5 Soo wort Petrus em Jefenkjnis bewoat; oba von de Jemeent wort een aunhoolendet Jebäd to Gott fa am jemoakt.
Petrus woat jerat
6 Aus Herodes am oba wull väabrinjen, en deeselwje Nacht schleep Petrus tweschen twee Soldoten, met twee Kjäden jebungen, un Wajchta ver de Däa bewoakten daut Jefenkjnis. 7 Un kjikj, däm Harn sien Enjel stunt doa, un een Licht dacht en de Jefenkjnis-Stow; un hee schluach Petrus aun de Sied un wakjt am opp un säd: Sto schwind opp! Un de Kjäden follen am von de Henj. 8 Un de Enjel säd to am: Nemm die dien Gort om un binj die de Sandalen too. Un hee deed daut. Un hee säd to am: Nemm die dien Mauntel om un folj mie no! 9 Un hee jinkj rut un foljd am un wist nich, daut et Werkjlichkjeit wia, waut derch dän Enjel passieed, oba docht, hee sach eene Vision. 10 Aus see oba derch de ieeschte un de tweede Woak jegonen wieren, kjeemen see bat de iesane Puat, dee no de Staut fieet; dee deed sikj fa äant veselfst op, un see jinjen rut un jinjen eene Gaus delenjd; un fuaz veleet de Enjel am. 11 Un aus Petrus toosikj selfst kjeem, säd hee: Nu weet ekj woarhauftich, daut de Har sienen Enjel jeschekjt haft un mie jerat haft ut Herodes siene Haunt un von aul daut, wua daut judische Volkj met räakjend. 12 Aus hee sikj besonn, kjeem hee ver daut Hus von Maria, de Mutta von däm Johanes, met däm Bienomen Markus, wua väle vesaumelt wieren un bäden.