Salmos 137

1 Apud la riveroj de Babel

Ni sidis kaj ploris,

Rememorante Cionon.

2 Sur la salikoj tie

Ni pendigis niajn harpojn.

3 Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn,

Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante:

Kantu al ni el la kantoj de Cion.

4 Kiel ni kantos sur fremda tero

La kanton de la Eternulo?

5 Se mi forgesos vin, ho Jerusalem,

Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;

6 Algluiĝu mia lango al mia palato,

Se mi vin ne memoros,

Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.

7 Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom

La tagon de Jerusalem, kiam ili diris:

Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.

8 Ho ruinigema filino de Babel!

Bone estos al tiu,

Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.

9 Bone estos al tiu,

Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.

1 Sur les bords des fleuves de Babylone,

Nous étions assis et nous pleurions,

En nous souvenant de Sion.

2 Aux saules de la contrée

Nous avions suspendu nos harpes.

3 Là, nos vainqueurs nous demandaient des chants,

*Ps 79:1.Et nos oppresseurs de la joie:

Chantez-nous quelques-uns des cantiques de Sion!

4 Comment chanterions-nous les cantiques de l’Éternel

Sur une terre étrangère?

5 Si je t’oublie, Jérusalem,

Que ma droite m’oublie!

6 Que ma langue s’attache à mon palais,

Si je ne me souviens de toi,

Si je ne fais de Jérusalem

Le principal sujet de ma joie!

7 Éternel, *Jé 49:7.Éz 25:12.souviens-toi des enfants d’Édom,

Qui, dans la journée de Jérusalem,

Disaient: Rasez, rasez

Jusqu’à ses fondements!

8 Fille de Babylone, la dévastée,

*Jé 50:15,29.Ap 18:6.Heureux qui te rend la pareille,

Le mal que tu nous as fait!

9 Heureux qui saisit tes enfants,

Et les écrase sur le roc!