1 [A Psalm. Of Asaph.] *God, Elohim-Jehovah, hath spoken, and called the earth from the rising of the sun unto the going down thereof.2 Out of Zion, the perfection of beauty, God hath shined forth.3 Our God will come, and will not keep silence: fire shall devour before him, and it shall be very tempestuous round about him.4 He will call to the heavens from above, and to the earth, that he may judge his people:5 Gather unto me my godly ones, those that have made a covenant with me by sacrifice!6 And the heavens shall declare his righteousness; for God executeth judgment himself. Selah.7 Hear, my people, and I will speak; O Israel, and I will testify unto thee: I am God, thy God.8 I will not reprove thee for thy sacrifices, or thy burnt-offerings, continually before me;9 I will take no bullock out of thy house, {nor} he-goats out of thy folds:10 For every beast of the forest is mine, the cattle upon a thousand hills;11 I know all the fowl of the mountains, and the roaming creatures of the field are mine:12 If I were hungry, I would not tell thee; for the world is mine, and the fulness thereof.13 Should I eat the flesh of bulls, and drink the blood of goats?14 Offer unto God thanksgiving, and perform thy vows unto the Most High;15 And call upon me in the day of trouble; I will deliver thee, and thou shalt glorify me.16 But unto the wicked God saith, What hast thou to do to declare my statutes, or that thou shouldest take my covenant into thy mouth,17 Seeing thou hast hated correction and hast cast my words behind thee?18 When thou sawest a thief, thou didst take pleasure in him, and thy portion was with adulterers;19 Thou lettest thy mouth loose to evil, and thy tongue frameth deceit;20 Thou sittest {and} speakest against thy brother, thou revilest thine own mother's son:21 These {things} hast thou done, and I kept silence; thou thoughtest that I was altogether as thyself: {but} I will reprove thee, and set {them} in order before thine eyes.22 Now consider this, ye that forget +God, lest I tear in pieces, and there be no deliverer.23 Whoso offereth praise glorifieth me; and to him that ordereth {his} way will I shew the salvation of God.

1 Psalmo de Asaf. Dio de la dioj, la Eternulo, ekparolis, Kaj vokis la teron de la sunleviĝo ĝis la sunsubiro.2 El Cion, la perfektaĵo de beleco, Dio ekbrilis.3 Nia Dio venas kaj ne silentas; Fajro ekstermanta estas antaŭ Li, Ĉirkaŭ Li estas granda ventego.4 Li vokas la ĉielon supre kaj la teron, Por juĝi Sian popolon:5 Kolektu al Mi Miajn fidelulojn, Kiuj faris kun Mi interligon ĉe oferdono.6 Kaj la ĉielo proklamis Lian justecon, Ĉar Dio estas tiu juĝanto. Sela.7 Aŭskultu, ho Mia popolo, kaj Mi parolos; Ho Izrael, Mi atestos pri vi; Mi estas Dio, via Dio.8 Ne pro viaj oferdonoj Mi vin riproĉos, Ĉar viaj bruloferoj estas ĉiam antaŭ Mi.9 Mi ne prenos el via domo bovidon, Nek el viaj kortoj kaprojn:10 Ĉar al Mi apartenas ĉiuj bestoj en la arbaroj, Miloj da brutoj sur la montoj;11 Mi konas ĉiujn birdojn sur la montoj, Kaj ĉiuj bestoj de la kampoj estas antaŭ Mi.12 Se Mi fariĝus malsata, Mi ne dirus al vi, Ĉar al Mi apartenas la mondo, kaj ĉio, kio ĝin plenigas.13 Ĉu Mi manĝas viandon de bovoj, Kaj ĉu Mi trinkas sangon de kaproj?14 Oferdonu al Dio dankon, Kaj plenumu antaŭ la Plejaltulo viajn promesojn.15 Voku Min en la tago de mizero; Mi vin liberigos, kaj vi Min gloros.16 Sed al la malpiulo Dio diris: Por kio vi parolas pri Miaj leĝoj Kaj portas Mian interligon en via buŝo,17 Dum vi malamas moralinstruon Kaj ĵetas Miajn vortojn malantaŭen de vi?18 Kiam vi vidas ŝteliston, vi aliĝas al li, Kaj kun adultuloj vi estas partoprenanto;19 Vian buŝon vi uzas por malbono, Kaj via lango plektas falsaĵon;20 Vi sidas kaj parolas kontraŭ via frato, Pri la filo de via patrino vi kalumnias.21 Tion vi faris, kaj Mi silentis; Kaj vi pensis, ke Mi estas tia, kiel vi. Mi punos vin, kaj Mi metos ĉion antaŭ viajn okulojn.22 Komprenu ĉi tion, vi, kiuj forgesas Dion; Alie Mi disŝiros, kaj neniu savos.23 Kiu oferdonas dankon, tiu Min honoras; Kaj kiu estas singarda en la vojo, Al tiu Mi aperigos Dian helpon.