1 [An instruction. Of Asaph.] Give ear, O my people, to my law; incline your ears to the words of my mouth.2 I will open my mouth in a parable; I will utter riddles from of old,3 Which we have heard and known, and our fathers have told us:4 We will not hide {them} from their sons, shewing forth to the generation to come the praises of Jehovah, and his strength, and his marvellous works which he hath done.5 For he established a testimony in Jacob, and appointed a law in Israel, which he commanded our fathers, that they should make them known to their children;6 That the generation to come might know {them}, the children that should be born; that they might rise up and tell {them} to their children,7 And that they might set their hope in God, and not forget the works of *God, but observe his commandments;8 And might not be as their fathers, a stubborn and rebellious generation, a generation that prepared not their heart, and whose spirit was not stedfast with *God.9 The sons of Ephraim, armed bowmen, turned back in the day of battle.10 They kept not the covenant of God, and refused to walk in his law;11 And forgot his doings, and his marvellous works which he had shewn them.12 In the sight of their fathers had he done wonders, in the land of Egypt, the field of Zoan.13 He clave the sea, and caused them to pass through; and made the waters to stand as a heap;14 And he led them with a cloud in the daytime, and all the night with the light of fire.15 He clave rocks in the wilderness, and gave {them} drink as out of the depths, abundantly;16 And he brought streams out of the rock, and caused waters to run down like rivers.17 Yet they still went on sinning against him, provoking the Most High in the desert;18 And they tempted *God in their heart, by asking meat for their lust;19 And they spoke against God: they said, Is *God able to prepare a table in the wilderness?20 Behold, he smote the rock, and waters gushed out, and streams overflowed; is he able to give bread also, or provide flesh for his people?21 Therefore Jehovah heard, and was wroth; and fire was kindled against Jacob, and anger also went up against Israel:22 Because they believed not in God, and confided not in his salvation;23 Though he had commanded the clouds from above, and had opened the doors of the heavens,24 And had rained down manna upon them to eat, and had given them the corn of the heavens.25 Man did eat the bread of the mighty; he sent them provision to the full.26 He caused the east wind to rise in the heavens, and by his strength he brought the south wind;27 And he rained flesh upon them as dust, and feathered fowl as the sand of the seas,28 And he let it fall in the midst of their camp, round about their habitations:29 And they did eat, and were well filled; for that they lusted after, he brought to them.30 They were not alienated from their lust, their meat was yet in their mouths,31 When the anger of God went up against them; and he slew the fattest of them, and smote down the chosen men of Israel.32 For all this, they sinned still, and believed not in his marvellous works;33 And he consumed their days in vanity, and their years in terror.34 When he slew them, then they sought him, and returned and sought early after *God;35 And they remembered that God was their rock, and *God, the Most High, their redeemer.36 But they flattered him with their mouth, and lied unto him with their tongue;37 For their heart was not firm toward him, neither were they stedfast in his covenant.38 But he was merciful: he forgave the iniquity, and destroyed {them} not; but many a time turned he his anger away, and did not stir up all his fury:39 And he remembered that they were flesh, a breath that passeth away and cometh not again.40 How oft did they provoke him in the wilderness, and grieve him in the desert!41 And they turned again and tempted *God, and grieved the Holy One of Israel.42 They remembered not his hand, the day when he delivered them from the oppressor,43 How he set his signs in Egypt, and his miracles in the field of Zoan;44 And turned their rivers into blood, and their streams, that they could not drink;45 He sent dog-flies among them, which devoured them, and frogs, which destroyed them;46 And he gave their increase unto the caterpillar, and their labour unto the locust;47 He killed their vines with hail, and their sycamore trees with hail-stones;48 And he delivered up their cattle to the hail, and their flocks to thunderbolts.49 He cast upon them the fierceness of his anger, wrath, and indignation, and distress, -a mission of angels of woes.50 He made a way for his anger; he spared not their soul from death, but gave their life over to the pestilence;51 And he smote all the firstborn in Egypt, the first-fruits of their vigour in the tents of Ham.52 And he made his own people to go forth like sheep, and guided them in the wilderness like a flock;53 And he led them safely, so that they were without fear; and the sea covered their enemies.54 And he brought them to his holy border, this mountain, which his right hand purchased;55 And he drove out the nations before them, and allotted them for an inheritance by line, and made the tribes of Israel to dwell in their tents.56 But they tempted and provoked God, the Most High, and kept not his testimonies,57 And they drew back and dealt treacherously like their fathers: they turned like a deceitful bow.58 And they provoked him to anger with their high places, and moved him to jealousy with their graven images.59 God heard, and was wroth, and greatly abhorred Israel:60 And he forsook the tabernacle at Shiloh, the tent where he had dwelt among men,61 And gave his strength into captivity, and his glory into the hand of the oppressor;62 And delivered up his people unto the sword, and was very wroth with his inheritance:63 The fire consumed their young men, and their maidens were not praised in {nuptial} song;64 Their priests fell by the sword, and their widows made no lamentation.65 Then the Lord awoke as one out of sleep, like a mighty man that shouteth aloud by reason of wine;66 And he smote his adversaries in the hinder part, and put them to everlasting reproach.67 And he rejected the tent of Joseph, and chose not the tribe of Ephraim,68 But chose the tribe of Judah, the mount Zion which he loved;69 And he built his sanctuary like the heights, like the earth which he hath founded for ever.70 And he chose David his servant, and took him from the sheepfolds:71 From following the suckling-ewes, he brought him to feed Jacob his people, and Israel his inheritance.72 And he fed them according to the integrity of his heart, and led them by the skilfulness of his hands.

1 Instruo de Asaf. Atentu, ho mia popolo, mian instruon; Klinu vian orelon al la paroloj de mia buŝo.2 Mi malfermos per sentenco mian buŝon; Mi eldiros enigmojn el tempo antikva.3 Kion ni aŭdis kaj sciiĝis, Kion rakontis al ni niaj patroj,4 Tion ni ne kaŝos antaŭ iliaj infanoj, Rakontante al venonta generacio la gloron de la Eternulo, Kaj Lian potencon, kaj Liajn miraklojn, kiujn Li faris.5 Li starigis ateston en Jakob, Kaj en Izrael Li fiksis leĝon, Pri kiu Li ordonis al niaj patroj, Ke ili sciigu ĝin al siaj infanoj,6 Por ke sciu estonta generacio, la infanoj, kiuj naskiĝos, Ili leviĝu kaj rakontu al siaj infanoj.7 Ili metu sian fidon sur Dion, Kaj ili ne forgesu la farojn de Dio, Kaj ili plenumu Liajn ordonojn;8 Kaj ili ne estu, kiel iliaj patroj, Generacio ribela kaj perfida, Generacio, kiu ne estis firma per sia koro, Nek fidela al Dio per sia spirito.9 La filoj de Efraim, armitaj, portantaj pafarkon, Turniĝis malantaŭen en tago de batalo;10 Ili ne plenumis la interkonsenton de Dio, Kaj rifuzis sekvi Lian instruon;11 Kaj ili forgesis Liajn farojn, Kaj Liajn miraklojn, kiujn Li aperigis al ili.12 Antaŭ iliaj patroj Li faris miraklojn En la lando Egipta, sur la kampo Coan.13 Li fendis la maron kaj pasigis ilin, Kaj starigis la akvon kvazaŭ muron;14 Kaj Li kondukis ilin tage en nubo Kaj la tutan nokton en la lumo de fajro;15 Li fendis ŝtonojn en la dezerto, Kaj trinkigis ilin kvazaŭ el granda abismo;16 Li eligis riveretojn el roko, Kaj fluigis akvon kiel riverojn.17 Sed ili plue pekis antaŭ Li, Ĉagrenis la Plejaltulon en la dezerto;18 Kaj ili incitis Dion en sia koro, Petante manĝon pro sia kaprico;19 Kaj ili parolis kontraŭ Dio, Kaj diris:Ĉu Dio povas kovri tablon en la dezerto?20 Jen Li frapis rokon, Kaj verŝiĝis akvo kaj ekfluis riveroj: Ĉu Li povas ankaŭ panon doni? Ĉu Li pretigos ankaŭ viandon por Sia popolo?21 Tial la Eternulo, aŭdinte, flamiĝis; Kaj fajro ekbrulis kontraŭ Jakob, Kaj leviĝis kolero kontraŭ Izrael;22 Ĉar ili ne kredis je Dio Kaj ne fidis Lian savon.23 Kaj Li ordonis el supre al la nuboj, Kaj Li malfermis la pordojn de la ĉielo;24 Kaj Li pluvigis al ili manaon, por manĝi, Kaj Li donis al ili ĉielan grenon.25 Panon de potenculoj ĉiu manĝis; Li sendis al ili manĝon satege.26 Li kurigis tra la ĉielo venton orientan, Kaj per Sia forto Li aperigis venton sudan;27 Kaj Li pluvigis sur ilin viandon kiel polvon, Kaj flugilajn birdojn kiel apudmaran sablon;28 Kaj Li faligis ĉion mezen de ilia tendaro, Ĉirkaŭe de iliaj loĝejoj.29 Kaj ili manĝis kaj tre satiĝis; Kaj Li venigis al ili tion, kion ili deziris.30 Sed kiam ili ankoraŭ ne forlasis sian deziron Kaj ilia manĝaĵo estis ankoraŭ en ilia buŝo,31 La kolero de Dio venis sur ilin Kaj mortigis la plej eminentajn el ili, Kaj la junulojn de Izrael ĝi faligis.32 Malgraŭ ĉio ĉi tio ili plue ankoraŭ pekis Kaj ne kredis je Liaj mirakloj.33 Kaj Li finigis iliajn tagojn en vanteco Kaj iliajn jarojn en teruro.34 Kiam Li estis mortiganta ilin, tiam ili Lin ekserĉis, Returniĝis kaj fervore vokis Dion;35 Kaj ili rememoris, ke Dio estas ilia fortikaĵo Kaj Dio la Plejalta estas ilia Liberiganto.36 Sed ili flatis al Li per sia buŝo, Kaj per sia lango ili mensogis al Li;37 Ĉar ilia koro ne estis firma al Li, Kaj ili ne estis fidelaj en Lia interligo.38 Tamen Li, favorkora, pardonas pekon, kaj Li ne pereigas, Kaj Li ofte forklinis Sian koleron, Kaj Li ne eligis Sian tutan furiozon.39 Kaj Li rememoris, ke ili estas karno, Vento, kiu iras kaj ne revenas.40 Kiom da fojoj ili ĉagrenis Lin en la dezerto Kaj indignigis Lin en la stepo!41 Ripete ili incitadis Dion Kaj provokis la Sanktulon de Izrael.42 Ili ne rememoris Lian manon, La tagon, en kiu Li liberigis ilin de premanto,43 Kiam Li faris en Egiptujo Siajn signojn Kaj Siajn miraklojn sur la kampo Coan;44 Kiam Li ŝanĝis en sangon iliajn riverojn kaj torentojn, Ke ili ne povis trinki.45 Li sendis sur ilin insektojn, kiuj ilin manĝis, Kaj ranojn, kiuj ilin pereigis;46 Iliajn produktojn de la tero Li fordonis al vermoj Kaj ilian laboron al akridoj;47 Per hajlo Li batis iliajn vinberojn, Kaj iliajn sikomorojn per frosto;48 Li elmetis al hajlo iliajn brutojn, Kaj iliajn paŝtatarojn al fulmo;49 Li sendis sur ilin Sian flamantan koleron, Furiozon, malbenon, kaj mizeron, Taĉmenton da malbonaj anĝeloj.50 Li donis liberan vojon al Sia kolero, Ne ŝirmis kontraŭ la morto ilian animon, Kaj ilian vivon Li transdonis al pesto;51 Li mortigis ĉiun unuenaskiton en Egiptujo, La komencajn fortojn en la tendoj de Ĥam.52 Kaj Li kondukis kiel ŝafojn Sian popolon, Kaj Li kondukis ilin kiel paŝtataron tra la dezerto;53 Li kondukis ilin en sendanĝereco, kaj ili ne timis, Kaj iliajn malamikojn kovris la maro;54 Kaj Li venigis ilin al Sia sankta limo, Al tiu monto, kiun akiris Lia dekstra mano;55 Li forpelis antaŭ ili popolojn, Lote disdonis ilian heredon, Kaj loĝigis en iliaj tendoj la tribojn de Izrael.56 Sed ili incitis kaj ĉagrenis Dion la Plejaltan, Kaj Liajn leĝojn ili ne observis;57 Ili defalis kaj perfidiĝis, kiel iliaj patroj, Returniĝis, kiel malfidinda pafarko;58 Ili kolerigis Lin per siaj altaĵoj, Kaj per siaj idoloj ili Lin incitis.59 Dio aŭdis kaj flamiĝis, Kaj forte ekindignis kontraŭ Izrael;60 Li forlasis Sian loĝejon en Ŝilo, La tendon, en kiu Li loĝis inter la homoj;61 Kaj Li fordonis en malliberecon Sian forton, Kaj Sian majeston en la manon de malamiko;62 Kaj Li elmetis al glavo Sian popolon, Kaj kontraŭ Sia heredo Li flamiĝis.63 Ĝiajn junulojn formanĝis fajro, Kaj ĝiaj junulinoj ne estis prikantataj;64 Ĝiaj pastroj falis de glavo, Kaj ĝiaj vidvinoj ne ploris.65 Sed mia Sinjoro vekiĝis kiel dormanto, Kiel fortulo, vigligita de vino.66 Kaj Li batis ĝiajn malamikojn malantaŭen: Eternan malhonoron Li donis al ili.67 Kaj Li malŝatis la tendon de Jozef, Kaj la tribon de Efraim Li ne elektis;68 Sed Li elektis la tribon de Jehuda, La monton Cion, kiun Li ekamis;69 Kaj Li konstruis Sian sanktejon kiel monton, Kaj kiel la teron Li fortikigis ĝin por ĉiam.70 Kaj Li elektis Davidon, Sian sklavon, Kaj Li prenis lin el la staloj de ŝafoj.71 De apud la ŝafinoj Li venigis lin, Por paŝti Lian popolon Jakob kaj Lian heredon Izrael.72 Kaj li paŝtis ilin laŭ la fideleco de sia koro, Kaj per lertaj manoj li ilin kondukis.