1 Ein Lied, ein Psalm. Eig. Ein Psalm-Lied Von den Söhnen Korahs.Groß ist Jehova und sehr zu loben in der Stadt unseres Gottes auf seinem heiligen Berge. 2 Schön ragt empor, eine Freude der ganzen Erde, der Berg Zion, an der Nordseite, die Stadt des großen Königs. 3 Gott ist bekannt in ihren Palästen als eine hohe Feste. 4 Denn siehe, die Könige hatten sich versammelt, waren herangezogen allesamt. 5 Sie sahen, da erstaunten sie; sie wurden bestürzt, flohen ängstlich hinweg. 6 Beben ergriff sie daselbst, Angst, der Gebärenden gleich. 7 Durch den Ostwind zertrümmertest du die Tarsisschiffe.
8 Wie wir gehört hatten, also haben wir es gesehen in der Stadt Jehovas der Heerscharen, in der Stadt unseres Gottes: Gott wird sie befestigen bis in Ewigkeit. (Sela.) 9 Wir haben gedacht, o Gott, an deine Güte, im Innern deines Tempels. 10 Wie dein Name, Gott, also ist dein Lob O. Ruhm bis an die Enden der Erde; mit Gerechtigkeit ist gefüllt deine Rechte. 11 Es freue sich der Berg Zion, es mögen frohlocken die Töchter Judas um deiner Gerichte willen! 12 Umgehet Zion und umkreiset es, zählet seine Türme; 13 Betrachtet genau seine Wälle, mustert O. durchschreitet seine Paläste, damit ihr’s erzählet dem künftigen Geschlecht! 14 Denn dieser Gott ist unser Gott immer und ewiglich! Er wird uns leiten bis an den Tod.
1 In finem, filiis Core. Psalmus.
2 Audite hæc, omnes gentes ;
auribus percipite, omnes qui habitatis orbem :
3 quique terrigenæ et filii hominum,
simul in unum dives et pauper.
4 Os meum loquetur sapientiam,
et meditatio cordis mei prudentiam.
5 Inclinabo in parabolam aurem meam ;
aperiam in psalterio propositionem meam.
6 Cur timebo in die mala ?
iniquitas calcanei mei circumdabit me.
7 Qui confidunt in virtute sua,
et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.
8 Frater non redimit, redimet homo :
non dabit Deo placationem suam,
9 et pretium redemptionis animæ suæ.
Et laborabit in æternum ;
10 et vivet adhuc in finem.
11 Non videbit interitum,
cum viderit sapientes morientes :
simul insipiens et stultus peribunt.
Et relinquent alienis divitias suas,
12 et sepulchra eorum domus illorum in æternum ;
tabernacula eorum in progenie et progenie :
vocaverunt nomina sua in terris suis.
13 Et homo, cum in honore esset, non intellexit.
Comparatus est jumentis insipientibus,
et similis factus est illis.
14 Hæc via illorum scandalum ipsis ;
et postea in ore suo complacebunt.
15 Sicut oves in inferno positi sunt :
mors depascet eos.
Et dominabuntur eorum justi in matutino ;
et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.
16 Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi,
cum acceperit me.
17 Ne timueris cum dives factus fuerit homo,
et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus :
18 quoniam, cum interierit, non sumet omnia,
neque descendet cum eo gloria ejus.
19 Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur ;
confitebitur tibi cum benefeceris ei.
20 Introibit usque in progenies patrum suorum ;
et usque in æternum non videbit lumen.
21 Homo, cum in honore esset, non intellexit.
Comparatus est jumentis insipientibus,
et similis factus est illis.