1 [To the chief Musician. Of the sons of Korah. A Psalm.] Hear this, all ye peoples; give ear, all inhabitants of the world:2 Both men of low and men of high degree, rich and poor alike.3 My mouth shall speak wisdom, and the meditation of my heart shall be of understanding:4 I will incline mine ear to a parable, I will open my riddle upon the harp.5 Wherefore should I fear in the days of adversity, {when} the iniquity of my supplanters encompasseth me? -6 They depend upon their wealth, and boast themselves in the abundance of their riches. ...7 None can by any means redeem his brother, nor give to God a ransom for him,8 (For the redemption of their soul is costly, and must be given up for ever,)9 That he should still live perpetually, {and} not see corruption.10 For he seeth that wise men die; all alike, the fool and the brutish perish, and they leave their wealth to others.11 Their inward thought is, that their houses are for ever, their dwelling-places from generation to generation: they call the lands after their own names.12 Nevertheless, man being in honour abideth not: he is like the beasts that perish.13 This their way is their folly, yet they that come after them delight in their sayings. Selah.14 Like sheep are they laid in Sheol: Death feedeth on them; and the upright shall have dominion over them in the morning; and their comeliness shall be for Sheol to consume, that there be no habitation for them.15 But God will redeem my soul from the power of Sheol: for he will receive me. Selah.16 Be not afraid when a man becometh rich, when the glory of his house is increased:17 For when he dieth, he shall carry nothing away; his glory shall not descend after him.18 Though he blessed his soul in his lifetime, -and men will praise thee when thou doest well to thyself, -19 It shall go to the generation of his fathers: they shall never see light.20 Man that is in honour, and understandeth not, is like the beasts that perish.

1 Al la ĥorestro. De la Koraĥidoj. Psalmo. Aŭskultu ĉi tion, ĉiuj popoloj; Atentu, ĉiuj loĝantoj de la mondo,2 Kaj altrangulo kaj malaltrangulo, Riĉulo kaj malriĉulo kune.3 Mia buŝo diros saĝaĵon, Kaj la penso de mia koro prudentaĵon.4 Mi klinos mian orelon al sentenco; Sur harpo mi esprimos mian enigmon.5 Kial mi devus timi en tagoj de malbono, Kiam min ĉirkaŭas la malboneco de miaj persekutantoj,6 Kiuj fidas sian potencon Kaj fanfaronas per sia granda riĉeco?7 Fraton tute ne liberigos homo, Nek donos al Dio elaĉeton por li8 (Multekosta estus la elaĉeto de ilia animo, Kaj neniam tio estos),9 Ke li restu viva eterne, Ke li ne vidu la tombon.10 Oni ja vidas, ke saĝuloj mortas, Kaj ankaŭ malsaĝulo kaj sensciulo pereas Kaj lasas al aliaj sian havon.11 Ilia deziro estas, ke iliaj domoj ekzistu por ĉiam, Kaj iliaj loĝejoj de generacio al generacio; Ili nomas siajn bienojn laŭ siaj nomoj.12 Sed homo ne restas longe en honoro; Li egaliĝas al bruto buĉota.13 Tia estas ilia vojo, ilia espero, Kaj iliaj posteuloj aprobas ilian opinion. Sela.14 Kiel ŝafoj ili estos metataj en Ŝeolon; La morto ilin paŝtos; Kaj matene virtuloj ilin ekposedos, Kaj ilia bildo pereos en Ŝeol, perdinte loĝejon.15 Sed Dio liberigos mian animon el la mano de Ŝeol, Ĉar Li prenos min. Sela.16 Ne timu, kiam homo riĉiĝas, Kiam grandiĝas la gloro de lia domo.17 Ĉar mortante li nenion prenos; Ne iros post li malsupren lia honoro.18 Ĉar kvankam li ĝuigas sian animon dum sia vivado, Kaj oni vin laŭdas por tio, ke vi faras al vi bone,19 Tamen li iros al la generacio de siaj patroj, Kiuj neniam vidos lumon.20 Homo, kiu estas en honoro, sed ne havas prudenton, Estas egala al bruto buĉota.