1 Vejam, o Senhor está prestes a destruir a terra

e transformá-la num enorme deserto!

Ele devasta sua superfície

e dispersa seus habitantes.

2 Sacerdotes e povo,

servos e senhores,

servas e senhoras,

os que compram e os que vendem,

os que emprestam e os que tomam emprestado,

credores e devedores, ninguém será poupado.

3 A terra será completamente esvaziada e saqueada.

O Senhor falou!

4 A terra lamenta e seca,

sim, o mundo definha e murcha;

até mesmo os mais nobres da terra definham.

5 A terra sofre por causa do pecado de seus habitantes,

pois transgrediram as leis de Deus,

violaram seus decretos

e quebraram sua aliança eterna.

6 Por isso, a maldição consome a terra;

seus habitantes pagam por seus pecados.

São destruídos pelo fogo,

e apenas alguns sobrevivem.

7 O vinho novo seca,

e as videiras murcham;

os que festejavam agora gemem.

8 O som animado dos tamborins cessou,

e já não se ouvem os gritos alegres de celebração;

os acordes melodiosos da harpa se calaram.

9 Acabaram-se as alegrias do vinho e das canções;

a bebida forte tem gosto amargo.

10 A cidade se contorce em meio ao caos;

todas as casas estão trancadas, para que ninguém entre.

11 Nas ruas, multidões clamam por vinho;

a alegria se transformou em tristeza,

a celebração foi expulsa da terra.

12 A cidade foi deixada em ruínas;

seus portões foram despedaçados.

13 Assim é em toda a terra:

sobrou apenas um remanescente,

como as azeitonas que sobram quando a árvore é sacudida,

como as uvas que restam na videira depois da colheita.

14 Mas todos que restaram gritam e cantam de alegria;

os que moram no oeste louvam a majestade do Senhor.

15 Nas terras do leste, deem glória ao Senhor;

nas terras além do mar, louvem o nome do Senhor, o Deus de Israel!

16 Ouvimos cânticos de louvor desde os confins da terra,

cânticos que glorificam o Justo!

Meu coração, porém, está pesado de angústia;

chorem por mim, pois desfaleço.

O engano ainda prevalece;

há traição por toda parte.

17 Terror, armadilhas e laços esperam por vocês,

habitantes da terra.

18 Os que fogem apavorados cairão numa armadilha;

os que escaparem da armadilha serão pegos num laço.

Destruição cai dos céus como chuva;

os alicerces da terra estremecem.

19 A terra se despedaçou;

está totalmente destruída

e é sacudida com violência.

20 A terra cambaleia como um bêbado,

estremece como uma tenda na tempestade.

Cai e não voltará a se levantar,

pois a culpa de sua rebelião é pesada demais.

21 Naquele dia, o Senhor castigará os poderes celestiais nos céus

e os governantes das nações na terra.

22 Serão reunidos e presos,

trancados na prisão

e, por fim, castigados.

23 Então o esplendor da lua minguará,

e o brilho do sol se apagará,

pois o Senhor dos Exércitos reinará no monte Sião;

reinará com grande glória em Jerusalém,

diante das autoridades do povo.

1 Štai Viešpats daro žemę tuščią lyg dykumą, pakeičia jos paviršių, išsklaido jos gyventojus.2 Taip bus ir tautai, ir kunigui; ir vergui, ir šeimininkui; ir tarnaitei, ir jos šeimininkei; ir perkančiam, ir parduodančiam; ir skolininkui, ir skolintojui.3 Kraštas bus nušluotas ir nualintas, nes taip Viešpats patvarkė.4 Žemė liūdi ir nyksta, pasaulis visiškai sumenkėjo ir nyksta; žemės išdidieji nusilpsta.5 Žemė suteršta jos gyventojų, nes jie nesilaikė įstatymų, iškreipė teisingumą ir sulaužė amžinąją sandorą.6 Todėl prakeikimas ryja žemę ir naikina jos gyventojus, todėl žemės gyventojai sudeginti ir žmonių mažai belikę.7 Vynas gedi, vynuogės nyksta, visi, kieno buvo linksmos širdys, dūsauja.8 Linksmybės su būgneliais liovėsi, linksmųjų triukšmas pasibaigė, švelnūs arfos garsai nutilo.9 Nebeskamba vyną geriančiųjų dainos, stiprus gėrimas apkarto jo gėrėjams.10 Tuštybės miestas bus sugriautas, namai užrakinti, niekas durų nebevarstys.11 Verkia dėl vyno gatvėse; išnyko įvairios linksmybės, džiaugsmas žemėje dingo.12 Miestas ištuštėjo, vartai guli griuvėsiuose.13 Visas kraštas bus kaip alyvmedis po vaisių nurinkimo, kaip vynuogynas po vynuogių nurinkimo.14 Jie pakels balsus, giedos apie Viešpaties didybę vakaruose,15 šlovins Viešpatį rytuose ir jūros pakraščiuose Izraelio Dievo vardą.16 Nuo žemės pakraščių girdime giedant: "Šlovė Teisiajam". Bet aš sakau: "Vargas man, aš nebepakelsiu! Išdavikai be sąžinės­apgaudinėja, suvedžioja".17 Siaubas, duobė ir žabangai tau, žemės gyventojau!18 Kas bėgs nuo siaubo garso, įkris į duobę; išlipęs iš duobės, pateks į žabangus; debesys atsivėrę, žemės pamatai dreba.19 Žemė draskyte draskoma, trinte trinama, kratyte kratoma.20 Žemė svyruote svyruos kaip girtas, siūbuos kaip palapinė. Ją slėgs jos nusikaltimas, ji grius ir nebeatsikels.21 Tą dieną Viešpats baus dangaus kareiviją aukštybėse ir žemės karalius žemėje.22 Jie bus surinkti kaip belaisviai į duobę ir užrakinti; po daugelio dienų jie bus aplankyti.23 Mėnulis paraus ir saulė susigės, nes kareivijų Viešpats šlovingai viešpataus Siono kalne, Jeruzalėje ir savo vyresniųjų akivaizdoje.