1 דער װאָס האָט ליב װיסן, האָט ליב מוסר,

אָבער דער פֿאַרגרעבטער האָט פֿײַנט שטראָף.

2 דער גוטער קריגט באַװיליקונג פֿון ה׳,

אָבער דעם מאַן מיט בײזע געדאַנקען פֿאַרמשפּט ער.

3 קײן מענטש קען נישט באַשטײן דורך שלעכטס,

אָבער דער װאָרצל פֿון די צדיקים רירט זיך נישט.

4 אַן אֵשֶת-חיל איז די קרױן פֿון איר מאַן,

און װי אַ פֿױלונג אין זײַנע בײנער איז אַ טױגעניכטס.

5 די מחשבֿות פֿון די צדיקים זײַנען גערעכטיקײט,

די תּחבוּלות פֿון די רשעים זײַנען באַטרוג.

6 די רײד פֿון די רשעים זײַנען צו לױערן אױף בלוט,

אָבער דאָס מױל פֿון די רעכטפֿאַרטיקע איז זײ מציל.

7 די רשעים װערן איבערגעקערט, און זײ זײַנען נישטאָ,

אָבער דאָס הױז פֿון די צדיקים װעט באַשטײן.

8 װעדליק זײַן שׂכל װערט אַ מענטש געלױבט,

און דער װאָס האָט אַ פֿאַרדרײט האַרץ, װערט צו שפּאָט.

9 בעסער דער װאָס איז גרינגגעשאַצט און האָט אַ קנעכט,

אײדער דער װאָס שטעלט זיך פֿאַר אַ נִכבד, און אים פֿעלט ברױט.

10 דער גערעכטער קימערט זיך אום דעם לעבן פֿון זײַן בהמה,

און דאָס האַרץ פֿון די רשעים איז אומדערבאַרעמדיק.

11 דער װאָס באַאַרבעט זײַן ערד, האָט ברױט צו זאַט,

און דער װאָס יאָגט זיך נאָך פּוסטע זאַכן, איז אָן שׂכל.

12 דער רשע גלוסט דאָס געפֿאַנג פֿון די שלעכטע,

אָבער דער װאָרצל פֿון די צדיקים ברענגט אײַן.

13 אין אַ פֿאַרזע פֿון די ליפּן איז אַ שטרױכלונג פֿאַרן שלעכטן,

אָבער דער צדיק קומט אַרױס פֿון אַ צרה.

14 פֿון דער פֿרוכט פֿון מענטשנס מױל װעט ער זיך זעטן מיט גוטס,

און די טוּונג פֿון אַ מענטשנס הענט װעט מען אים אומקערן.

15 דער װעג פֿון דעם נאַרן איז גלײַך אין זײַנע אױגן,

אָבער דער חכם הערט צו אַן עצה.

16 דעם נאַרנס ערגערניש װערט באַקאַנט אין אײגענעם טאָג,

אָבער דער קלוגער פֿאַרדעקט די שאַנד.

17 דער װאָס אָטעמט מיט אמת, װעט דערװײַזן די ריכטיקײט,

אָבער דער פֿאַלשער עדות איז אַן אָפּנאַר.

18 פֿאַראַן דער װאָס פּלאַפּלט װי שטעך פֿון אַ שװערד,

אָבער די צונג פֿון די קלוגע איז אַ הײלונג.

19 די ליפּ פֿון אמת װעט באַשטײן אױף אײביק,

אָבער אױף אַ רגע איז די צונג פֿון ליגן.

20 אָפּגענאַרט װערט דאָס האַרץ פֿון די װאָס טראַכטן בײז,

אָבער בײַ די װאָס באַראָטן פֿריד, איז אַ פֿרײד.

21 דעם צדיק װעט נישט אײַנפֿאַלן קײן שום אומרעכט,

אָבער די רשעים זײַנען פֿול מיט בײז.

22 אַן אומװערדיקײט בײַ ה׳ זײַנען ליגנערישע ליפּן,

און זײַן רָצון, די װאָס באַגײען זיך װאָרהאַפֿטיק.

23 אַ קלוגער מענטש פֿאַרדעקט די קענשאַפֿט,

אָבער דאָס האַרץ פֿון די נאַרן רופֿט אױס די טיפּשות.

24 די האַנט פֿון די פֿלײסיקע װעט געװעלטיקן,

און די אָפּגעלאָזטע װעט װערן צו צינדז.

25 איז דאָ אַ זאָרג אין עמיצנס האַרצן, זאָל מען זי פֿאַרדריקן,

װאָרעם אַ גוט װאָרט מאַכט זי פֿרײלעך.

26 דער צדיק געפֿינט אױס פֿון זײַן חבֿר,

און דער װעג פֿון די רשעים פֿאַרפֿירט זײ.

27 דער אָפּגעלאָזטער װעט נישט כאַפּן זײַן פֿאַנג,

און דאָס טײַערסטע גוטס פֿון אַ מענטשן איז פֿלײַסיק זײַן.

28 אין דעם שטעג פֿון גערעכטיקײט איז לעבן,

און אױפֿן שליאַך פֿון איר װעג איז נישטאָ קײן טױט.