1 פֿאַר װאָר, די חכמה רופֿט,

און פֿאַרשטאַנדיקײט לאָזט אַרױס איר קֹול.

2 אױפֿן שפּיץ פֿון די הױכע ערטער בײַם װעג,

בײַם צונױפֿקום פֿון שטעגן, האָט זי זיך געשטעלט;

3 לעבן די טױערן, בײַם אײַנגאַנג פֿון שטאָט,

בײַם אַרײַנקום אין די טירן שרײַט זי אױס:

4 צו אײַך, מענער, רוף איך,

און מײַן קֹול איז צו די מענטשנקינדער.

5 איר פֿאַרנאַרטע, פֿאַרשטײט קלוגשאַפֿט,

און איר נאַרן, קריגט אַ פֿאַרשטאַנדיק האַרץ!

6 הערט צו, װאָרעם געהױבנס װעל איך רעדן,

און די עפֿענונג פֿון מײַנע ליפּן װעט זײַן די ריכטיקײט.

7 װאָרעם מײַן גומען װעט רעדן אמת,

און שלעכטס איז די אומװערדיקײט פֿון מײַנע ליפּן.

8 מיט גערעכטיקײט זײַנען אַלע װערטער פֿון מײַן מױל

נישטאָ אין זײ פֿאַרדרײטס און קרומס.

9 זײ אַלע זײַנען קלאָר פֿאַרן פֿאַרשטאַנדיקן,

און רעכטפֿאַרטיק פֿאַר די װאָס געפֿינען קענשאַפֿט.

10 נעמט מײַן מוסר, און נישט זילבער,

און קענשאַפֿט אײדער געקליבנסטע גאָלד.

11 װאָרעם חכמה איז בעסער פֿון פּערל,

און קײן חפֿצים זײַנען נישט גלײַך צו איר.

12 איך חכמה װױן מיט געשײַטקײט,

און קענשאַפֿט פֿון אײַנפֿאַלן טו איך געפֿינען.

13 מורא פֿאַר ה׳ איז פֿײַנט האָבן שלעכטס;

האָפֿערדיקײט און גאװה, און דעם װעג פֿון שלעכטס,

און אַ מױל מיט פֿאַרקערטקײט האָב איך פֿײַנט.

14 איך האָב עצות און בריהשאַפֿט,

איך בין פֿאַרשטאַנדיקײט, גבֿורה איז מײַן.

15 דורך מיר קיניגן מלכים,

און פֿירשטן מאַכן גערעכטע געזעצן.

16 דורך מיר הערשן די הערשער,

און די אַדללײַט – אַלע ריכטער פֿון דער ערד.

17 איך האָב ליב מײַנע ליבהאָבער,

און מײַנע זוכער געפֿינען מיך.

18 עשירות און כּבֿוד זײַנען בײַ מיר,

גרױס גוטס און צדקה.

19 מײַן פֿרוכט איז בעסער פֿון גאָלד און פֿון גינגאָלד,

און מײַן אײַנקום פֿון געקליבנסטן זילבער.

20 אין דעם װעג פֿון רעכטפֿאַרטיקײט גײ איך,

אין די שטעגן פֿון גערעכטיקײט;

21 צו מאַכן אַרבן מײַנע ליבהאָבער גוטס,

און זײערע שאַצקאַמערן זאָל איך אָנפֿילן.

22 ה׳ האָט מיך פֿאַרמאָגט אין אָנהײב פֿון זײַן װעג,

אײדער ער האָט באַשאַפֿן זײַנע מעשׂים.

23 פֿון אײביק אָן בין איך געפֿורעמט,

פֿון אָנהײב, פֿון אײדער די ערד איז געװען.

24 װען די תּהומען זײַנען נאָך נישט געװען

בין איך געבאָרן געװאָרן,

װען נישט געװען נאָך קײן קװאַלן מיט װאַסער באַלאָדן.

25 אײדער די בערג זײַנען אַרײַנגעזעצט געװאָרן,

פֿאַר די הײכן, בין איך געבאָרן געװאָרן;

26 װען ער האָט נאָך נישט געהאַט געמאַכט ערד און פֿעלדער,

און די ערשטע שטױבן פֿון דער װעלט.

27 װען ער האָט צוגעגרײט די הימלען, בין איך געװען דערבײַ;

װען ער האָט געצײכנט אַ צירקל אױפֿן געזיכט פֿון תּהום;

28 װען ער האָט באַפֿעסטיקט די װאָלקנס פֿון אױבן,

װען ער האָט באַװעלטיקט די קװאַלן פֿון תּהום,

29 װען ער האָט געשטעלט דעם ים זײַן געזעץ,

אַז די װאַסערן זאָלן נישט אַריבערגײן זײַן ראַנד,

װען ער האָט באַשטימט די גרונטפֿעסטן פֿון דער ערד,

30 דעמאָלט בין איך געװען בײַ אים,

װי אַ מײסטער בַעַל אַרבעטער,

און איך בין געװען אַלע טאָג פֿאַר זײַן תּענוג,

פֿרײען זיך שטענדיק פֿאַר אים,

31 זיך געשפּילט אױף זײַן ערדישער װעלט,

און מײַן פֿרײד געהאַט בײַ די מענטשנקינדער.

32 און אַצונד, קינדער, הערט מיר צו,

און װױל צו די װאָס היטן מײַנע װעגן.

33 הערט צו מוסר, און װערט קלוג,

און איר זאָלט נישט פֿאַרװילדערט װערן.

34 װױל צו דעם מענטשן װאָס הערט מיר צו,

צו װאַכן בײַ מײַנע טירן טאָגטעגלעך,

צו היטן די בײַשטידלען פֿון מײַנע אײַנגאַנגען!

35 װאָרעם דער װאָס געפֿינט מיך, געפֿינט לעבן,

און קריגט באַװיליקונג פֿון ה׳.

36 און דער װאָס פֿאַרפֿעלט מיך, באַרױבט זיך אַלײן,

אַלע װאָס האָבן מיך פֿײַנט האָבן ליב דעם טױט.