Hopa 3

Ka Kangaia e Hopa te Rā i Whānau mai ia

1 I muri i tēnei, ka puaki te māngai o Hopa, ā, ka kangā e ia tōna rā. 2 Nā, ka oho a Hopa, ka mea:

3 "Kia ngaro te rā i whānau ai ahau,

te pō, i kōrerotia ai,

‘He tamāroa kei roto i te kōpū.’

4 Waiho taua rā mō te pōuri;

kaua e tirohia iho e te Atua i runga;

kaua hoki e whitingia e te mārama.

5 Kia poke ia i te pōuri, i te ātārangi hoki o te mate;

kia tauria iho e te kapua;

kia whakawehia anō hoki e te whakapōuritanga o te rā.

6 Nā, ko taua pō – kia mau pū i te pōuri kerekere;

kei honoa ki ngā rā o te tau;

kei huihuia atu ina taua ngā marama.

7 Nanā, kia mokemoke taua pō,

kaua te reo koa e uru ki roto.

8 Kia kangā hoki e te hunga kanga i te rā,

e te hunga mōhio ki te whakaara rewiatana.

9 Kia pōuri ngā whetū o tōna kākarauritanga;

kia tatari ki te mārama, ā, kāhore noa iho;

kei kite hoki i te tākiritanga ata –

10 mōna kīhai i tūtaki i ngā tatau o te kōpū o tōku whaea,

kīhai i huna i te māuiui kei kitea e ahau.

11 "He aha ahau tē mate ai i te kōpū?

He aha tē hemo ai i tōku putanga mai i te kōpū?

12 He aha i rite wawe ai ngā turi mōku,

me ngā ū hei ngote māku?

13 Me i pēnā, kua āta takoto ahau, te ai he whakaohooho;

moe ana ahau; kātahi ahau ka whai okiokinga,

14 i roto i ngā kīngi, i ngā kaiwhakatakoto whakaaro o te whenua

i hanga nei i ngā wāhi mokemoke mō rātou,

15 i roto rānei i ngā rangatira whai kōura,

ō rātou nei whare kī tonu i te hiriwa.

16 Kua kāhore noa iho rānei, kua pērā me te materoto e ngaro nei

me ngā kōhungahunga kāhore nei e kite i te mārama.

17 Mutu ake i reira te whakararuraru a te hunga kino;

okioki ana i reira, te hunga kua māuiui ngā uaua.

18 Āta noho ana ngā herehere i reira

tē rongo i te reo o te kaitūkino.

19 Kei reira te iti, te rahi,

kāhore hoki he rangatira o te pononga.

20 "He aha te mārama i hōmai ai ki te tangata kei roto nei i te mate,

te ora ki te tangata kua kawa te wairua?

21 E kōingo nei ki te mate, heoi kāhore noa iho;

e keri ana kia taea ia, nui atu i te keri i ngā taonga huna.

22 Hari pū rātou, koa ana,

ina kitea te urupā.

23 He aha anō te mārama i hōmai ai ki te tangata

kua huna nei tōna ara,

kua oti nei te tūtakitaki mai e te Atua?

24 Kīanō hoki ahau i kai, kua tae mai tāku mapu;

ānō he wai ōku hāmama e ringihia ana.

25 Nō te mea kua tae mai ki ahau te mea whakawehi e wehi nei ahau;

ko tāku e pāwera nei kua pā ki ahau.

26 Kāhore ōku hūmārie, kāhore ōku āta noho,

ehara i te mea e okioki ana; nā, kua puta te raruraru."

Job vervloek sy geboortedag.

1 DAARNA het Job sy mond oopgemaak en sy dag vervloek.

2 En Job het begin en gesê:

3 Mag die dag vergaan waarop ek gebore is, en die nag wat gesê het: 'n Seun is ontvang.

4 Mag dié dag duisternis wees; mag God nie na hom vra daarbo nie en geen ligglans oor hom skyn nie.

5 Mag duisternis en doodskaduwee hom opeis, 'n wolkgevaarte oor hom gaan lê, dagverduisteringe hom verskrik.

6 Daardie nag — mag donkerheid hom wegruk, mag hy nie bly wees onder die dae van die jaar, in die getal van die maande nie kom nie.

7 Ja, mag dié nag onvrugbaar wees, geen gejubel tot hom deurdring nie.

8 Mag die dagvervloekers hom verwens, hulle wat die kuns verstaan om die Leviátan op te hits.

9 Mag die sterre van sy môreskemering verduister word; mag hy wag op lig, maar tevergeefs, en die ooglede van die dageraad nie sien nie.

10 Omdat hy vir my nie toegesluit het die deure van die moederskoot nie en moeite vir my oë nie verberg het nie.

11 Waarom het ek nie gesterf by die geboorte, nie uitgegaan uit die moederskoot en die asem uitgeblaas nie?

12 Waarom het knieë my teëgekom, en waarom borste, dat ek moes drink?

13 Want dan sou ek daar gelê en stil gewees het; ek sou geslaap, ek sou dan rus gehad het,

14 saam met konings en raadsmanne van die aarde, wat puinhope weer opgebou het vir hulleself;

15 of saam met vorste wat goud besit, wat hulle huise met silwer gevul het.

16 Of ek sou, soos 'n weggestopte misgeboorte, nie bestaan het nie, soos kinders wat die lig nie gesien het nie.

17 Daar hou die goddelose op met woel, en daar rus hulle wie se kragte uitgeput is.

18 Die gevangenes is almal saam gerus; hulle hoor die stem van die drywer nie.

19 Klein en groot is daar gelyk, en die slaaf is vry van sy heer.

Waarom verleng God die lewe van die wat na die dood verlang?

20 WAAROM gee Hy lig aan die ellendige en lewe aan die wat verbitterd is van siel;

21 wat wag op die dood, en hy kom nie; en meer na hom grawe as na verborge skatte;

22 wat bly sou wees met gejuig, hulle sou verheug as hulle die graf kon vind?

23 Waarom gee Hy lig aan 'n man wie se weg verborge is, 'n man wat deur God aan alle kante ingesluit is?

24 Want soos my brood kom my gesug, en my gebrul word uitgestort soos water.

25 As ek iets vreesliks vrees, kom dit oor my; en die ding waarvoor ek bang is, kom na my toe.

26 Ek het geen kalmte en geen stilte en geen rus nie, of daar kom die onrus!