uolumas tai padarys.8 Viešpats pasiuntė žodį Jokūbui, jis krito į Izraelį.9 Tai žinos visa tauta, Efraimas ir Samarijos gyventojai, kurie puikybėje ir išdidume kalbėjo:10 "Plytų mūrai sugriuvo, mes juos atstatysime iš tašytų akmenų; nukirto laukinius figmedžius, mes juos pakeisime kedrais".11 Todėl Viešpats sukels prieš juos Recino priešus ir sukurstys priešininkus.12 Sirija rytuose, o filistinai vakaruose ryja Izraelį, plačiai atvėrę nasrus. Dėl viso to Jo rūstybė dar neatsileido, Jo ranka dar pakelta.13 Bet tauta nesigręžia į Tą, kuris juos baudžia, jie neieško kareivijų Viešpaties.14 Todėl Viešpats nukirs Izraelio galvą ir uodegą, palmę ir nendrę tą pačią dieną.15 Vyresnieji ir kilmingieji­tai galva, o melą kalbantys pranašai­ uodega.16 Šios tautos vadai yra suvedžiotojai, o jų vedamieji pražus.17 Todėl Viešpats nesidžiaugs jų jaunimu ir nepagailės nei jų našlaičių, nei našlių. Jie visi yra veidmainiai ir nedorėliai, jie kalba kvailystes. Dėl viso to Jo rūstybė dar neatsileido, Jo ranka dar pakelta.18 Nedorybė kaip ugnis praryja usnis ir erškėčius, padega miško tankumynus, o dūmai kyla kaip stulpai.19 Kareivijų Viešpaties rūstybė padegė šalį. Tauta bus lyg kuras ugniai. Žmogus nesigailės savo brolio.20 Jis griebs iš dešinės, bet alks, ris iš kairės, bet nepasisotins. Kiekvienas valgys savo kūną.21 Manasas­Efraimą, Efraimas­ Manasą, abu drauge­Judą. Dėl viso to Jo rūstybė dar neatsileido, Jo ranka dar pakelta.