1 Ey bütün halklar, dinleyin! 2 Kulak verin hepiniz, ey dünyada yaşayanlar,2 Halk çocukları, bey çocukları, 2 Zenginler, yoksullar!3 Bilgelik dökülecek ağzımdan, 2 Anlayış sağlayacak içimdeki düşünceler,4 Kulak vereceğim özdeyişlere, 2 Lirle yorumlayacağım bilmecemi.5 Niçin korkayım kötü günlerde 2 Niyeti bozuk düşmanlarım çevremi sarınca?6 Onlar varlıklarına güvenir, 2 Büyük servetleriyle böbürlenirler.7 Kimse kimsenin hayatının bedelini ödeyemez, 2 Tanrıya fidye veremez.8 Çünkü hayatın fidyesi büyüktür, 2 Kimse ödemeye yeltenmemeli.9 Böyle olmasa, 2 Sonsuza dek yaşar insan, 2 Mezar yüzü görmez.10 Kuşkusuz herkes biliyor bilgelerin öldüğünü, 2 Aptallarla budalaların yok olduğunu. 2 Mallarını başkalarına bırakıyorlar.11 Mezarları, sonsuza dek evleri, 2 Kuşaklar boyu konutları olacak, 2 Topraklarına kendi adlarını verseler bile. evleri, kuşaklar boyu konutları olacak››, Masoretik metin ‹‹ ‹Evlerimiz sonsuza dek kalacak› diye düşünüyorlar››.12 Bütün gösterişine karşın geçicidir insan, 2 Ölüp giden hayvanlar gibi.13 Budalaların yolu, 2 Onların sözünü onaylayanların sonu budur. |iSela14 Sürü gibi ölüler diyarına sürülecekler, 2 Ölüm güdecek onları. 2 Tan ağarınca doğrular onlara egemen olacak, 2 Cesetleri çürüyecek, 2 Ölüler diyarı onlara konut olacak.15 Ama Tanrı beni 2 Ölüler diyarının pençesinden kurtaracak 2 Ve yanına alacak. |iSela16 Korkma biri zenginleşirse, 2 Evinin görkemi artarsa.17 Çünkü ölünce hiçbir şey götüremez, 2 Görkemi onunla mezara gitmez.18 Yaşarken kendini mutlu saysa bile, 2 Başarılı olunca övülse bile.19 Atalarının kuşağına katılacak, 2 Onlar ki asla ışık yüzü görmeyecekler.20 Bütün gösterişine karşın anlayışsızdır insan, 2 Ölüp giden hayvanlar gibi.

1 Ouvi isto, vós todos os povos; inclinai os ouvidos, todos os habitantes do mundo,2 quer humildes quer grandes, tanto ricos como pobres.3 A minha boca falará a sabedoria, e a meditação do meu coração será de entendimento.4 Inclinarei os meus ouvidos a uma parábola; decifrarei o meu enigma ao som da harpa.5 Por que temeria eu nos dias da adversidade, ao cercar-me a iniqüidade dos meus perseguidores,6 dos que confiam nos seus bens e se gloriam na multidão das suas riquezas?7 Nenhum deles de modo algum pode remir a seu irmão, nem por ele dar um resgate a Deus,8 {pois a redenção da sua vida é caríssima, de sorte que os seus recursos não dariam;}9 para que continuasse a viver para sempre, e não visse a cova.10 Sim, ele verá que até os sábios morrem, que perecem igualmente o néscio e o estúpido, e deixam a outros os seus bens.11 O pensamento íntimo deles é que as suas casas são perpétuas e as suas habitações de geração em geração; dão às suas terras os seus próprios nomes.12 Mas o homem, embora esteja em honra, não permanece; antes é como os animais que perecem.13 Este é o destino dos que confiam em si mesmos; o fim dos que se satisfazem com as suas próprias palavras.14 Como ovelhas são arrebanhados ao Seol; a morte os pastoreia; ao romper do dia os retos terão domínio sobre eles; e a sua formosura se consumirá no Seol, que lhes será por habitação.15 Mas Deus remirá a minha alma do poder do Seol, pois me receberá.16 Não temas quando alguém se enriquece, quando a glória da sua casa aumenta.17 Pois, quando morrer, nada levará consigo; a sua glória não descerá após ele.18 Ainda que ele, enquanto vivo, se considera feliz e os homens o louvam quando faz o bem a si mesmo,19 ele irá ter com a geração de seus pais; eles nunca mais verão a luz20 Mas o homem, embora esteja em honra, não permanece; antes é como os animais que perecem.