Isaías 10

1 Ve al la leĝdonantoj, kiuj starigas maljustajn leĝojn, kaj al tiuj, kiuj skribas maljustajn verdiktojn, 2 por forpuŝi malriĉulojn de la leĝo kaj forrabi la justecon de senhavuloj de Mia popolo, por ke la vidvinoj fariĝu ilia rabakiro, kaj por prirabi la orfojn! 3 Sed kion vi faros en la tago de puno kaj de pereo, kiu venos de malproksime? al kiu vi kuros, por serĉi helpon? kaj kie vi lasos vian honoron, 4 por ne fleksiĝi inter la kaptitoj kaj ne fali inter la mortigitoj? Malgraŭ ĉio ĉi tio Lia kolero ne kvietiĝis, kaj Lia brako estas ankoraŭ etendita.

5 Ve al la Asiriano, la vergo de Mia kolero! la bastono en iliaj manoj estas Mia indigno. 6 Kontraŭ popolon hipokritan Mi lin sendos, kaj pri la popolo de Mia kolero Mi donos al li ordonon, ke li prenu militakiron, ke li rabu rabaĵon, kaj ke li piedpremu ĝin kiel koton sur la stratoj. 7 Sed li ne tiel tion komprenas, kaj lia koro ne tiel intencas; li intencas ekstermi kaj dispremi ne malmulte da popoloj; 8 ĉar li diras: Ĉu miaj princoj ĉiuj ne estas reĝoj? 9 Ĉu Kalno ne estas kiel Karkemiŝ? ĉu Ĥamat ne estas kiel Arpad? ĉu Samario ne estas kiel Damasko? 10 Ĉar mia mano trafis la regnojn idolistajn, kies idoloj estas pli multaj ol en Jerusalem kaj en Samario, 11 tial, kiel mi agis kun Samario kaj ĝiaj idoloj, tiel mi agos kun Jerusalem kaj ĝiaj idoloj.

12 Sed kiam la Sinjoro plenumos Sian tutan faron sur la monto Cion kaj en Jerusalem, Mi rememoros la frukton de la malhumila reĝo de Asirio kaj la majeston de liaj arogantaj okuloj; 13 ĉar li diris: Mi tion faris per la forto de mia mano kaj per mia saĝeco, ĉar mi estas saĝa; mi forigis la limojn de la popoloj, rabis iliajn provizojn, kaj mi deĵetis kiel potenculo la sidantojn; 14 kaj mia mano trovis la riĉaĵon de la popoloj kiel neston; kaj kiel oni enkolektas forlasitajn ovojn, mi enkolektis la tutan teron; kaj neniu movis flugilon, malfermis la buŝon, nek krietis. 15 Ĉu povas hakilo fanfaroni antaŭ tiu, kiu hakas per ĝi? ĉu povas segilo fieri antaŭ tiu, kiu ĝin tiras? kvazaŭ vergo svingus tiun, kiu ĝin levas! kvazaŭ bastono levus tiun, kiu ne estas el ligno!

16 Tial la Sinjoro, la Eternulo Cebaot, venigos malgrasecon sur liajn grasulojn, kaj sub lia gloro ekbrulos fajro, kiel flamo. 17 Kaj la lumo de Izrael fariĝos fajro, kaj lia Sanktulo fariĝos flamo; kaj ĝi forbruligos kaj ekstermos liajn pikarbustojn kaj dornojn en unu tago, 18 kaj ekstermos la majeston de lia arbaro kaj de lia fruktoĝardeno, de la animo ĝis la karno; kaj li fariĝos kiel senfortigita kadukulo. 19 La restaĵo de la arboj de lia arbaro estos malgrandnombra, kaj knabo povos ilin registri.

20 En tiu tago la restintoj de Izrael kaj la savitoj de la domo de Jakob ne plu fidos sian batanton, sed fidos fidele la Eternulon, la Sanktulon de Izrael. 21 Konvertiĝos la restintoj, la restintoj de Jakob, al la Dio potenca. 22 Ĉar se via popolo, ho Izrael, eĉ estos kiel la apudmara sablo, nur la restintoj konvertiĝos; ĉar estas decidita ekstermo per inunda justeco. 23 Ĉar deciditan ekstermon la Sinjoro, la Eternulo Cebaot, faros en la tuta lando.

24 Tial tiele diras la Sinjoro, la Eternulo Cebaot: Ne timu la Asirianon, ho Mia popolo, kiu loĝas en Cion; per vergo li vin frapos, kaj sian bastonon li levos kontraŭ vin, kiel la Egiptoj; 25 ĉar ankoraŭ tre malmulte daŭros, kaj finiĝos la kolero kaj Mia furiozo pro iliaj malbonagoj; 26 kaj la Eternulo Cebaot aperigos vipon super li, kiel Li frapis la Midjanidojn ĉe la roko Oreb kaj kiel Lia bastono estis super la maro, kaj Li levos ĝin, kiel kontraŭ la Egiptojn. 27 Kaj en tiu tago lia ŝarĝo estos deprenita de sur viaj ŝultroj kaj lia jugo de sur via kolo, kaj la jugo krevos pro la graseco.

28 Li venas Ajaton, trapasas Migronon, revizias siajn armilojn en Miĥmaŝ; 29 ili trapasis la pasejon, tradormas la nokton en Geba; Rama tremas, Gibea de Saul forkuras. 30 Kriu laŭte, filino de Galim! atentu, Laiŝ! ho malriĉa Anatot! 31 Madmena cedas, la loĝantoj de Gebim forkuras. 32 Jam hodiaŭ li restos en Nob; li etendas sian manon kontraŭ la monton de la filino de Cion, kontraŭ la monteton de Jerusalem.

33 Jen la Sinjoro, la Eternulo Cebaot, kun forto dehakos branĉojn; la alte leviĝintaj estos dehakitaj, kaj la fieraj estos humiligitaj. 34 Kaj Li pereigos la densajn partojn de la arbaro per fero, kaj Lebanon falos de la Potenculo.

1 Auē te mate mō te hunga e whakatakoto ana i ngā tikanga hē,

mō ngā kaituhituhi anō hoki e tuhituhi nei i te mea nanakia;

2 hei whakakotiti kē i te whakawā mō ngā rawakore,

hei tango noa iho i te mea e tika ana mā ngā ware o tōku iwi,

kia waiho ai ngā mea a te pouaru hei taonga mā rātou,

kia pāhuatia ai e rātou ngā pani!

3 Ka pēhea rā koutou i te rā o te tirohanga mai,

o te whakangaromanga ka pā mai i tawhiti?

Ka rere koutou ki a wai hei āwhina,

ā, ka waiho tō koutou korōria ki hea?

4 Ka piko noa iho rātou ki raro i ngā herehere,

ka hinga ki raro i te iwi i patua.

Ahakoa ko tēnei katoa, e kore tōna riri e tahuri kē,

engari mārō tonu tōna ringa.

Ko Ahiria Whakahīhī ka Whakawātia hoki

5 "Auē, e te Ahiriana, te rākau o tōku riri,

te whiu kei tōna ringa ko tōku āritarita!

6 Ka ungā ia e ahau ki te iwi ngutukau;

he hē mō te iwi o tōku riri tāku e whakahau ai ki a ia,

ki te taonga parakete māna, ki te pāhua,

ki te mea i a rātou hei takahanga,

hei pērā me te paru o ngā ara.

7 Kāhore ia ōna whakaaro pēnei,

kīhai hoki tōna ngākau i mea ki te pēnei;

engari he whakangaro tā tōna ngākau,

kia kaua anō hoki e torutoru ngā iwi e hātepea e ia.

8 E kī ana hoki ia:

‘He teka ianei he kīngi katoa āku rangatira?

9 He teka ianei he rite a Karano ki Karakemihi,

he rite a Hāmata ki Ārapara,

he rite a Hamaria ki Ramahiku?

10 Ka rite ki ngā kīngitanga o ngā whakapakoko i tūpono mai ki tōku ringa;

nui atu nei hoki ō rātou whakapakoko i o Hiruhārama, i o Hamaria;

11 e kore ianei tāku e mea ai ki Hiruhārama, ki ōna whakapakoko,

e rite ki tāku i mea ai ki Hamaria, ki ōna whakapakoko?’ "

12 Nā, tēnei ake, kia oti i te Ariki tāna mahi katoa ki Maunga Hiona, ki Hiruhārama, "Ka whiua e ahau ngā hua o te ngākau nui o te kīngi o Ahiria, me te korōria anō o ōna kanohi whakakake. 13 Kua kī nā hoki ia:

‘Nā te kaha o tōku ringa i oti ai tēnei i ahau,

nā tōku whakaaro nui, he tangata whai mahara hoki ahau.

Kua whakanekehia hoki e ahau ngā rohe o ngā iwi,

kua pāhuatia anō e ahau ō rātou taonga,

ā, kua riro i ahau, i te mārohirohi,

ki raro te hunga noho o ngā torōna.

14 Nā, kua kitea e tōku ringa

ngā taonga o ngā iwi, ānō he kōhanga;

i rite hoki ki te kohikohinga a tētahi i ngā hua manu i mahue,

tāku kohikohinga i te whenua katoa;

ā, kīhai i oraora te parirau o tētahi,

kīhai i hāmama te māngai, kīhai hoki i pīpī.’ "

15 E whakahīhī rānei te tītaha ki te tangata nāna nei ia i whakamahi ki te hahau?

E whakakake rānei te kani ki te tangata nāna nei ia i kani ai?

Me te mea nei ko te patupatu hei whakakorikori i tōna kaihāpai,

ko te tokotoko rānei hei hāpai i te tangata ehara nei i te rākau.

16 Mō reira ka ungā mai e te Ariki, e te Ariki o ngā mano,

te hīroki ki ōna mea mōmona;

ā, ka kā ake a raro o tōna korōria,

he mea whakaū, koia anō kei te kā o te ahi.

17 Ā hei ahi te mārama o Īharaira,

ā, ko tana Mea Tapu anō hoki hei mura;

ā, ka wera ōna tūmatakuru, ōna tātarāmoa,

pau ake i te rā kotahi.

18 Ka pau anō hoki i a ia te korōria o tōna ngahere,

o tāna māra mōmona, te wairua rāua ko te tinana;

ā, hei te otinga, me te mea kua ngohe te ngākau o te kaihāpai kara.

19 Nā, ko te toenga o ngā rākau o tōna ngahere,

he torutoru, mā te tamaiti noa e tuhituhi.

Te Toenga Rīpenetā o Īharaira

20 I taua rā ka whakamutua e ngā toenga o Īharaira

rātou ko ngā mōrehu o te whare o Hākopa,

tā rātou okioki ki tō rātou kaiwhiu;

engari ka okioki pono rātou ki a Ihowā,

ki te Mea Tapu o Īharaira.

21 He toenga anō e hoki mai,

ko te toenga o Hākopa, ki te Atua kaha rawa.

22 Nō te mea ahakoa i rite tōu iwi, a Īharaira ki te onepū o te moana,

he toenga kau o rātou e hoki mai;

ko te whakaotinga i whakaritea,

me te mea e puhake ana i te tika.

23 Ka oti rā hoki, ka mahia anō hoki e te Ariki, e Ihowā o ngā mano,

te mea i whakaritea ki waenganui i te whenua katoa.

24 Nā reira tēnei kupu a te Ariki, a Ihowā o ngā mano:

"E tāku iwi e noho nei i Hiona kaua e wehi i te Ahiriana;

ahakoa patu ia i a koe ki te rākau,

hāpainga mai rānei e ia tōna tokotoko ki a koe,

pērā me tā Īhipa.

25 He wāhi iti rawa nei, ā, ka whakatutukitia te weriweri,

tōku riri hoki, i a rātou ka hunā."

26 Ka oho anō i a Ihowā o ngā mano he whiu mōna,

he pērā me te patunga o Miriana ki te kāmaka ki Orepe;

ā, ka iri tōna tokotoko i runga i te moana,

ā, ka hāpainga e ia, pērā i tāna i Īhipa.

27 Nā, i taua rā ka makere atu tāna pīkaunga i tōu pokohiwi,

me tāna ioka i tōu kakī,

ā, ka kore noa iho anō hoki te ioka

i te whakawahinga.

28 Kua tae ki Aiata;

kua pahemo ki Mikirono;

ko āna mea rongoātia ake e ia ki Mikimaha.

29 Kei tēnei taha rātou o te whakawhitinga,

"Kua noho ā-puni rātou ki Kepa."

Pāwera noa iho a Rama:

kua rere a Kipea o Haora.

30 Kia nui tōu reo, e te tamāhine a Karimi!

Whakarongo e Raihi!

He mate tōu, e Anatoto!

31 He whati a Maramena;

kei te huihui ngā tāngata o Kepimi, he tahuti.

32 Hei tēnei rā anō ka tū ia ki Nopo;

kei te rūrū tōna ringa

ki te maunga o te tamāhine a Hiona,

ki te pukepuke i Hiruhārama.

33 Nanā, ka tapahia e te Ariki, e Ihowā o ngā mano,

ngā peka, nui atu hoki te wehi;

ā, ka tuaina ki raro ngā mea he tiketike nei te āhua,

ka whakaititia anō hoki ngā mea whakakake.

34 Ka tuaina anō e ia ngā rākau pūruru o te ngahere ki te rino,

ka hinga anō hoki a Repanōna i te mea nui.