Hopa 19

E Mōhio ana au, e Ora ana Tōku Kaiwhakaora

1 Nā, ka whakautua e Hopa, ka mea:

2 "Kia pēhea ake te roa o tā koutou whakapōrearea i tōku wairua,

o tā koutou wāwāhi i ahau ki te kupu?

3 Ka tekau ēnei tāwainga a koutou ki ahau,

kāhore ō koutou whakamā i a koutou ka āki tonu nei i ahau.

4 Ki te mea anō hoki kua hē ahau,

kei ahau anō tōku hē e noho ana.

5 Ki te mea ka whakanui mai koutou i a koutou ki ahau,

ā, ka kauwhau mai ki ahau i tōku tāwainga;

6 kia mōhio koutou nā te Atua ahau i whakaparori i tāku take,

he mea hao mai ahau nāna ki tāna kupenga.

7 "Nanā, e tangi ana ahau i te mahi nanakia,

heoi kāhore ahau e whakarangona;

e karanga āwhina ana ahau, otiia kāhore he whakawā.

8 Kua tūtakina e ia tōku ara, tē puta ahau;

tukua iho ana e ia te pōuri ki ōku ara.

9 Ko tōku korōria huia atu ana e ia;

tangohia ana e ia te karauna i tōku māhunga.

10 Wāwāhia ana ahau e ia i ngā taha katoa, ā, riro ana ahau;

ko tāku i tūmanako atu ai huaranga atu ana e ia ānō he rākau.

11 Kua mura mai hoki tōna riri ki ahau;

e kīia ana ahau e ia ko tētahi o ōna hoariri.

12 E haere huihui mai ana āna taua,

e whakaneke ake ana i tō rātou ara ki ahau,

kei te whakapae i tōku tēneti i tētahi taha, i tētahi taha.

13 "Kua meinga e ia ōku tēina kia matara atu i ahau;

ko āku i mōhio ai kua tāngata kē ki ahau.

14 Ko ōku whanaunga, mutu pū tā rātou;

ko ōku hoa ake, kua wareware rātou ki ahau.

15 Ko te hunga e noho ana i tōku whare, me āku pononga wāhine,

kīia iho ahau e rātou he tangata kē;

he tangata nō ngā whenua ahau ki tā rātou titiro mai.

16 I karanga atu ahau ki tāku pononga, heoi kīhai ia i whakaō mai;

ahakoa e īnoi ana tōku māngai ki a ia.

17 Ko tōku hā tauhou ana ki tāku wahine,

me tāku īnoi hoki ki ngā tamariki o te kōpū o tōku whaea.

18 Ko ngā tamariki nonohi anō hoki, whakahāwea mai ana ki ahau;

ki te whakatika ahau, ka kōrero whakahē rātou mōku.

19 E whakarihariha mai ana ki ahau ōku takahoa katoa,

ā, ko āku i aroha ai kua tahuri mai ki ahau.

20 Piri tonu tōku iwi ki tōku kiri, ki ōku kikokiko,

ā, ora ake ōku, ko te kiri kau o ōku niho.

21 "Tohungia mai ahau, tohungia mai ahau e koutou, e ōku hoa;

kua pā mai hoki te ringa o te Atua ki ahau.

22 He aha koutou i tūkino ai i ahau, i pērā ai me te Atua,

tē mākona koutou i ōku kikokiko?

23 "Auē, me i tuhituhia āku kupu!

Auē, me i tāia ki te pukapuka!

24 Me i whaoa ki te kāmaka, ki te pene rino, ki te matā,

hei mea mō ā mua noa atu!

25 Otiia, e mōhio ana ahau kei te ora tōku kaihoko,

ā, i ngā wā i muri nei ka tū ia ki runga ki te whenua.

26 Ā, ahakoa i muri i te paunga o tōku kiri,

ka titiro tonu ahau i roto i tōku kikokiko ki te Atua;

27 e titiro anō ahau ki a ia, ahau nei anō;

ā, mā ōku kanohi e mātakitaki, kāhore mā o tētahi atu.

Pau rawa ōku whatumanawa i roto i ahau!

28 "Ki te kī koutou, ‘Nā, tā tātou hanga ki te tūkino i a ia!

Kua kitea hoki te take o te mea i roto i ahau’;

29 kia wehi koutou kei mate i te hoari;

nō te mea ko te whiunga ki te hoari kei roto i te riri,

e mōhio ai koutou he whakawā anō tēnei."

Job verwyt sy vriende dat hulle hom as skuldige bly aanspreek.

1 MAAR Job het geantwoord en gesê:

2 Hoe lank sal julle my siel kwel en my met woorde verbrysel?

3 Nou tien maal al doen julle my smaadheid aan, mishandel julle my sonder om julle te skaam.

4 En het ek ook werklik my misgaan, dan bly my fout by my.

Dit is nie sy skuld dat hy ly nie, maar God behandel hom onregverdig, sê Job.

5 AS julle jul werklik teen my wil groot maak en teen my my smaadheid wil bewys,

6 weet dan dat Gód my onregverdig behandel het en met sy net my rondom ingesluit het.

7 As ek roep: Geweld! dan word ek nie verhoor nie; ek roep om hulp, maar daar is geen reg nie.

8 Hy het my weg toegemuur, sodat ek nie verby kan nie; en oor my paaie het Hy duisternis gesprei.

9 My eer het Hy van my afgetrek en die kroon van my hoof weggeneem.

10 Hy werp my aan alle kante omver, en — daar gaan ek! En Hy het my verwagting uitgeruk soos 'n boom.

11 Ook het Hy sy toorn teen my laat ontvlam en my beskou as een van sy vyande.

12 As een man kom sy skare aan en baan 'n pad vir hulle teen my, en hulle slaan die laer op rondom my tent.

God het hom 'n voorwerp van veragting en afsku gemaak.

13 MY broers het Hy ver van my verwyder, en my bekendes het vir my heeltemal vreemd geword.

14 My nabestaandes ontbreek, en my vertroudes het my vergeet.

15 My bywoners en my slavinne beskou my as 'n vreemde; 'n onbekende het ek geword in hulle oë.

16 Ek roep my slaaf, maar hy antwoord nie; met my mond moet ek hom smeek.

17 My asem is vir my vrou hinderlik, en my slegte reuk vir die kinders van my moeder se skoot.

18 Selfs jong seuns minag my; wil ek opstaan, dan spot hulle met my.

19 Al my vertroude vriende het 'n afsku van my; en die wat ek liefgehad het, het hulle teen my gekeer.

20 My gebeente kleef aan my vel en aan my vlees, en ek het slegs met my tandvlees ontsnap.

21 Ontferm julle oor my, ontferm julle oor my, o my vriende, want die hand van God het my getref!

22 Waarom vervolg julle my, soos God, en word nie versadig van my vlees nie?

23 Ag, mag my woorde tog maar opgeskrywe, mag hulle maar in 'n boek opgeteken word —

24 met 'n ystergriffel en lood — vir altyd in 'n rots ingekap!

Ewenwel is God alleen sy Losser teenoor sy onbarmhartige vriende.

25 MAAR ek, ek weet: My Verlosser leef; en Hy sal as laaste oor die stof opstaan.

26 En nadat hulle so my vel afgeskeur het, sal ek nogtans uit my vlees God aanskou;

27 Hom wat ék sal aanskou my ten goede, en my oë — en geen vreemde nie — sal sien, My niere versmag van verlange in my binneste.

28 As julle sê: Hoe sal ons hom vervolg, aangesien die wortel van die saak in hom gevind is! —

29 vrees dan vir die swaard, want grimmigheid is een van die oortredinge wat die swaard verdien, sodat julle kan weet dat daar 'n oordeel is.