Hopa 27

Te Oati Pono o Hopa

1 Nā, i kōrero tonu anō a Hopa i tāna pepeha, i mea:

2 "E ora ana te Atua, nāna nei i whakakāhore tōku tika;

te Kaha Rawa nāna nei i whakakawa tōku wairua;

3 kei te toitū tonu hoki tōku ora i roto i ahau,

ā, kei roto i ōku pongaponga te Wairua o te Atua;

4 e pono, e kore ōku ngutu, e kōrero kino,

e kore te hīanga e puaki i tōku arero.

5 Auē kia whakatikaia tā koutou e ahau!

E kore e whakarērea e ahau tōku ngākau tapatahi, ā mate noa.

6 Ka mau tāku pupuri ki tōku tika, e kore e tukua atu e ahau;

e kore tōku ngākau e whakahē ki ahau i ahau anō e ora nei.

7 "Ko tōku hoariri, kia rite ia ki te tangata kino;

ko te tangata e whakatika mai ana ki ahau, kia rite ia ki te tangata hara.

8 He aha oti tā te whakapono kore e tūmanako ai,

ahakoa whiwhi ia i te rawa,

ki te mea ka tangohia atu tōna wairua e te Atua?

9 E rongo rānei te Atua ki tāna tangi

ina pā te hē ki a ia?

10 E āhuareka rānei ia ki te Kaha Rawa,

e karanga rānei ki te Atua i ngā wā katoa?

11 "Ka whakaakona koutou e ahau ki te ringa o te Atua;

e kore e hunā e ahau ngā mea e takoto mai nei i te Kaha Rawa.

12 Nanā, kua kite koutou katoa;

ā, nā te aha koutou i wairangi rawa ai?

13 "Ko tā te Atua wāhi tēnei mā te tangata kino,

ko te mea e whakarērea iho mā ngā kaitūkino,

ko tā te Kaha Rawa e riro i a rātou.

14 Ki te mea ka tokomaha āna tamariki, hei mea mā te hoari;

e kore anō hoki ōna uri e mākona i te taro.

15 Ko ōna mōrehu ka tanumia ki te mate;

e kore anō hoki āna pouaru e tangi.

16 Ahakoa āmene ia i te hiriwa ānō he puehu,

ā, pae tonu te kākahu mōna ānō he paru –

17 e pae anō i a ia, otiia ka kākahuria e te tangata tika,

ka wehewehea hoki te hiriwa e te harakore.

18 Ka rite tāna hanga i tōna whare ki tā te pūrehurehu;

tōna rite kei te whare tīhokahoka e hangā ana e te kaitiaki.

19 Ka takoto ia, he tangata taonga, otiia e kore e kohia ki te urupā;

ko te tirohanga ake a ōna kanohi, nā, kua kāhore noa iho ia.

20 Rite tonu ki te wai ngā whakawehi e mau ai ia;

tāhaetia ana ia e te paroro i te pō.

21 Ka kāhakina atu ia e te marangai, ā, riro ana ia;

ka āia atu anō ia i tōna wāhi.

22 Ka āki mai hoki te Atua ki a ia, e kore anō ia e tohungia;

mea noa ia kia rere mai i roto i tōna ringa.

23 Ka papaki te tangata i ō rātou ringa ki a ia,

ā, ka whakahī, ka ā atu i a ia i tōna wāhi."

Job handhaaf sy onskuld voor God.

1 EN Job het verder sy spreuk aangehef en gesê:

2 So waar as God leef wat my my reg ontneem het, en die Almagtige wat my siel bitterheid aangedoen het —

3 want my asem is nog heeltemal in my, en die lewensasem van God is in my neus —

4 my lippe spreek geen onreg nie, en my tong verkondig geen bedrog nie!

5 Dit is ver van my dat ek julle gelyk sou gee; totdat ek die asem uitblaas, sal ek my onskuld nie prysgee nie.

6 Aan my geregtigheid hou ek vas en laat dit nie los nie; my hart veroordeel geeneen van my dae nie.

Job maak sy vriende opmerksaam hoe weinig ooreenkoms daar tussen hom en 'n goddelose is.

7 MY vyand moet dus verskyn as goddelose en my teëstander as kwaaddoener.

8 Want wat is die verwagting van die goddelose as Hy afsny — as God sy siel wegneem?

9 Sal God sy geroep hoor as benoudheid oor hom kom?

10 Of sal hy hom kan verlustig in die Almagtige, God altyd kan aanroep?

Job erken dat die reg van God dikwels geopenbaar word in die ondergang van die goddelose mense; maar dit is nie op hom toepaslik nie, want hy is geen goddelose nie.

11 EK sal julle onderrig aangaande die hand van God; wat by die Almagtige is, sal ek nie verberg nie.

12 Kyk, julle het dit almal self aanskou, en waarom koester julle dan 'n ydele hoop?

13 Dít is die deel van die goddelose mens by God en die erfdeel van die tiranne wat hulle van die Almagtige ontvang:

14 as sy kinders baie word, is dit vir die swaard; en sy spruite word nie versadig met brood nie.

15 Die wat van hom oorbly, word deur die pes begrawe, en sy weduwees ween nie.

16 As hy silwer ophoop soos stof en klere aanskaf soos modder —

17 hy skaf aan, maar die regverdige trek dit aan; en die onskuldige verdeel die silwer.

18 Hy het sy huis gebou soos 'n mot en soos 'n skerm wat die oppasser maak.

19 Ryk gaan hy lê, maar hy doen dit nie weer nie; hy maak sy oë oop en — is nie meer nie.

20 Verskrikkinge oorval hom soos waterstrome; in die nag voer 'n stormwind hom weg.

21 Die oostewind tel hom op, en daar gaan hy; en dit storm hom weg uit sy plek.

22 En God werp op hom af sonder verskoning, vir sy hand moet hy haastig vlug.

23 Hulle klap oor hom in hul hande en spot hom weg uit sy plek.