Isaías 46

1 Kliniĝis Bel, falis Nebo; iliaj idoloj estas transdonitaj al bestoj kaj brutoj; tio, kion vi portadis, fariĝis ŝarĝo por lacaj bestoj. 2 Ili kliniĝis kaj falis kune, ne povis savi sian ŝarĝon, kaj mem iris en malliberecon.

3 Aŭskultu Min, domo de Jakob kaj la tuta restaĵo de la domo de Izrael, kiuj estas ŝarĝitaj sur Mi de post via naskiĝo, kiuj estas portataj de Mi de post via eliro el la ventro. 4 Ankaŭ ĝis via maljuneco Mi estos la sama, kaj ĝis via griziĝo Mi vin portos; Mi vin kreis kaj Mi portos, Mi ŝarĝos sur Min kaj Mi savos. 5 Al kiu vi Min egaligos kaj komparos kaj similigos Min, ke ni estu similaj? 6 Tiuj, kiuj ŝutas oron el la saketo kaj pesas arĝenton sur pesilo, dungas oraĵiston, ke li faru el tio dion, antaŭ kiu ili kliniĝas kaj ĵetas sin teren, 7 levas lin sur la ŝultron, portas kaj starigas lin sur lia loko; kaj li staras, ne moviĝas de sia loko; eĉ se oni krias al li, li ne respondas kaj neniun savas el lia malfeliĉo.

8 Memoru tion kaj estu viroj, prenu tion al via koro, ho pekantoj. 9 Memoru tion, kio estis en la komenco de la tempo; ĉar Mi estas Dio, kaj ne ekzistas alia; Mi estas Dio, kaj ne ekzistas simila al Mi. 10 Mi anoncas antaŭe la estontaĵon, kaj antaŭlonge tion, kio ankoraŭ ne okazis; kiam Mi diras, Mia decido plenumiĝas, kaj ĉion, kion Mi deziras, Mi faras. 11 Mi vokas de oriento aglon, el lando malproksima viron de Mia destino. Kion Mi diris, tion Mi venigos; kion Mi pripensis, tion Mi plenumos. 12 Aŭskultu Min, vi, kiuj havas malhumilan koron, kiuj estas malproksimaj de la vero: 13 Mi alproksimigis Mian veron, por ke ĝi ne estu malproksima, kaj Mia savo ne prokrastiĝos; kaj Mi donos al Cion savon, al Izrael Mian gloron.

1 Kua piko a Pere, kua tuohu a Nepo;

kei runga i te kīrehe, i te kararehe ā rātou whakapakoko;

ko ngā mea e haria haeretia ana e koutou ka meinga hei kawenga,

hei taimaha ki te kararehe māuiui rā.

2 Tuohu ana rātou, piko ngātahi ana;

kīhai i taea te pīkaunga te pupuri,

heoi ko rātou nei anō ka riro hei pārau.

3 "Whakarongo ki ahau, e te whare o Hākopa,

e ngā mōrehu katoa o te whare o Īharaira,

he mea waha nei koutou nāku nō te kōpū mai anō,

he mea pīkau nō roto mai rā anō i te puku;

4 tae noa atu ki tō koutou koroheketanga ko ahau tēnei,

ka pīkaua anō koutou e ahau ā hina noa.

Nāku i mahi, māku anō e mau;

māku anō e pīkau, māku anō e whakaora.

5 "Ki tā koutou kei tō wai he āhua mōku?

Ko wai e rite ana ki ahau?

Me whakarite ahau ki a wai, e kotahi ai tō māua āhua?

6 Ko te hunga e tāhoro ana i te kōura i te pēke,

e pāuna ana i te hiriwa ki te pāuna –

kei te utu i te kaitahu kōura, hangā ake e ia hei atua;

tāpapa ana rātou, koropiko ana.

7 Amohia ana ia e rātou i runga i te pokohiwi, pīkaua ana,

kua waiho e rātou ki tōna wāhi, tū ana ia;

tē taea e ia te nekeneke atu i tōna wāhi.

Ka karanga anō hoki tētahi ki a ia, heoi e kore ia e whakahoki kupu,

e kore e whakaora i a ia i roto i tōna mate.

8 "Mahara ki tēnei, whakatāne,

whakahokia ki te ngākau, e te hunga poka kē.

9 Maharatia ngā mea tuatahi onamata;

ko ahau hoki te Atua, kāhore kē atu;

ko ahau te Atua, kāhore hoki tētahi hei rite mōku.

10 I te tīmatanga e whakaatu ana i ngā mea o te mutunga,

ā, i ngā wā onamata ko ngā mea kāhore anō i meatia;

i kī ahau: Ko te whakaaro i whakatakotoria e ahau mau tonu,

ka oti anō i ahau tāku katoa i pai ai.

11 Ka karangatia hoki e ahau he manu kai kino i te rāwhiti,

ko te tangata kei a ia tōku whakaaro i te whenua tawhiti.

Inā, kua kōrerotia nei e ahau, ka whakaputaina anō e ahau;

kua takoto i ahau, ka oti anō i ahau.

12 "Whakarongo ki ahau, e te hunga ngākau pakari,

e matara atu ana i te tika.

13 Ka kawea mai e ahau tōku tika kia tata;

e kore e matara atu;

e kore anō tāku whakaora e roa;

ka whakawhiwhia anō e ahau a Hiona ki te whakaora,

mō Īharaira, mō tōku korōria."