1 בעסער אַן אָרעמאַן װאָס גײט אין זײַן ערלעכקײט,

אײדער דער װאָס האָט פֿאַרקרימטע ליפּן, און איז אַ נאַר.

2 אױך, פֿון זיך אַלײן נישט קענען, קומט נישט קײן גוטס,

און דער װאָס אײַלט מיט די פֿיס, זינדיקט.

3 אַ מענטשנס נאַרישקײט פֿאַרדרײט זײַן װעג,

און אױף ה׳ צערנט זײַן האַרץ.

4 רײַכטום קריגט צו פֿיל גוטע פֿרײַנט,

און דער אָרעמאַן װערט צעשײדט פֿון זײַן גוטן פֿרײַנט.

5 אַ פֿאַלשן עדות װעט נישט געשאָנקען װערן,

און דער װאָס אָטעמט מיט ליגן, װעט נישט אַנטרונען װערן.

6 פֿיל זוכן די לײַטזעליקײט פֿון דעם נדבֿן,

און איטלעכער איז אַ גוטער פֿרײַנט דעם געבער.

7 אַלע ברידער פֿון דעם אָרעמאַן האָבן אים פֿײַנט,

און װי שױן דערװײַטערן זיך פֿון אים זײַנע גוטע פֿרײַנט!

דער װאָס זײ יאָגט זיך אַרום מיט װערטער

װעט ער בײַ זײ בלײַבן נישט.

8 דער װאָס קױפֿט זיך אײַן שׂכל, האָט ליב זײַן זעל,

דער װאָס היט פֿאַרשטאַנדיקײט, װעט געפֿינען גוטס,

9 אַ פֿאַלשן עדות װעט נישט געשאָנקען װערן,

און דער װאָס אָטעמט מיט ליגנס, װעט אונטערגײן.

10 תּענוג פּאַסט נישט פֿאַרן נאַרן,

הײַנט װי שױן פֿאַר אַ קנעכט צו געװעלטיקן איבער האַרן!

11 דער שׂכל פֿון אַ מענטשן איז אײַנצוהאַלטן זײַן צאָרן,

און אַ צירונג פֿאַר אים איז צו פֿאַרגעבן זינד.

12 אַ ברום װי פֿון אַ יונגן לײב איז דעם מלכס צאָרן,

און װי טױ אױפֿן גראָז זײַן גוטװיליקײט.

13 אַן אומגליק פֿאַר זײַן פֿאָטער איז אַ זון אַ נאַר;

און װי אַ נודנע טריפֿעניש זײַנען די קריג פֿון אַ װײַב.

14 הױז און גוטס איז אַ ירושה פֿון עלטערן,

אָבער אַ געראָטענע װײַב איז פֿון ה׳.

15 פֿױלקײט װאַרפֿט אָן אַ דרעמל,

און אַן אָפּגעלאָזטער נפֿש װעט הונגערן.

16 דער װאָס היט דאָס געבאָט, היט זײַן זעל,

דער װאָס פֿאַרװאָרלאָזט זײַנע װעגן, װעט שטאַרבן.

17 דער װאָס שענקט דעם אָרעמאַן, אַנטלײַט ה׳,

און זײַן טובֿה װעט ער אים אומקערן.

18 שטראָף דײַן זון, װען עס איז נאָך דאָ אַ האָפֿענונג,

אָבער זאָלסט זיך נישט אָנלײגן אים אומצוברענגען.

19 אַ מענטש פֿון גרױס צאָרן װעט טראָגן זײַנע שטראָף,

אָבער װען דו װעסט אים אײן מאָל מציל זײַן, אַזױ װעסט דו עס מוזן מער טאָן.

20 הערצו אַן עצה, און נעם אָן מוסר,

כּדי דו זאָלסט קלוג זײַן אין דײַן סוף.

21 פֿיל מחשבֿות זײַנען אין מענטשנס האַרצן,

אָבער ה׳ס באַראָט, ער װעט באַשטײן.

22 װאָס איז באַגערט אין אַ מענטש איז זײַן גענאָד;

און בעסער אַן אָרעמאַן אײדער אַ כּזבֿן.

23 מורא פֿאַר ה׳ פֿירט צום לעבן,

און מע בלײַבט זאַט,

און װערט נישט געשטראָפֿט מיט קײן בײז.

24 אַז דער פֿױלער שטעקט אַרײַן זײַן האַנט אין שיסל,

װיל ער זי צו מאָל נישט צוטראָגן צו זײַן מױל.

25 שלאָגסטו דעם שפּעטער, װערט דער נאַר געשײַט,

און מוסערט מען דעם פֿאַרשטענדיקן, לערנט ער װיסן.

26 אַ זון װאָס ברענגט שאַנד און חרפּה,

פֿאַרװיסט זײַן פֿאָטער, פֿאַרטרײַבט זײַן מוטער.

27 מײַן זון, הער אױף צו הערן דעם מוסר,

און דו װעסט זיך פֿאַרבלאָנדזשען פֿון די װערטער פֿון װיסנשאַפֿט.

28 גערעכטיקײט שפּאָט פֿון דעם נידערטרעכטיקן עדות,

און פֿאַלשקײט צעמישט דאָס מױל פֿון די רשעים.

29 אָנגעברײט פֿאַר די שפּעטער זײַנען שטראָפֿן,

און קלעפּ פֿאַרן רוקן פֿון די נאַרן.