1 Ο Κύριος ρώτησε τον Ιώβ:

2 «Θέλεις μ’ εμένα να φιλονικείς, τον Παντοδύναμο;

Θέλεις να συνεχίσεις να μ’ επικρίνεις

ή θα παραιτηθείς;»

3 Τότε αποκρίθηκε ο Ιώβ στον Κύριο:

4 «Εγώ είμ’ ασήμαντος!

Τι θα μπορούσα να σου αποκριθώ;

Δεν θα τ’ ανοίξω άλλο πια το στόμα μου.

5 Μίλησα πιο πολύ απ’ ό,τι έπρεπε·

δε θα ξαναμιλήσω πια».

6 Τότε απάντησε ο Θεός στον Ιώβ μέσα από τον ανεμοστρόβιλο:

7 Σαν άντρας τώρα σήκω απάνω·

θα σε ρωτάω

και εσύ θα μου αποκρίνεσαι.

8 Θέλεις στ’ αλήθεια ν’ αποδείξεις

πως είμαι άδικος,

πως εγώ κάνω λάθος κι εσύ λες το σωστό;

9 Είσαι το ίδιο σαν εμένα δυνατός;

μπορεί η φωνή σου να βροντά

σαν τη δική μου;

10 Τότε στολίσου με λαμπρότητα κι υπεροχή,

ντύσου με δόξα

και μεγαλοπρέπεια.

11 Άσε το φοβερό θυμό σου να ξεσπάσει·

όλους τους αλαζόνες

μ’ ένα σου βλέμμα ταπείνωσε.

12 Με τη ματιά σου κάν’ τους να υποκύψουν,

αν μπορείς,

και σύντριψε τους ασεβείς εκεί που βρίσκονται.

13 Όλους μέσα στο χώμα καταχώνιασέ τους

κι αφάνισέ τους μες στη γη.

14 Τότε πρώτος εγώ θα σε παινέψω

γιατί θα ’χεις νικήσει

με τη δική σου δύναμη.

15 Κοίτα τον ιπποπόταμο.*ιπποπόταμο. Κατά λ. «βεεμόθ», που στα εβρ. σημαίνει το κατ’ εξοχήν ζώο.

Είναι κι αυτός καθώς εσύ, το δημιούργημά μου·

κι αυτός όπως το βόδι

με το χορτάρι τρέφεται.

16 Αλλά δες πόση δύναμη έχει η μέση του,

πόσο γεροί είναι οι μυώνες της κοιλιάς του!

17 Ορθώνεται η ουρά του καθώς του κέδρου ο κορμός,

είναι γεροί σαν παλαμάρια

των μηρών του οι τένοντες.

18 Είναι τα κόκαλά του δυνατά καθώς σωλήνες ορειχάλκινοι,

σαν βέργες σιδερένιες τα πλευρά του.

19 Είν’ ένα αριστούργημα μες στη δημιουργία μου·

μονάχα ο πλάστης του μπορεί να τον δαμάσει.

20 Στα όρη πάνω βρίσκει τη βοσκή του

εκεί που παίζουν όλα τα ζώα τ’ άγρια.

21 Κάτω από τους λωτούς πλαγιάζει,

κρύβεται ανάμεσα στων βάλτων τις καλαμιές.

22 Με τη σκιά τους τον σκεπάζουν οι λωτοί

και βρίσκει καταφύγιο

στις λεύκες του χειμάρρου.

23 Ακόμα κι όταν ανεβαίνουν τα νερά

αυτός την ηρεμία του δεν την χάνει.

Κι αν το ποτάμι*το ποτάμι. Κατά λ. «ο Ιορδάνης», που την εποχή των βροχών γίνεται πολύ ορμητικός. με ορμή μπαίνει στο στόμα του,

ο ιπποπόταμος δεν τρέχει να σωθεί.

24 Ωστόσο μπορεί κάποιος να του αντιταχθεί

και να τον πιάσει;

να του τρυπήσει τα ρουθούνια

και να τον δέσει με σκοινιά;

25 Μπορείς να πιάσεις τον κροκόδειλο*κροκόδειλο. Το εβρ. έχει κατά λ. «λεβιάθαν», δηλ. οφιοειδής. με αγκίστρι,

έτσι που με την καθετή

τη γλώσσα του να την τραβήξεις κάτω;

26 Μπορείς σκοινί από βούρλα

να περάσεις στο ρύγχος του

και να τρυπήσεις τα σαγόνια του με γάντζο;

27 Τάχα θα σε θερμοπαρακαλέσει;

θα σου μιλήσει μήπως τρυφερά;

28 Θα κλείσει τάχα συμφωνία μαζί σου

ώστε να μπει στη δούλεψή σου για παντοτινά;

29 Θα ’παιζες τάχατε μαζί με τον κροκόδειλο

όπως μ’ ένα μικρό πουλί;

ή, θα τον έδενες ποτέ με αλυσίδα

να ’χουν οι κόρες σου διασκέδαση;

30 Θαρρείς πως οι ψαράδες θα τον παζαρέψουν

και σε κομμάτια θα τον μοιραστούν οι έμποροι;

31 Μπορείς να κάνεις διάτρητο το δέρμα του με βέλη

και με καμάκια να διαπεράσεις το κεφάλι του;

32 Δοκίμασε να βάλεις πάνω του το χέρι σου·

τη μάχη που θα γίνει

δε θα την ξεχάσεις

και δε θα το τολμήσεις πια.

1 Moreover the LORD answered Job, and said, 2 Shall he that contendeth with the Almighty instruct him? he that reproveth God, let him answer it.

3 Then Job answered the LORD, and said, 4 Behold, I am vile; what shall I answer thee? I will lay mine hand upon my mouth. 5 Once have I spoken; but I will not answer: yea, twice; but I will proceed no further.

6 Then answered the LORD unto Job out of the whirlwind, and said, 7 Gird up thy loins now like a man: I will demand of thee, and declare thou unto me. 8 Wilt thou also disannul my judgment? wilt thou condemn me, that thou mayest be righteous? 9 Hast thou an arm like God? or canst thou thunder with a voice like him? 10 Deck thyself now with majesty and excellency; and array thyself with glory and beauty. 11 Cast abroad the rage of thy wrath: and behold every one that is proud, and abase him. 12 Look on every one that is proud, and bring him low; and tread down the wicked in their place. 13 Hide them in the dust together; and bind their faces in secret. 14 Then will I also confess unto thee that thine own right hand can save thee.

15 Behold now behemoth, which I made with thee; he eateth grass as an ox.*40.15 behemoth: probably an extinct animal of some kind 16 Lo now, his strength is in his loins, and his force is in the navel of his belly. 17 He moveth his tail like a cedar: the sinews of his stones are wrapped together.*40.17 He…: or, He setteth up 18 His bones are as strong pieces of brass; his bones are like bars of iron. 19 He is the chief of the ways of God: he that made him can make his sword to approach unto him. 20 Surely the mountains bring him forth food, where all the beasts of the field play. 21 He lieth under the shady trees, in the covert of the reed, and fens. 22 The shady trees cover him with their shadow; the willows of the brook compass him about. 23 Behold, he drinketh up a river, and hasteth not: he trusteth that he can draw up Jordan into his mouth.*40.23 he drinketh up: Heb. he oppresseth 24 He taketh it with his eyes: his nose pierceth through snares.*40.24 He…: or, Will any take him in his sight, or, bore his nose with a gin?