Salmos 11

Al la ĥorestro. De David.

1 Ĉe la Eternulo mi rifuĝas.

Kial vi diras al mia animo:

Flugu kiel birdo sur vian monton?

2 Ĉar jen la malbonuloj streĉis pafarkon,

Almetis sagon sian al la tendeno,

Por pafi kaŝe kontraŭ la honestajn korojn.

3 Kiam la fundamentoj estas detruitaj,

Kion povas fari la justulo?

4 La Eternulo estas en Sia sankta templo;

La trono de la Eternulo estas en la ĉielo;

Liaj okuloj vidas, Liaj palpebroj esploras la homidojn.

5 La Eternulo elprovas justulon;

Sed malpiulon kaj perfortemulon Lia animo malamas.

6 Sur la malpiulojn Li pluvigos brulantajn karbojn, fajron kaj sulfuron;

Brula vento estos kaliko, destinita por ili.

7 Ĉar la Eternulo estas justa, Li amas justecon;

La piulo vidos Lian vizaĝon.

1 Au chef des chantres. De David.

C’est en l’Éternel que je cherche un refuge.

Comment pouvez-vous me dire:

Fuis dans vos montagnes, comme un oiseau?

2 Car voici, les méchants bandent l’arc,

Ils ajustent leur flèche sur la corde,

Pour tirer dans l’ombre sur ceux dont le cœur est droit.

3 Quand les fondements sont renversés,

Le juste, que ferait-il?

4 L’Éternel est dans son saint temple,

L’Éternel a son trône dans les cieux;

Ses yeux regardent,

Ses paupières sondent les fils de l’homme.

5 L’Éternel sonde le juste;

Il hait le méchant et celui qui se plaît à la violence.

6 Il fait pleuvoir sur les méchants

Des charbons, du feu et du soufre;

Un vent brûlant, c’est le calice qu’ils ont en partage.

7 Car l’Éternel est juste, il aime la justice;

Les hommes droits contemplent sa face.