Hopa 37

1 "Nā konei anō wiri ana tōku ngākau,

maunu atu ana i tōna wāhi.

2 Āta whakarangona tōna reo e papā ana,

te pakūtanga hoki e puta mai ana i tōna māngai.

3 E whakatikaia atu ana e ia ki ngā wāhi katoa i raro i te rangi,

ko tōna uira hoki ki ngā pito o te whenua.

4 I muri iho ko te reo e hāmama ana;

papā ana te whatitiri o te reo o tōna nui;

e kore anō ērā e tauhikuhiku ina rangona tōna reo.

5 Ko tā te Atua whatitiri he reo whakamīharo;

nui atu āna mahi, e kore hoki e mōhiotia.

6 E kī ana hoki ia ki te hukarere, ‘Hei runga koe i te whenua’;

ki te ua pūnehunehu anō hoki, rāua ko te ua tā o tōna kaha;

7 hīritia ake e ia te ringa o ngā tāngata katoa;

kia mōhio ai ngā tāngata katoa nāna nei i hanga ki tāna mahi.

8 Haere ana ngā kīrehe ki ngā piringa

noho ana i ō rātou nohoanga.

9 Puta mai ana te tūpuhi i te whare o te tonga;

te mātao hoki i te hauraro.

10 Nā te manawa o te Atua i hōmai te huka;

ā, kūiti iho te whānuitanga o ngā wai.

11 Āe rā, e utaina ana e ia te kapua mātotoru ki te haukū;

tohatohaina ana e ia te kohu o tāna uira.

12 E whakakōpikopikoa ana anō ā tawhio noa, he mea hoki nā ōna whakaaro;

hei mea i ngā mea katoa e whakahaua atu ana e ia ki te mata o te ao.

13 E whakaputaina ana e ia hei whiu,

hei mea rānei mō tōna whenua, hei atawhai rānei.

14 "Kia whai taringa mai ki tēnei, e Hopa;

tū mārie, ka whakaaro ki ngā mea whakamīharo a te Atua.

15 E mōhio ana rānei koe ki tā te Atua whakahautanga ki a rātou i tāna,

i puta ai te mārama o tāna kapua?

16 E mōhio ana rānei koe ki ngā pāunatanga o ngā kapua,

ki ngā mahi whakamīharo a te tino o te mātauranga?

17 Ki ōu kākahu nei ka mahana,

ina whakamārietia e ia te whenua ki te hau tonga?

18 Ka taea rānei e koe te whakatakoto ngātahi me ia te rangi hei papatupu,

ānō he whakaata whakarewa?

19 "Whakaaturia mai ki a mātou tā mātou e kōrero ai ki a ia;

e kore hoki e tika i te pōuri tā mātou whakatakoto o te kōrero.

20 E kōrerotia rānei ki a ia kei te mea ahau ki te kōrero?

Kia hiahia rānei te tangata kia horomia ia?

21 Nā, ināianei e kore ngā tāngata e kite ana i te mārama

e wheriko mai nei i te rangi;

otiia ka tika atu te hau, ka whakawāteatia rātou.

22 E ahu mai ana i te hauraro te aho ānō he kōura;

kei te Atua te korōria whakawehi.

23 Ko te Kaha Rawa – e kore ia e taea te whakataki e tātou;

hira rawa tōna kaha;

ā, e kore ia e tūkino i tāna whakarite whakawā, i te nui o te tika.

24 Koia ka wehi ngā tāngata i a ia;

e kore ia e whai whakaaro ki te hunga ngākau mōhio."

Storm en onweer.

1 JA, hiervoor beef my hart en spring op uit sy plek.

2 Luister, luister na die gedruis van sy stem en die dreuning wat uit sy mond uitgaan.

3 Onder die ganse hemel laat Hy dit los en sy lig oor die eindes van die aarde.

4 Daarna brul sy stem, Hy donder met sy stem vol majesteit en hou die bliksems nie terug as sy stem gehoor word nie.

5 God donder wonderbaar met sy stem; Hy doen groot dinge wat vir ons onbegryplik is.

6 Want Hy gebied die sneeu: Val op die aarde! Ook die stortreën, ja, sy geweldige stortreëns.

7 Hy verseël die hand van elke mens in die winter, sodat tot kennis kan kom al die mense wat Hy gemaak het.

8 Dan gaan die wilde diere in skuilhoeke en bly in hulle lêplekke.

9 Uit sy kamer kom die stormwind, en deur die wolkverstrooiers koue.

10 Deur die asem van God word ys gegee, en die wye waters lê vas in die engte.

11 Ja, met volheid van water belas Hy die wolke, en Hy strooi ver en wyd sy ligtende wolk;

12 en dit skiet oral rond volgens sy bestel, sodat hulle alles doen wat Hy hulle beveel oor die wye wêreldrond:

13 òf tot 'n tugroede, òf tot nut van sy aarde, òf tot weldadigheid laat Hy dit sy doel vind.

Laat Job hierop let — hy wat meen dat hy God kan beoordeel.

14 LUISTER hierna, o Job! Staan stil en gee ag op die wonders van God.

15 Begryp u hoe God hulle bevel gee en die lig van sy wolk laat flikker?

16 Begryp u iets van die gesweef van die wolke, van die wonders van die Volmaakte in kennis?

17 U, wie se klere warm word as die aarde stil is vanweë die suidewind —

18 kan u saam met Hom die hemel uitbrei wat vas is soos 'n gegote spieël?

19 Onderrig ons wat ons aan Hom moet sê: ons kan niks voorbring vanweë die duisternis nie.

20 Moet dit Hom vertel word dat ek wil spreek? Of het iemand ooit gesê dat hy vernietig wil word?

21 En nou, 'n mens kan die lig nie aansien wat helder is in die hemel as die wind verbygegaan en dit skoongemaak het nie.

22 Uit die Noorde kom goud te voorskyn, maar oor God is daar ontsagwekkende majesteit.

23 Die Almagtige — ons vind Hom nie; Hy is groot van krag, maar die reg en die volheid van geregtigheid krenk Hy nie.

24 Daarom vrees die mense Hom; almal wat eiewys is, sien Hy nie aan nie.