5 Soo wort Petrus em Jefenkjnis bewoat; oba von de Jemeent wort een aunhoolendet Jebäd to Gott fa am jemoakt.
7 Un kjikj, däm Harn sien Enjel stunt doa, un een Licht dacht en de Jefenkjnis-Stow; un hee schluach Petrus aun de Sied un wakjt am opp un säd: Sto schwind opp! Un de Kjäden follen am von de Henj. 10 Aus see oba derch de ieeschte un de tweede Woak jegonen wieren, kjeemen see bat de iesane Puat, dee no de Staut fieet; dee deed sikj fa äant veselfst op, un see jinjen rut un jinjen eene Gaus delenjd; un fuaz veleet de Enjel am. 12 Aus hee sikj besonn, kjeem hee ver daut Hus von Maria, de Mutta von däm Johanes, met däm Bienomen Markus, wua väle vesaumelt wieren un bäden.
13 Aus Petrus oba aun de Däa aum Väahoff klopt, kjeem eene Deenstmejal, met Nomen Rode, om to horchen. 14 Un aus see Petrus siene Stemm erkjand, muak see de Däa nich op fa Freid, oba see rand nenn un vekjindijd, daut Petrus ver de Däa stunt. 15 See oba säden to ar: Du best onsennich! Oba see bestunt doaropp, daut et soo wia. See oba säden: Daut es sien Enjel. 16 Petrus oba klopt wieda aun; un aus see dan opmuaken, sagen see am un vewundaden sikj.