Gênesis 8

O término do dilúvio

1 E lembrou-se Deus de Noé, e de todos os seres viventes, e de todo o gado que estavam com ele na arca; e Deus fez passar um vento sobre a terra, e aquietaram-se as águas. 2 Cerraram-se também as fontes do abismo e as janelas dos céus, e a chuva dos céus deteve-se. 3 E as águas iam-se escoando continuamente de sobre a terra, e ao fim de cento e cinquenta dias minguaram. 4 E a arca repousou no sétimo mês, no dia dezessete do mês, sobre os montes de Ararate. 5 E foram as águas indo e minguando até ao décimo mês; no décimo mês, no primeiro dia do mês, apareceram os cumes dos montes.

6 E aconteceu que ao cabo de quarenta dias, abriu Noé a janela da arca que tinha feito. 7 E soltou um corvo, que saiu, indo e voltando, até que as águas se secaram de sobre a terra. 8 Depois soltou uma pomba, para ver se as águas tinham minguado de sobre a face da terra. 9 A pomba, porém, não achou repouso para a planta do seu pé, e voltou a ele para a arca; porque as águas estavam sobre a face de toda a terra; e ele estendeu a sua mão, e tomou-a, e recolheu-a consigo na arca. 10 E esperou ainda outros sete dias, e tornou a enviar a pomba fora da arca. 11 E a pomba voltou a ele à tarde; e eis, arrancada, uma folha de oliveira no seu bico; e conheceu Noé que as águas tinham minguado de sobre a terra. 12 Então esperou ainda outros sete dias, e enviou fora a pomba; mas não tornou mais a ele.

Noé e os seus saem da arca

13 E aconteceu que no ano seiscentos e um, no mês primeiro, no primeiro dia do mês, as águas se secaram de sobre a terra. Então Noé tirou a cobertura da arca, e olhou, e eis que a face da terra estava enxuta. 14 E no segundo mês, aos vinte e sete dias do mês, a terra estava seca. 15 Então falou Deus a Noé dizendo:

16 Sai da arca, tu com tua mulher, e teus filhos e as mulheres de teus filhos. 17 Todo o animal que está contigo, de toda a carne, de ave, e de gado, e de todo o réptil que se arrasta sobre a terra, traze fora contigo; e povoem abundantemente a terra e frutifiquem, e se multipliquem sobre a terra.

18 Então saiu Noé, e seus filhos, e sua mulher, e as mulheres de seus filhos com ele. 19 Todo o animal, todo o réptil, e toda a ave, e tudo o que se move sobre a terra, conforme as suas famílias, saiu para fora da arca.

Noé edifica um altar

20 E edificou Noé um altar ao Senhor; e tomou de todo o animal limpo e de toda a ave limpa, e ofereceu holocausto sobre o altar. 21 E o Senhor sentiu o suave cheiro, e o Senhor disse em seu coração: Não tornarei mais a amaldiçoar a terra por causa do homem; porque a imaginação do coração do homem é má desde a sua meninice, nem tornarei mais a ferir todo o vivente, como fiz.

22 Enquanto a terra durar, sementeira e sega, e frio e calor, e verão e inverno, e dia e noite, não cessarão.

ရေ​ကျ​ဆင်း​ခြင်း

1 ဘု​ရား​သ​ခင်​သည်၊ နော​ဧ​မှ​စ၍ အ​သက်​ရှင်​သ​မျှ​သော​သ​တ္တ​ဝါ၊ နော​ဧ​နှင့်​အ​တူ သင်္ဘော​ထဲ၌​ရှိ​သော တိ​ရ​စ္ဆာန်​အ​ပေါင်း​တို့​ကို​အောက်​မေ့၍၊ မြေ​ကြီး​ပေါ်​မှာ လေ​လာ​စေ​တော်​မူ​သ​ဖြင့် ရေ​ငြိမ်​လေ​၏။ 2 နက်​နဲ​ရာ​ရေ​ပေါက်​ရေ​တွင်း​များ၊ မိုး​ကောင်း​ကင်​ပြွန်​ဝ​များ​ကို ဆို့​ပိတ်၍၊ မိုး​ကို​စဲ​စေ​တော်​မူ​၏။ 3 ရေ​သည်​လည်း မြေ​ပေါ်​မှာ အ​စဉ်​အ​တိုင်း​စီး​သွား၍၊ အ​ရက်​တစ်​ရာ​ငါး​ဆယ်​စေ့​သော​အ​ခါ ယုတ်​လျော့​လေ​၏။ 4 သ​တ္တ​မ​လ၊ ဆယ်​ခု​နစ်​ရက်​နေ့​တွင် သင်္ဘော​သည် အာ​ရ​ရတ်​အ​မည်​ရှိ​သော​တောင်​ပေါ်​မှာ တင်​လေ​၏။ 5 ဒ​သ​မ​လ​တိုင်​အောင် ရေ​သည်​အ​စဉ်​မ​ပြတ်​ယုတ်​လျော့၍၊ ထို​လ​ဆန်း​တစ်​ရက်​နေ့​တွင် တောင်​ထိပ်​တို့​သည် ပေါ်​ကြ​၏။

6 ထို​မှ​အ​ရက်​လေး​ဆယ်​ကြာ​လျှင်၊ နော​ဧ​သည် သင်္ဘော​ထဲ၌​လုပ်​ခဲ့​သော ပြတင်း​ပေါက်​ကို​ဖွင့်၍၊ ကျီး​အ​တစ်​ကောင်​ကို လွှတ်​လေ၏။ 7 ထို​ကျီး​အ​သည် မြေ​ပေါ်​မှာ ရေ​မ​ခန်း​မ​ခြောက်​မီ​တိုင်​အောင်၊ သွား​လာ​လျက် နေ​လေ၏။ 8 တစ်​ဖန်​မြေ​မျက်​နှာ​ပေါ်​မှာ ရေ​ကုန်​သည် မ​ကုန်​သည်​ကို​သိ​ခြင်း​ငှာ၊ ချိုး​တစ်​ကောင်​ကို လွှတ်​ပြန်​လေ၏။ 9 မြေ​တစ်​ပြင်​လုံး၌ ရေ​ရှိ​သေး​သော​ကြောင့်၊ ချိုး​သည် ခြေ​ဖြင့်​နင်း၍ အ​မော​ဖြေ​စ​ရာ​ကို​မ​တွေ့​သ​ဖြင့်၊ နော​ဧ​ရှိ​ရာ သင်္ဘော​သို့​ပြန်​လာ​လေ၏။ နော​ဧ​သည်​လည်း လက်​ကို​ဆန့်၍၊ ချိုး​ကို​ကိုင်​ယူ​ပြီး​လျှင်၊ မိ​မိ​နေ​ရာ သင်္ဘော​ထဲ​သို့​သွင်း​လေ၏။ 10 တစ်​ဖန်​ခု​နစ်​ရက်​နေ​ပြီး​မှ ထို​ချိုး​ကို သင်္ဘော​ထဲ​က​လွှတ်​ပြန်၏။ 11 ညဉ့်​ဦး​အ​ချိန်၌ ချိုး​သည် နော​ဧ​ထံ​သို့​ပြန်​လာ၍၊ မိ​မိ​ဆိတ်​ယူ​သော သံ​လွင်​ရွက်​ကို မိ​မိ​နှုတ်​သီး​ဖြင့် ဆောင်​ခဲ့​သော​ကြောင့်၊ 12 မြေ​ကြီး​ပေါ်​မှာ ရေ​ကုန်​ကြောင်း​ကို နော​ဧ​သိ​လေ၏။ တစ်​ဖန်​ခု​နစ်​ရက်​နေ​ပြီး​မှ ထို​ချိုး​ကို လွှတ်​ပြန်၏။ နောက်​တစ်​ဖန်​ချိုး​သည် မ​ပြန်​မ​လာ​နေ၏။

13 အ​နှစ်​ခြောက်​ရာ​တစ်​ခု ပ​ထ​မ​လ​ဆန်း​တစ်​ရက်​နေ့​တွင်၊ မြေ​ကြီး​ပေါ်​မှာ ရေ​ခန်း​ခြောက်​သည်​ရှိ​သော်၊ နော​ဧ​သည် သင်္ဘော​မိုး​ကို​ပယ်​ဖျက်၍ ကြည့်​ရှု​သော​အ​ခါ၊ မြေ​မျက်​နှာ​သွေ့​ခြောက်​စ​ရှိ​သည်​ကို မြင်၏။ 14 ဒု​တိ​ယ​လ၊ နှစ်​ဆယ်​ခု​နစ်​ရက်​နေ့​တွင် မြေ​ကြီး​သွေ့​ခြောက်​လေ၏။ 15,16 ဘု​ရား​သ​ခင်​က​လည်း၊ သင်​သည်၊ သား၊ မ​ယား၊ ချွေး​မ​တို့​နှင့်​တ​ကွ၊ သင်္ဘော​ထဲ​က ထွက်​ဆင်း​လော့။

17 သင်​ထံ​မှာ အ​သက်​ရှင်​သော တိ​ရ​စ္ဆာန်၊ ငှက်​များ၊ သား​များ၊ မြေ​ပေါ်၌​တွား​တတ်​သော​တိ​ရ​စ္ဆာန်​များ​တို့​သည်၊ မြေ​ပေါ်​မှာ​သား​ကို​မွေး၍ အ​လွန်​တိုး​ပွား​များ​ပြား​မည်​အ​ကြောင်း၊ ထို​တိ​ရ​စ္ဆာန်​ရှိ​သ​မျှ​တို့​ကို ကိုယ်​နှင့်​အ​တူ ထုတ်​ဆောင်​လော့​ဟု၊ နော​ဧ​ကို​မိန့်​တော်​မူ၏။ 18 ထို​အ​ခါ​နော​ဧ​မှ​စ၍ သား၊ မ​ယား၊ ချွေး​မ​တို့​သည် ထွက်​ဆင်း​ကြ၏။ 19 သား​များ၊ တွား​တတ်​သော​တိ​ရ​စ္ဆာန်​များ၊ ငှက်​များ၊ မြေ​ပေါ်​မှာ လှုပ်​ရှား​တတ်​သ​မျှ​သော အ​မျိုး​မျိုး​အ​ပေါင်း​တို့​သည်​လည်း၊ သင်္ဘော​ထဲ​က​ထွက်​ဆင်း​ကြ၏။

နော​ဧ​ယဇ်​ပူ​ဇော်​ခြင်း

20 နော​ဧ​သည်​လည်း၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အ​ဖို့ ယဇ်​ပ​လ္လင်​ကို​တည်​ပြီး​မှ စင်​ကြယ်​သော​သား၊ စင်​ကြယ်​သော​ငှက်​အ​မျိုး​မျိုး​ထဲ​က​ယူ၍၊ ယဇ်​ပ​လ္လင်​ပေါ်​မှာ မီး​ရှို့​သော​ယဇ်​ကို ပူ​ဇော်​လေ၏။ 21 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည်​လည်း၊ မွှေး​ကြိုင်​သော အ​နံ့​ကို​ခံ​ယူ၍၊ ငါ​သည် နောက်​တစ်​ဖန်​လူ​တို့​အ​တွက် မြေ​ကြီး​ကို​မ​ကျိန်။ အ​ကြောင်း​မူ​ကား၊ လူ​တို့​သည် ငယ်​သော​အ​ရွယ်​မှ​စ၍၊ စိတ်​နှ​လုံး​အ​ကြံ​အ​စည်​ဆိုး​ကြ၏။ ငါ​သည် ယ​ခု​တစ်​ခါ ပြု​ပြီး​သ​ကဲ့​သို့၊ အ​သက်​ရှင်​သော​အ​ရာ​ရှိ​သ​မျှ​တို့​ကို နောက်​တစ်​ဖန်​ဒဏ်​မ​ခတ်။ 22 မြေ​ကြီး​မ​ကုန်​မီ​တိုင်​အောင် မျိုး​စေ့​ကြဲ​ရ​သော​ကာ​လ၊ အ​သီး​အ​နှံ​ကို​သိမ်း​ရ​သော​ကာ​လ၊ ချမ်း​သော​ကာ​လ၊ ပူ​သော​ကာ​လ၊ နွေ​ကာ​လ၊ ဆောင်း​ကာ​လ​မ​ပြတ်​ရ​ဟု အ​မိန့်​တော်​ရှိ၏။