1 Quem creu em nossa mensagem?

A quem o Senhor revelou seu braço forte?

2 Meu servo cresceu em sua presença,

como tenro broto verde,

como raiz em terra seca.

Não havia nada de belo nem majestoso em sua aparência,

nada que nos atraísse.

3 Foi desprezado e rejeitado,

homem de dores, que conhece o sofrimento mais profundo.

Demos as costas para ele e desviamos o olhar;

ele foi desprezado, e não nos importamos.

4 Apesar disso, foram as nossas enfermidades que ele tomou sobre si,

e foram as nossas doenças que pesaram sobre ele.

Pensamos que seu sofrimento era castigo de Deus,

castigo por sua culpa.

5 Mas ele foi ferido por causa de nossa rebeldia

e esmagado por causa de nossos pecados.

Sofreu o castigo para que fôssemos restaurados

e recebeu açoites para que fôssemos curados.

6 Todos nós nos desviamos como ovelhas;

deixamos os caminhos de Deus

para seguir os nossos caminhos.

E, no entanto, o Senhor fez cair sobre ele

os pecados de todos nós.

7 Ele foi oprimido e humilhado,

mas não disse uma só palavra.

Foi levado como cordeiro para o matadouro;

como ovelha muda diante dos tosquiadores,

não abriu a boca.

8 Condenado injustamente,

foi levado embora.

Ninguém se importou de ele morrer sem deixar descendentes,

de sua vida ser cortada no meio do caminho.

Mas ele foi ferido mortalmente

por causa da rebeldia do meu povo.

9 Não havia cometido nenhuma injustiça

e jamais havia enganado alguém.

Ainda assim, foi sepultado como criminoso,

colocado no túmulo de um homem rico.

10 Fazia parte do plano do Senhor esmagá-lo

e causar-lhe dor.

Quando, porém, sua vida for entregue como oferta pelo pecado,

ele terá muitos descendentes.

Terá vida longa,

e o plano do Senhor prosperará em suas mãos.

11 Quando ele vir tudo que resultar de sua angústia,

ficará satisfeito.

E, por causa de tudo que meu servo justo passou,

ele fará que muitos sejam considerados justos,

pois levará sobre si os pecados deles.

12 Eu lhe darei as honras de um soldado vitorioso,

pois ele se expôs à morte.

Foi contado entre os rebeldes;

levou sobre si a culpa de muitos e intercedeu pelos pecadores.

1 Kas patikėjo mūsų skelbimu? Ir kam buvo apreikšta Viešpaties ranka?2 Jis išaugs Jo akivaizdoje kaip gležnas augalas, kaip šaknis iš sausos žemės. Neturi jis nei išvaizdos, nei patrauklumo, kai žiūrime į jį, nėra jokio grožio, kuris mus prie jo trauktų.3 Jis paniekintas ir žmonių atmestas, skausmų vyras, negalią pažinęs; mes slėpėme nuo jo savo veidus, jis buvo paniekintas, ir mes jį nieku laikėme.4 Tikrai jis nešė mūsų negalias ir sau pasiėmė mūsų skausmus. O mes laikėme jį nubaustu, Dievo ištiktu ir pažemintu.5 Jis buvo sužeistas už mūsų kaltes ir sumuštas už mūsų nuodėmes. Bausmė dėl mūsų ramybės krito ant jo; jo žaizdomis esame išgydyti.6 Mes visi buvome paklydę kaip avys, kiekvienas ėjome savo keliu. Bet Viešpats uždėjo ant jo visus mūsų nusikaltimus.7 Jis buvo kankinamas ir žeminamas, bet neatvėrė savo burnos. Kaip avinėlis, vedamas pjauti, ir kaip avis, kuri tyli prieš kirpėjus, jis neatvėrė savo burnos.8 Jis buvo paimtas iš kalėjimo ir teismo. Kas paskelbs jo giminę? Nes jis buvo atskirtas nuo gyvųjų šalies ir varginamas dėl mano tautos nusikaltimų.9 Jam paruošė kapą su nedorėliais, su turtingais po jo mirties, nors jis nepadarė nieko blogo ir jo lūpose nebuvo melo.10 Bet Viešpats panorėjo jį sumušti, Jis atidavė jį skausmui. Kai Tu padarysi jo sielą auka už nuodėmę, jis matys savo palikuonis, jo dienos bus prailgintos ir jo rankomis Viešpaties valia bus įvykdyta.11 Jis matys savo sielos vargą ir bus patenkintas. Per savo pažinimą mano teisusis tarnas nuteisins daugelį, nes jis neš jų nusikaltimus.12 Todėl Aš duosiu jam dalį su didžiaisiais, ir jis dalinsis grobį su stipriaisiais, kadangi jis atidavė savo sielą mirčiai ir buvo priskirtas prie nusikaltėlių. Jis nešė daugelio nuodėmes ir užtarė nusidėjėlius.