1 װי שנײ אום זומער, און װי רעגן אין שניט,

אַזױ פּאַסט נישט פֿאַרן נאַרן כּבֿוד.

2 װי אַ שפּערל װאָס װאַנדערט, װי אַ שװאַלב װאָס פֿליט,

אַזױ װעט אַן אומזיסטע קללה אָנקומען אױף זיך אַלײן.

3 אַ בײַטש פֿאַרן פֿערד, אַ צאַם פֿאַרן אײזל,

און אַ רוט פֿאַרן רוקן פֿון דעם נאַרן.

4 זאָלסט נישט ענטפֿערן דעם נאַרן אַזױ װי זײַן נאַרישקײט,

כּדי דו אױך זאָלסט נישט װערן גלײַך צו אים.

5 ענטפֿער דעם נאַרן װעדליק זײַן נאַרישקײט,

כּדי ער זאָל נישט זײַן אַ חכם אין זײַנע אױגן.

6 די פֿיס האַקט זיך אָפּ, מיט ערגערניש טרינקט זיך אָן,

דער װאָס שיקט זאַכן דורך דער האַנט פֿון אַ נאַרן.

7 די פֿיס באָמבלען זיך בײַם הינקעדיקן,

און אַ משל אין מױל פֿון אַ נאַרן.

8 אַזױ װי אײנער װאָס בינדט אַ שטײן אין אַ שלײַדער,

אַזױ אַז מע גיט כּבֿוד אַ נאַרן.

9 אַ דאָרן װאָס קומט אין דער האַנט פֿון אַ שיכּורן,

אַזױ איז אַ משל אין מױל פֿון אַ נאַרן.

10 װי אַ בױגן-מאן װאָס אַרײַנגעשטאָכט אַלע,

אַזױ איז דער װאָס דינגען די נאַר, אָדער דינגען די פּאַסערבײ.

11 װי אַ הונט װאָס קערט זיך אום צו זײַן מײקעכץ,

חזרט איבער דער נאַר זײַן טיפּשות.

12 זעסטו אַ מענטשן װאָס איז אַ חכם אין זײַנע אױגן,

איז דאָ מער האָפֿענונג פֿאַר אַ נאַרן װי פֿאַר אים.

13 דער פֿױלער זאָגט: אַ װילד לײב איז אין װעג,

אַ לײב איז אין די גאַסן.

14 די טיר דרײט זיך שױן אױף איר אַנגל,

און דער פֿױלער איז נאָך אױף זײַן בעט.

15 אַז דער פֿױלער שטעקט אַרײַן זײַן האַנט אין שיסל,

איז ער צו מיד זי צוצוטראָגן צו זײַן מױל.

16 דער פֿױלער איז קליגער אין זײַנע אױגן

פֿון זיבן געשײַטע ענטפֿערער.

17 װי דער װאָס נעמט אָן אַ הונט פֿאַר די אױערן,

איז אַ פֿאַרבײַגײער װאָס היצט זיך איבער אַ קריג װאָס נישט זײַנס.

18 װי אַ משוגענער װאָס װאַרפֿט

ברענעדיקע שײַטן, פֿײַלן, און טױט,

19 אַזױ איז דער מענטש װאָס נאַרט אָפּ זײַן חבֿר,

און זאָגט: איך שטיף דאָך בלױז.

20 אָן האָלץ פֿאַרלעשט זיך דאָס פֿײַער,

און אָן אַן אונטערהעצער הערט אױף קריג.

21 קױלן פֿאַר זשאַר, און האָלץ פֿאַר פֿײַער,

און אַ מענטש אַ קריגער אױף אָנצוצינדן אַ שטרײַט.

22 די װערטער פֿון דעם אונטערהעצער זײַנען װי געשמאַקע ביסנס,

און זײ נידערן אין די קאַמערן פֿון לײַב.

23 פּסולתדיק זילבער באַצױגן אױף לײם,

זײַנען הײסע ליפּן און אַ בײז האַרץ.

24 מיט זײַן ליפּ פֿאַרשטעלט זיך דער שׂונא,

אָבער אין זיך גרײט ער צו באַטרוג.

25 אַז ער מאַכט לײַטזעליק זײַן קֹול, זאָלסטו אים נישט גלױבן,

װאָרעם זיבן אומװערדיקײטן זײַנען אין זײַן האַרצן.

26 מעג זיך פֿאַרדעקן זײַן שׂינאה מיט אָפּנאַרעניש,

װעט אַנטפּלעקט װערן זײַן בײז פֿאַר אַן עולם.

27 דער װאָס גראָבט אַ גרוב, װעט אין איר אַרײַנפֿאַלן,

און דער װאָס קײַקלט אַ שטײן,

װעט ער זיך אומקערן צו אים.

28 דער דערשלאָגענער האָט פֿײַנט אַ פֿאַלשע צונג,

אָבער אַ גלאַט מױל פֿון חניפֿה מאַכט צעשטערונג.