1 "ਸਰਵਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਨਿਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦਾ?

ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਵੇਖਣਗੇ?

2 ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਲੋਕ ਸੀਮਾ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਉਹ ਚੋਰੀ ਕੀਤੇ ਇੱਜੜ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।

3 ਉਹ ਯਤੀਮ ਦੇ ਗਧੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ

ਅਤੇ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

4 ਉਹ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੋਂ ਧੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ

ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

5 ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਖੋਤਿਆਂ ਵਾਂਗ,

ਗ਼ਰੀਬ ਭੋਜਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ;

ਉਜਾੜ ਜ਼ਮੀਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।

6 ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁਗਦੇ ਹਨ।

7 ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੰਗੇ ਹੀ ਕੱਟਦੇ ਹਨ;

ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਠੰਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ।

8 ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

ਅਤੇ ਪਨਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਚੱਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਬੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

9 ਅਨਾਥ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ;

ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

10 ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ;

ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭਰੀਆਂ ਚੁੰਗਦੇ ਹਨ।

11 ਉਹ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹਨ;

ਉਹ ਦਾਖ਼ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੋਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਿਆਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

12 ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ,

ਅਤੇ ਜ਼ਖਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

13 "ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਜੋ ਉਸਦੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ

ਨਾ ਉਸਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

14 ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਕਾਤਲ ਉੱਠਦਾ ਹੈ,

ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ,

ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

15 ਵਿਭਚਾਰੀ ਦੀ ਅੱਖ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੀ ਹੈ;

ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ‘ਕੋਈ ਅੱਖ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ,’

ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਛੁਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

16 ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਚੋਰ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ,

ਪਰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ;

ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

17 ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਵੇਰ ਹੈ;

ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

18 "ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਝੱਗ ਹਨ;

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਰਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,

ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ।

19 ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਸੋਕਾ ਪਿਘਲੀ ਹੋਈ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,

ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਬਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।

20 ਕੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

ਕੀੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ;

ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਚੇਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ

ਪਰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

21 ਉਹ ਬਾਂਝ ਅਤੇ ਬੇ-ਔਲਾਦ ਤੀਵੀਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,

ਅਤੇ ਵਿਧਵਾ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

22 ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

23 ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇਵੇ,

ਪਰ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਹੈ।

24 ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਉੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ;

ਉਹ ਸਭਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨੀਵੇਂ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ;

ਉਹ ਦਾਣੇ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

25 "ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?"