Hopa 9

Kore kau he Kaitakawaenga

1 Nā, ka whakahoki a Hopa, ka mea:

2 "E mōhiotia ana anō tēnei e ahau;

engari mā te aha ka tika ai te tangata ki te Atua?

3 Ki te pai ia ki te totohe ki a ia,

kāhore he kupu kotahi o roto i te mano e taea e ia te whakahoki ki a ia.

4 He ngākau mōhio ia, he pakari tōna kaha;

ko wai e whakauaua ki a ia, ā, e whiwhi i te pai?

5 E nekehia ana e ia ngā maunga, tē mōhio rātou;

hurihia ake e ia i a ia e riri ana.

6 E whakangāueuetia ana e ia te whenua,

e nekehia atu ana i tōna wāhi, wiri ana ōna pou.

7 E kōrero nei ki te rā, ā, kore ake e whiti;

hīritia pūtia iho e ia ngā whetū,

8 ko ia nei anake hei hora i ngā rangi,

hei takahi i runga i ngā ngaru o te moana.

9 Nāna nei i hanga a Aketura, a Tautoru,

a Matariki, me ngā rūma i te tonga.

10 Nāna nei i mahi ngā mea nunui, e kore nei e taea te rapu atu,

āe rā ngā mea whakamīharo, e kore nei e taea te tatau.

11 Inā tonu ia e haere atu nei, ā, kāhore ahau i kite;

ka pahemo atu hoki ia, ā, kāhore ahau e mātau ki a ia.

12 Nanā, ka hopu ia i tāna i aru ai, mā wai ia e ārai?

Ko wai hei kī atu ki a ia, ‘E aha ana koe?’

13 "E kore te Atua e whakahoki iho i tōna riri;

e piko ana ki raro i a ia ngā kaiāwhina o Rahapa.

14 Ā, kia whakahoki kupu anō ahau ki a ia,

kia whiriwhiri kupu anō māku ki a ia?

15 Ahakoa he tika ahau, e kore ahau e whakahoki kupu atu;

engari ka īnoi ahau ki tōku kaiwhakawā.

16 Me i karanga atu ahau, ā, whakahokia mai ai e ia te kupu ki ahau,

kīhai ahau i whakaae tērā kua whakarongo mai ia ki tōku reo.

17 E āki ana hoki ia i ahau ki te tūpuhi,

e whakanui takekore ana hoki i ōku mate.

18 Kāhore ahau e tukua e ia kia tā tōku manawa;

otiia whakakīia ana e ia tōku wairua ki te kawa.

19 Ki te kōrero tātou mō te kaha o te hunga pakari, nanā, kei reira ia!

Ā, ki te mea he whakawā, ko wai rā hei whakatakoto i te tāima mōku?

20 "Ahakoa he tika ahau mā tōku māngai anō ahau e whakahē;

ahakoa he tikanga tapatahi tāku,

mā reira anō e whakaatu tōku ngaunga kētanga.

21 He tapatahi ahau; kāhore ahau e whakaaro ki ahau anō;

e whakahāwea ana ahau ki tōku ora.

22 He kotahi tonu ēnā; koia ahau ka mea,

e whakamōtītia ana e ia te tapatahi rāua ko te kino.

23 Nā, ka whakamate tata nei te whiu,

he kata tāna ki te whakamātautauranga o te hunga harakore.

24 Kua hoatu te whenua ki te ringa o te tangata kino;

e taupokina ana e ia ngā mata o ngā kaiwhakawā;

ki te mea ehara i a ia, tēnā ko wai?

25 "Nā, ko te hohoro o ōku rā, nui atu i tō te kaikawe pukapuka;

e rere ana, kāhore hoki e kite i te pai.

26 Kua pahemo, kua pērā me ngā kaipuke tere,

me te ēkara anō e topa iho ana ki tāna kai.

27 Ki te mea ahau, ‘Ka wareware ahau ki tāku tangi,

ka unuhia atu e ahau te pōuri o tōku mata, ā, ka mārama,’

28 e wehi ana ahau i ōku mamae katoa,

e mōhio ana ahau e kore ahau e meinga e koe he harakore.

29 Tērā hoki ahau e whakahēngia;

he aha ahau i whakangenge kau ai i ahau?

30 Ki te horoi ahau i ahau ki te hukarere,

ā, ka meinga ōku ringa kia mā rawa;

31 kātahi ahau ka rumakina e koe ki te poka,

ā, whakarihariha mai ana ōku kākahu ki ahau.

32 "Ehara hoki ia i te tangata, i te pēnei me ahau nei,

e whakahoki kupu ai ahau ki a ia,

e haere tahi ai māua ki te whakawā.

33 Kāhore he kaiwhakatikatika mō tā māua,

kāhore he tangata hei whakapā i tōna ringa ki a māua tahi.

34 Me tango atu e ia tāna patu i ahau,

ā, kaua hoki tana whakamataku e whakawehi i ahau.

35 Hei reira ahau ka kōrero, ā, kāhore e wehi i a ia;

kāhore hoki ahau e pērā roto i ahau."

Hoe kan 'n mens by God regverdig wees? vra Job. Die hele natuur wys aan dat Hy onverstaanbaar is en ook geen rekenskap gee van sy dade nie.

1 MAAR Job het geantwoord en gesê:

2 Waarlik, ek weet dat dit so is; en hoe kan 'n mens regverdig wees by God?

3 As hy sou begeer om met Hom te twis, nie een uit duisend sal hy Hom kan antwoord nie.

4 Hy is wys van hart en sterk van krag; wie was hardnekkig teen Hom en het ongestraf gebly?

5 Hy wat berge versit sonder dat hulle dit merk; wat hulle omkeer in sy toorn;

6 wat die aarde laat sidder uit sy plek, sodat sy pilare dril;

7 wat bevel gee aan die son, en hy gaan nie op nie, en die sterre agter 'n seël wegsluit;

8 wat alleen die hemel uitspan en stap op die golwe van die see;

9 wat die Beer gemaak het, die Oríon en die Sewe-ster en die Kamers van die Suide;

10 wat groot, ondeurgrondelike dinge doen en wonders sonder getal.

11 Gaan Hy by my langs, dan sien ek Hom nie, en Hy skuif verby sonder dat ek Hom bemerk.

12 Sleep Hy weg — wie sal Hom teëhou? Wie vir Hom sê: Wat maak U?

13 God wend sy toorn nie af nie; onder Hom moet die helpers van Rahab kruip.

Daarom sal niemand, hoe onskuldig ook, voor God vrygepleit word nie.

14 HOEVEEL minder sal ék Hom kan antwoord, sal ek my woorde kan kies teenoor Hom;

15 Hom wat ek nie kan antwoord nie, al was ek regverdig: ek kan my regter net om genade smeek!

16 As ek dagvaar en Hy my antwoord, glo ek nie dat Hy na my stem sal luister nie.

17 Hy wat my deur 'n stormwind sou vernietig en my wonde sonder oorsaak sou vermeerder;

18 my nie sou toelaat om asem te skep nie, maar my sou versadig met bitterhede.

19 Kom dit aan op die krag van die sterkste — hier is Ek! En kom dit op reg aan — wie kan My dagvaar?

20 Al was ek regverdig, my eie mond sou my veroordeel; al was ek onskuldig, Hy sou my as 'n verkeerde reken.

21 Vroom is ek! Ek gee niks om myself nie: ek verfoei my lewe!

Onreg het oral op aarde die oorhand, sê Job; ook in sy geval.

22 DIT is net eenders — daarom sê ek: Die vrome en die goddelose vernietig Hy.

23 As die gésel skielik doodmaak, spot Hy met die vertwyfeling van die onskuldiges.

24 Die aarde is aan die mag van die goddelose oorgelewer, die gesig van die regters bind Hy toe. Is dit nie Hy nie, wie dan anders?

25 Ja, my dae was gouer as 'n hardloper; hulle het weggevlug sonder om voorspoed te sien.

26 Hulle het verbygegly soos skepe van biesies, soos 'n arend wat neerskiet op sy prooi.

27 As ek sê: Ek wil my geklaag vergeet, my droewige gesig laat vaar en vrolik word,

28 dan is ek al bang vir al my smarte: ek weet dat U my nie sal vryspreek nie.

29 Ek sal tog skuldig wees — waarom sal ek my dan tevergeefs afmat?

30 Al was ek my met sneeu en reinig ek my hande met loog,

31 dan sou U my in 'n poel indompel, sodat my klere van my 'n afsku kry.

32 Want Hy is nie 'n man soos ek, dat ek Hom sou kan antwoord, dat ons saam na die gereg sou kan gaan nie.

33 Daar is geen skeidsregter tussen ons wat sy hand op ons twee kan lê nie.

34 Laat Hy sy roede van my wegneem, en laat sy verskrikking my nie beangstig nie;

35 dan wil ek spreek sonder dat ek vir Hom bevrees is; want só is dit met my nie gesteld nie.