Hopa 7

Ko Hopa: He Mutunga kore Taku Mamaetanga

1 "He teka rānei, kua takoto he pakanga mō te tangata i runga i te whenua,

he rite anō ōna rā ki ngā rā o te kaimahi?

2 E rite ana ki te pononga, e matenui nei ki te ātārangi,

ki te kaimahi, e tūmanako nei ki te utu mō tāna mahi;

3 koia tōku rite, ka whiwhi nei ki ngā marama horihori,

ā, he māuiui ngā pō kua whakaritea mōku.

4 Ka takoto ahau, ka mea ahau, ‘Āhea ahau ara ai?’

He roa ia te pō; heoi ka tāhurihuri kau ahau ā ao noa.

5 Ko te kākahu mō ōku kikokiko he kutukutu, he pōkuru oneone;

ka kukuti tōku kiri, ā, ka ngātata anō.

6 Ko ōku rā hohoro atu i te rākau a te kaiwhatu;

pau ake, tē ai he tūmanakohanga atu.

7 "Kia mahara he hau ōku rā;

heoi anō kitenga o tōku kanohi i te pai.

8 Ko te kanohi o te tangata e kite ana i ahau,

heoi anō tōna tirohanga mai ki ahau;

kei runga i ahau ōu kanohi, heoi kāhore iho ahau.

9 Memeha atu te kapua, ngaro atu;

he pērā anō te tangata e haere ana ki te urupā; e kore e hoki ake.

10 E kore ia e hoki mai anō ki tōna whare,

e kore anō tōna wāhi e mahara ki a ia i muri.

11 "Nā, e kore e kaiponuhia e ahau tōku māngai;

ka kōrero ahau i tōku wairua e mamae nei;

ka tangi i te kawa i tōku ngākau.

12 He moana rānei ahau, he tohorā,

i mea ai koe i te kaitirotiro mōku?

13 Ki te mea ahau, ‘Kei tōku moenga ahau te mārie ai,

mā tōku takotoranga e whakamāmā tāku tangi.’

14 Nā, ka whakahaehaetia ahau e koe ki ngā moe,

ka whakawehia ahau ki ngā mea e whakakitea mai.

15 Ā, ki tā tōku wairua he pai te tārona;

pai ake te mate i ēnei wheua ōku.

16 E whakarihariha ana ahau ki tōku ora;

kāhore ōku hiahia kia ora tonu ahau.

Waiho noa iho ahau, he mea teka noa hoki ōku rā.

17 "He aha te tangata, i whakanuia ai e koe?

I anga ai tōu ngākau ki a ia?

18 I titiro ai koe i a ia i tēnei ata,

i tēnei ata, i honohono ai tāu whakamātautau i a ia?

19 Kia pēhea ake te roa ōu kāhore nei e tahuri atu i ahau,

ōku kāhore nei e waiho noa iho e koe, kia horomia ai tōku hūware?

20 Mehemea kua hara ahau, kia aha atu ahau ki a koe, e te kaitiaki o ngā tāngata?

He aha ahau i waiho ai e koe hei patunga māu,

i taimaha iho ai ahau ki ahau anō.

21 He aha koe tē whakarere noa ai i tōku hē,

tē whakapahemo ai i tōku kino?

Ākuanei hoki ahau moe ai ki te puehu,

ā, ka āta rapu koe i ahau, otiia kāhore noa iho ahau."

Die lewe is swaar, dié van Job veral.

1 HET die mens nie 'n stryd op die aarde nie? En is sy dae nie soos die dae van 'n dagloner nie?

2 Soos 'n slaaf wat hyg na die skaduwee, en soos 'n dagloner wat wag op sy werkloon,

3 so het ek erfgenaam geword van maande van teleurstelling en is nagte van moeite vir my bestem.

4 As ek gaan lê, dink ek: Wanneer sal ek opstaan? Maar die aand is lank, en ek word sat van al die omdraai tot die môreskemering toe.

5 My vlees is bekleed met wurms en stofklonte; my vel trek opmekaar en etter dan weer.

6 My dae is vinniger as 'n wewerspoel en verdwyn sonder verwagting.

7 Bedink tog dat my lewe wind is; my oog sal die voorspoed nie weer sien nie.

8 Die oog van hom wat my sien, sal my nie meer aanskou nie. U oë is op my — en ek is daar nie!

9 Die wolk verdwyn en gaan heen — so kom hy nie weer op wat na die doderyk neerdaal nie.

10 Hy sal nie meer teruggaan na sy huis nie, en sy plek sal hom nie meer ken nie.

Daarom wil hy klae en vra waarom God hom só besoek.

11 SO wil dan ook ék my mond nie hou nie, ek wil spreek in die benoudheid van my gees, ek wil klae in die bitterheid van my siel.

12 Is ek 'n see, of 'n groot seedier, dat U 'n wag teen my opstel?

13 As ek sê: My bed sal my troos, my slaapplek sal my klagte help dra,

14 dan verskrik U my deur drome en ontstel my deur gesigte,

15 sodat ek die verwurging verkies, die dood meer as hierdie geraamte van my.

16 Ek verfoei my lewe. Nie vir altyd sal ek lewe nie: laat my met rus, want my dae is nietigheid.

17 Wat is die mens, dat U hom so hoog stel en dat U op hom ag gee?

18 En dat U hom elke môre soek, elke oomblik hom op die proef stel?

19 Hoe lank sal U nie van my af wegkyk nie, my nie laat staan nie, totdat ek my speeksel insluk?

20 As ek gesondig het, wat doen ek U aan, o Mensebewaker? Waarom het U my as mikpunt vir U opgestel, sodat ek myself tot 'n las is?

21 En waarom vergeef U nie my oortreding en neem my ongeregtigheid nie weg nie? Want weldra sal ek in die stof lê; dan sal U my soek, maar ek sal daar nie wees nie.