Hopa 17

Ka Īnoi a Hopa mō te Oranga Ngākau

1 "Kua pau tōku manawa, mōtī rawa ōku rā,

kua rite te urupā mōku.

2 He pono he hunga tāwai ēnei kei ahau,

ā, kei roto tonu tōku kanohi i ā rātou whakakārangitanga.

3 "Tēnā rā, hōmai he punga,

ko koe tonu hei whakakapi tūranga mōku;

ko wai hei papaki ringa ki ahau?

4 Kua hunā hoki e koe tō rātou ngākau kei mōhio;

nā reira e kore koe e whakaneke ake i a rātou.

5 Ko te tangata e whāki ana i ōna hoa, he mea mō te utu,

ko ngā kanohi tonu o āna tamariki e hemo.

6 "Kua meinga hoki ahau e ia hei hahani mā ngā iwi;

ā, kua waiho mārakerake ahau hei whakaetietinga.

7 Kua atarua tōku kanohi i te tangi, rite tonu ki te ātārangi ōku wāhi katoa.

8 Ka mīharo te hunga tika ki tēnei,

ā, ka whakaoho te tangata harakore i a ia anō hei whakahē i te atuakore.

9 Otiia, ka mau te tangata tika ki tōna ara,

ā, ko te tangata ringa mā ka neke haere ake te kaha.

10 "Ko koutou katoa ia, tahuri, anga mai nei,

e kore hoki tētahi tangata mahara e kitea e ahau i roto i a koutou.

11 Kua pahemo ōku rā, motumotuhia ake ōku whakaaro i whakatakoto ai,

tae noa ki ngā whakaaro o tōku ngākau.

12 Ko te pō kua meinga e rātou hei ao;

‘Ko te mārama,’ e kī ana rātou, ‘e tata tonu ana ki te pōuri.’

13 Ki te titiro ahau i te rēinga hei whare mōku;

mehemea kua whārikitia, e ahau tōku moenga ki te pōuri;

14 mehemea kua karanga ahau ki te pirau, ‘Ko koe tōku pāpā’;

ki te iro rānei, ‘Ko koe tōku whaea, tōku tuahine!’

15 Kei hea rā he tūmanakohanga atu mōku?

Ā, ko tāku e tūmanako atu ai ko wai e kite?

16 Ka riro ki raro ki ngā taha o te rēinga,

ina whai okiokinga i roto i te puehu."

1 MY gees is verward, my dae is uitgeblus, die graf wag op my.

2 Waarlik, bespottinge is my deel, en op hulle getwis moet my oog rus.

Hy beroep hom weer óp God téén God, want van sy vriende is niks te wagte nie, en hy is 'n bespotting van almal.

3 GEE tog 'n pand, staan borg vir my by U; wie anders sal vir my borgskap verleen?

4 Want U het húlle hart gesluit vir verstand; daarom sal U hulle nie laat triomfeer nie.

5 Hy wat vriende aanklaag vir 'n buitaandeel — die oë van sy kinders sal versmag.

6 Maar Hy het my 'n spreekwoord vir die mense gemaak, en ek moet iemand wees wat hulle in die gesig spuug.

7 Daarom het my oog dof geword van verdriet, en al my lede is soos 'n skaduwee.

8 Die opregtes is daaroor ontsteld, en die onskuldige kom teen die goddelose in opstand.

9 Nogtans hou die regverdige vas aan sy weg, en die wat rein van hande is, neem toe in krag.

Tevergeefs spreek sy vriende van 'n nuwe gelukstoestand: net die graf is sy deel.

10 MAAR, kom maar altyd weer aan, julle almal! 'n Wyse vind ek onder julle tog nie.

11 My dae is verby, my planne tot niet, die wense van my hart.

12 Van die nag maak hulle 'n dag; lig, sê hulle, is naby vanweë die duisternis.

13 As ek hoop op die doderyk as my huis; in die duisternis my bed uitsprei,

14 die grafkuil toeroep: My vader is jy; die wurms: My moeder en my suster,

15 waar is dan my verwagting? Ja, my verwagting, wie ontdek dit?

16 Na die grendels van die doderyk sal dit neerdaal, wanneer daar tegelykertyd rus is in die stof.