ਅੱਯੋਬ 14

1 "ਮਨੁੱਖ, ਔਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ,

ਉਹ ਥੋੜੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

2 ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ;

ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਢੱਲ਼ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਠਹਿਰਦਾ ਨਹੀਂ।

3 ਕੀ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ?

ਕੀ ਤੂੰ ਨਿਆਉਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਆਓਗਾ?

4 ਕੌਣ ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਕੋਈ ਨਹੀਂ!

5 ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ;

ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਅਤੇ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

6 ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਦਿਓ,

ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਜ਼ਦੂਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਲਵੇ।

7 "ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਦਰਖਤ ਲਈ ਉਮੀਦ ਹੈ:

ਜੇ ਇਹ ਵੱਢਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਗੇਗਾ,

ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਟਹਿਣੀਆਂ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓ ਹੋਣਗੀਆਂ।

8 ਉਹ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਬੁੱਢੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ

ਅਤੇ ਉਹ ਦਾ ਟੁੰਡ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ,

9 ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਇਹ ਉਗੇਗਾ

ਅਤੇ ਬੂਟੇ ਵਾਂਗ ਟਹਿਣੀਆਂ ਪਾਵੇਗਾ।

10 ਪਰ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ;

ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।

11 ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

ਜਾਂ ਨਦੀ ਦਾ ਤਲਾਬ ਰੁੱਖਾ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,

12 ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲੇਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਠਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ;

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਕਾਸ਼ ਟਲ ਨਾ ਜਾਣ, ਲੋਕ ਨਾ ਜਾਗਣਗੇ

ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉੱਠਣਗੇ।

13 "ਕਾਸ਼ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦਾ

ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਛੁਪਾਉਂਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ!

ਕਾਸ਼ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੇ

ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ!

14 ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ?

ਮੇਰੀ ਸਖ਼ਤ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।

15 ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰੇਂਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ;

ਤੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਾਣੀ ਲਈ ਤਰਸੇਂਗਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।

16 ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣੇਗਾ

ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਂਗਾ।

17 ਮੇਰੇ ਅਪਰਾਧ ਇੱਕ ਮੋਹਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਥੈਲੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ;

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਵੇਂਗਾ।

18 "ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਕੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਚੱਟਾਨ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

19 ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਘਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਰਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਵਹਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

20 ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸਭ ਲਈ ਕਾਬੂ ਕਰ ਅਤੇ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ;

ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਦਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

21 ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ;

ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਔਲਾਦ ਨੀਵੀਂ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ।

22 ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਸੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।"