Hopa 16

Ka Whakaū a Hopa i tōna Haranga kore

1 Kātahi a Hopa ka whakautu, ka mea:

2 "Ka maha ngā mea pēnā kua rangona nei e ahau;

he kaiwhakamārie haumaruru rawa koutou katoa.

3 E whai mutunga rānei ngā kupu tikangakore?

Nā te aha rānei koe i whakaoho ki te whakahoki kupu mai?

4 E taea anō e ahau te kōrero pēnā i a koutou;

me i pēnei tō koutou wairua me tōku wairua;

hono tonu āku kupu ki a koutou,

ka rūrū anō tōku upoko ki a koutou.

5 E whakakaha anō ia tōku māngai i a koutou,

ka ai anō hoki te whakamārie a ōku ngutu hei pēhi i tō koutou mamae.

6 "Ahakoa kōrero ahau, kāhore tōku pōuri e iti iho;

ki te mutu tāku, ko tēhea wāhi o tōku mamae ka tāharahara iho?

7 Ināianei anō kua meinga ahau e ia kia ruha;

mōtī iho i a koe tōku whakaminenga katoa.

8 Nā, kua mau kita koe ki ahau,

hei kaiwhakaatu i tōku hē;

e whakatika ana mai hoki tōku hīrokitanga ki ahau,

hei whakapuaki i tōku hē.

9 Haehaea ana ahau e ia i a ia e riri ana, e tūkino ana ia i ahau;

pakiri ana ōna niho ki ahau;

e whakakoi mai ana tōku hoariri i ōna kanohi ki ahau.

10 Hāmama mai ana ō rātou māngai ki ahau;

whakahāwea mai ana, kei te papaki rātou i tōku pāpāringa;

huihui ana rātou kia kotahi hei whawhai ki ahau.

11 Kua tukua ahau e te Atua ki te hunga hē,

whakarērea pūtia ana ahau ki ngā ringa o te hunga kino.

12 Hūmārie ana tāku noho, heoi kua wāwāhi ia i ahau;

kua mau ia ki tōku kakī, tātātia ake ahau kia pakaru rikiriki;

whakatūria ana ahau e ia hei kōperenga pere māna.

13 Karapotia ana ahau e āna kaikōpere,

motumotuhia ana e ia ōku whatumanawa, kāhore hoki e tohungia;

ringihia ana e ia tōku au ki te whenua.

14 He mea wāwāhi ahau nāna, he wāhanga, he wāhanga;

ānō he tangata kaha ia e rere mai ana ki runga ki ahau.

15 "Tuituia ana e ahau he kākahu taratara mō tōku kiri,

whakaititia iho e ahau tōku haona ki te puehu.

16 Paruparu noa iho tōku mata i te tangihanga,

kei runga i ōku kamo te ātārangi o te mate;

17 ahakoa kāhore he tutū i ōku ringa,

ā, he mā tāku īnoi.

18 "Kaua, e te whenua, e hīpokina ōku toto,

kei whai wāhi tānga anō hoki tāku karanga.

19 Kei te rangi nei anō ināianei te kaiwhakaatu o tāku,

kei te wāhi i runga tōku kaititiro.

20 E tāwai mai ana ōku hoa ki ahau,

māturuturu tonu ia ngā roimata o tōku kanohi ki te Atua.

21 Kia tohe koa ia i tō te tangata tika ki te Atua,

i tō te tama hoki a te tangata ki tōna hoa!

22 "Kia taka mai hoki ngā tau torutoru nei,

ka haere ahau i te ara e kore ai ahau e hoki mai anō."

Job verwerp met veragting die troos van sy vriende.

1 MAAR Job het geantwoord en gesê:

2 Dergelike dinge het ek al baie gehoor: treurige vertroosters is julle almal.

3 Kom daar nou 'n einde aan winderige woorde? Of wat prikkel jou dat jy antwoord?

4 Ek sou ook kon spreek soos julle as julle siel in die plek van my siel was; ek sou woorde aanmekaar kon koppel teen julle en my hoof oor julle skud;

5 ek sou julle kon versterk met my mónd, en die troos van my lippe sou versagting aanbring!

Hy beskrywe sy verskriklike toestand: God en mens is teen hom.

6 AS ek sou spreek, my smart word nie versag nie; en as ek ophou — watter verligting bring dit my?

7 Maar nou het Hy my uitgeput; U het my hele huishouding verwoes.

8 En U het my gegryp — 'n getuie het dit teen my geword; en my siekte staan teen my op, dit getuig openlik teen my.

9 Sy toorn het verskeur en my as vyand behandel; Hy het teen my gekners met sy tande; as my teëstander kyk Hy my met skerp oë aan.

10 Hulle het hul mond teen my oopgespalk; smadelik het hulle my op die kakebeen geslaan; soos een man versamel hulle hul teen my.

11 God gee my oor aan slegte mense en werp my in die hande van die goddelose.

12 Ek het rustig gelewe; toe het Hy my verbrysel en my aan die nek gegryp en my verpletter; en Hy het my vir Hom as teiken opgestel.

13 Sy pyle gons om my heen; Hy splits my niere sonder verskoning; Hy werp my gal op die grond uit.

14 Bres op bres breek Hy in my; Hy loop my storm soos 'n held.

15 'n Roukleed het ek oor my vel vasgewerk en my horing in die stof gesteek.

16 My gesig het rooi geword van geween, en oor my ooglede is daar 'n doodskaduwee;

17 alhoewel daar geen gewelddaad in my hande is nie en my gebed rein is.

Tog begin Job te glo dat God uiteindelik aan hom reg sal laat wedervaar. Hy beroep hom óp God téén God.

18 o AARDE, moenie my bloed bedek nie, en laat daar geen rusplek vir my geroep wees nie.

19 Selfs nou, kyk, in die hemel is my Getuie; en Hy wat saam met my getuig, is in die hoogtes.

20 My vriende spot met my; uit my oog drup trane tot God —

21 dat Hy kan pleit vir 'n man by God en as Menseseun vir sy naaste.

22 Want maar min jare kom — dan bewandel ek 'n pad waarlangs ek nie terugkeer nie.