ਅੱਯੋਬ 30

1 "ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ,

ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਆਦਮੀ ਹਨ,

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਉ, ਦਾਦਿਆਂ ਨੂੰ

ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤੁੱਛ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।

2 ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੰਮ ਆਈ,

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ?

3 ਥੁੜ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਤੰਗ,

ਉਹ ਸੁੰਨਸਾਨ ਜ਼ਮੀਨ

ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।

4 ਉਹ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪੌਦੇ ਤੋੜਦੇ ਕੇ ਖਾਦੇਂ ਸਨ,

ਅਤੇ ਝਾੜੂ ਦੀਆਂ ਝੜ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈ।

5 ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ,

ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੋਰ ਹੋਣ।

6 ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਬਿਸਤਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚੱਟਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ

ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀਆਂ ਖੁੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਸਨ।

7 ਉਹ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀਂਗਦੇ ਹਨ

ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਹੇਠ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

8 ਉਹ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਬੇਨਾਮ ਬੱਚੇ,

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

9 "ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ;

ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।

10 ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੂਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ;

ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਥੁੱਕਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਝਿਜਕਦੇ।

11 ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੇਰਾ ਧਣੁੱਖ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕੀਤਾ ਹੈ,

ਉਹ ਮੇਰੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਬੇ-ਲਗਾਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

12 ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਕਬੀਲੇ ਦੇ ਹਮਲੇ;

ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਫੰਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ,

ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

13 ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੜਕ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ;

ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

‘ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ,’ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

14 ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੰਧ ਵਿਚਲੇ ਸੁਰਾਖ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ।

15 ਭੈਅ ਮੈਨੂੰ ਦਬਾ ਲੈਦਾ ਹੈ;

ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,

ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

16 "ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ;

ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ।

17 ਰਾਤ ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿੰਨ੍ਹਦੀ ਹੈ;

ਮੇਰੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਕਦੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।

18 ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ;

ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਗਲ਼ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ।

19 ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਿੱਕੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,

ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।

20 "ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ;

ਮੈਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।

21 ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਮੋੜਦੇ ਹੋ;

ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।

22 ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੋਹ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਲਾਇਆ ਹੈ;

ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਵਿੱਚ ਉਛਾਲਦਾ ਹੈ।

23 ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇਗਾ,

ਉਸ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਲਈ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

24 "ਯਕੀਨਨ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਆਦਮੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ।

25 ਕੀ ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੋਇਆ?

ਕੀ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ?

26 ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੀ ਤਾਂ ਬੁਰਾਈ ਆਈ;

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਤਦ ਹਨੇਰਾ ਆ ਗਿਆ।

27 ਮੇਰੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ ਉੱਬਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ;

ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ।

28 ਮੈਂ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ;

ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਮਦਦ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ।

29 ਮੈਂ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦਾ ਭਰਾ,

ਉੱਲੂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।

30 ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਕਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਛਿੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ;

ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਹੈ।

31 ਮੇਰਾ ਗੀਤ ਸੋਗ ਨਾਲ ਧੁਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,

ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬੰਸਰੀ ਵਿਰਲਾਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਈ ਹੈ।