1 Auē te mate mō te hunga e whakatakoto ana i ngā tikanga hē,
mō ngā kaituhituhi anō hoki e tuhituhi nei i te mea nanakia;
2 hei whakakotiti kē i te whakawā mō ngā rawakore,
hei tango noa iho i te mea e tika ana mā ngā ware o tōku iwi,
kia waiho ai ngā mea a te pouaru hei taonga mā rātou,
kia pāhuatia ai e rātou ngā pani!
3 Ka pēhea rā koutou i te rā o te tirohanga mai,
o te whakangaromanga ka pā mai i tawhiti?
Ka rere koutou ki a wai hei āwhina,
ā, ka waiho tō koutou korōria ki hea?
4 Ka piko noa iho rātou ki raro i ngā herehere,
ka hinga ki raro i te iwi i patua.
Ahakoa ko tēnei katoa, e kore tōna riri e tahuri kē,
engari mārō tonu tōna ringa.
5 "Auē, e te Ahiriana, te rākau o tōku riri,
te whiu kei tōna ringa ko tōku āritarita!
6 Ka ungā ia e ahau ki te iwi ngutukau;
he hē mō te iwi o tōku riri tāku e whakahau ai ki a ia,
ki te taonga parakete māna, ki te pāhua,
ki te mea i a rātou hei takahanga,
hei pērā me te paru o ngā ara.
7 Kāhore ia ōna whakaaro pēnei,
kīhai hoki tōna ngākau i mea ki te pēnei;
engari he whakangaro tā tōna ngākau,
kia kaua anō hoki e torutoru ngā iwi e hātepea e ia.
8 E kī ana hoki ia:
‘He teka ianei he kīngi katoa āku rangatira?
9 He teka ianei he rite a Karano ki Karakemihi,
he rite a Hāmata ki Ārapara,
he rite a Hamaria ki Ramahiku?
10 Ka rite ki ngā kīngitanga o ngā whakapakoko i tūpono mai ki tōku ringa;
nui atu nei hoki ō rātou whakapakoko i o Hiruhārama, i o Hamaria;
11 e kore ianei tāku e mea ai ki Hiruhārama, ki ōna whakapakoko,
e rite ki tāku i mea ai ki Hamaria, ki ōna whakapakoko?’ "
12 Nā, tēnei ake, kia oti i te Ariki tāna mahi katoa ki Maunga Hiona, ki Hiruhārama, "Ka whiua e ahau ngā hua o te ngākau nui o te kīngi o Ahiria, me te korōria anō o ōna kanohi whakakake. 13 Kua kī nā hoki ia:
‘Nā te kaha o tōku ringa i oti ai tēnei i ahau,
nā tōku whakaaro nui, he tangata whai mahara hoki ahau.
Kua whakanekehia hoki e ahau ngā rohe o ngā iwi,
kua pāhuatia anō e ahau ō rātou taonga,
ā, kua riro i ahau, i te mārohirohi,
ki raro te hunga noho o ngā torōna.
14 Nā, kua kitea e tōku ringa
ngā taonga o ngā iwi, ānō he kōhanga;
i rite hoki ki te kohikohinga a tētahi i ngā hua manu i mahue,
tāku kohikohinga i te whenua katoa;
ā, kīhai i oraora te parirau o tētahi,
kīhai i hāmama te māngai, kīhai hoki i pīpī.’ "
15 E whakahīhī rānei te tītaha ki te tangata nāna nei ia i whakamahi ki te hahau?
E whakakake rānei te kani ki te tangata nāna nei ia i kani ai?
Me te mea nei ko te patupatu hei whakakorikori i tōna kaihāpai,
ko te tokotoko rānei hei hāpai i te tangata ehara nei i te rākau.
16 Mō reira ka ungā mai e te Ariki, e te Ariki o ngā mano,
te hīroki ki ōna mea mōmona;
ā, ka kā ake a raro o tōna korōria,
he mea whakaū, koia anō kei te kā o te ahi.
17 Ā hei ahi te mārama o Īharaira,
ā, ko tana Mea Tapu anō hoki hei mura;
ā, ka wera ōna tūmatakuru, ōna tātarāmoa,
pau ake i te rā kotahi.
18 Ka pau anō hoki i a ia te korōria o tōna ngahere,
o tāna māra mōmona, te wairua rāua ko te tinana;
ā, hei te otinga, me te mea kua ngohe te ngākau o te kaihāpai kara.
19 Nā, ko te toenga o ngā rākau o tōna ngahere,
he torutoru, mā te tamaiti noa e tuhituhi.
20 I taua rā ka whakamutua e ngā toenga o Īharaira
rātou ko ngā mōrehu o te whare o Hākopa,
tā rātou okioki ki tō rātou kaiwhiu;
engari ka okioki pono rātou ki a Ihowā,
ki te Mea Tapu o Īharaira.
21 He toenga anō e hoki mai,
ko te toenga o Hākopa, ki te Atua kaha rawa.
22 Nō te mea ahakoa i rite tōu iwi, a Īharaira ki te onepū o te moana,
he toenga kau o rātou e hoki mai;
ko te whakaotinga i whakaritea,
me te mea e puhake ana i te tika.
23 Ka oti rā hoki, ka mahia anō hoki e te Ariki, e Ihowā o ngā mano,
te mea i whakaritea ki waenganui i te whenua katoa.
24 Nā reira tēnei kupu a te Ariki, a Ihowā o ngā mano:
"E tāku iwi e noho nei i Hiona kaua e wehi i te Ahiriana;
ahakoa patu ia i a koe ki te rākau,
hāpainga mai rānei e ia tōna tokotoko ki a koe,
pērā me tā Īhipa.
25 He wāhi iti rawa nei, ā, ka whakatutukitia te weriweri,
tōku riri hoki, i a rātou ka hunā."
26 Ka oho anō i a Ihowā o ngā mano he whiu mōna,
he pērā me te patunga o Miriana ki te kāmaka ki Orepe;
ā, ka iri tōna tokotoko i runga i te moana,
ā, ka hāpainga e ia, pērā i tāna i Īhipa.
27 Nā, i taua rā ka makere atu tāna pīkaunga i tōu pokohiwi,
me tāna ioka i tōu kakī,
ā, ka kore noa iho anō hoki te ioka
i te whakawahinga.
28 Kua tae ki Aiata;
kua pahemo ki Mikirono;
ko āna mea rongoātia ake e ia ki Mikimaha.
29 Kei tēnei taha rātou o te whakawhitinga,
"Kua noho ā-puni rātou ki Kepa."
Pāwera noa iho a Rama:
kua rere a Kipea o Haora.
30 Kia nui tōu reo, e te tamāhine a Karimi!
Whakarongo e Raihi!
He mate tōu, e Anatoto!
31 He whati a Maramena;
kei te huihui ngā tāngata o Kepimi, he tahuti.
32 Hei tēnei rā anō ka tū ia ki Nopo;
kei te rūrū tōna ringa
ki te maunga o te tamāhine a Hiona,
ki te pukepuke i Hiruhārama.
33 Nanā, ka tapahia e te Ariki, e Ihowā o ngā mano,
ngā peka, nui atu hoki te wehi;
ā, ka tuaina ki raro ngā mea he tiketike nei te āhua,
ka whakaititia anō hoki ngā mea whakakake.
34 Ka tuaina anō e ia ngā rākau pūruru o te ngahere ki te rino,
ka hinga anō hoki a Repanōna i te mea nui.
1 Ai daqueles que fazem leis injustas e dos escribas que redigem sentenças opressivas,
2 para afastar os pobres dos tribunais e negar direitos aos fracos de meu povo; para fazer das viúvas sua presa e despojar os órfãos.
3 Que fareis vós no dia do ajuste de contas, e da tempestade que virá de longe? Junto de quem procurareis auxílio, e onde deixareis vossas riquezas?
4 A menos que vos curveis entre os cativos, tombareis entre os mortos. Apesar de tudo, sua cólera não se aplacou, e sua mão está prestes a precipitar-se.
5 Ai da Assíria, vara de minha cólera e bastão que maneja o meu furor.
6 Eu o enviei contra uma nação ímpia, e o lancei contra o povo, o objeto de minha cólera, para que o entregasse à pilhagem e lhe levasse os despojos, e o calcasse aos pés como a lama das ruas.
7 Mas ele não entendeu dessa maneira, e este não foi o seu pensamento. Ele só pensa em destruir, em exterminar nações em massa.
8 Porque disse: "Porventura meus chefes não são todos eles reis?
9 Não teve Calane o destino de Carquemis, Emat, o de Arfad, e Samaria, o de Damasco?
10 Assim como minha mão se apoderou dos reinos de falsos deuses, cujos ídolos eram mais numerosos que os de Jerusalém e de Samaria,
11 assim como tratei Samaria e seus falsos deuses, não devo tratar também Jerusalém e seus ídolos?".
12 Quando o Senhor tiver terminado a sua obra no monte Sião e em Jerusalém, ele punirá a linguagem orgulhosa do rei da Assíria e seus olhares insolentes. Porque ele disse:
13 "Foi pela força de minha mão que eu agi, e pela minha destreza, porque sou hábil. Dilatei as fronteiras, saqueei os tesouros e lancei por terra aqueles que estavam no trono.
14 Minha mão tomou como um ninho a riqueza dos povos. Assim como se recolhem os ovos abandonados, eu reuni a terra inteira. Ninguém moveu a asa, nem abriu o bico, nem piou".
15 Acaso o machado se vangloria à custa do lenhador? Ou a serra se levanta contra o serrador? Como se a vara fizesse agitar aquele que a maneja, como se o bastão fizesse mover o braço!
16 Por isso, o Senhor Deus dos exércitos fará enfraquecer seus robustos guerreiros, e debaixo de sua glória se acenderá um fogo como o de um incêndio.
17 A luz de Israel se tornará um fogo e seu Santo, uma chama, para queimar e devorar as suas sarças e seus espinhos em um só dia.
18 O esplendor de seu bosque e de seu jardim ele o aniquilará, corpo e alma. (Será como um doente que definha.)
19 Restarão tão poucas árvores em sua floresta, que um menino poderá contá-las.
20 Naquele tempo, o restante de Israel e os remanescentes da casa de Jacó deixarão de apoiar-se naquele que os fere, mas se apoiarão com confiança no Senhor, o Santo de Israel.
21 Um resto voltará, um resto de Jacó, para o Deus forte.
22 Ainda que teu povo fosse inumerável como a areia do mar, dele só voltará um resto. A destruição está resolvida, a justiça vai tirar a desforra.
23 Essa sentença de ruína o Senhor, Deus dos exércitos, executará no centro de toda a terra.
24 Por isso, o Senhor, Deus dos exércitos, disse: "Povo meu, que habitas em Sião, não temas o assírio que te castiga com a vara, e brande seu bastão contra ti, como outrora os egípcios.
25 Porque dentro de muito pouco tempo meu ressentimento contra vós terá fim e minha cólera o aniquilará.
26 O Senhor, Deus dos exércitos, vibrará o açoite contra ele como quando feriu Madiã, no penhasco de Oreb, e quando estendeu seu bastão sobre o mar, contra o Egito.
27 Naquele tempo, o peso que ele te impôs será tirado de teus ombros, e o seu jugo desaparecerá de teu pescoço...". Ele avança pelo lado de Remon,
28 vai contra Aiat; passou por Magron, e depositou sua bagagem em Macmas;
29 transpuseram o desfiladeiro, e acamparam em Gabaá. Ramá está aterrorizada, e Gabaá de Saul, tomada de pânico.
30 Levanta tua voz, ó filha de Galim; escuta, Laisa; responde-lhe Anatot.
31 Madmena está em fuga, e os habitantes de Gabim retiraram-se;
32 mais um dia de pouso em Nobe, e depois ele levantará sua mão contra o monte Sião, contra a colina de Jerusalém.
33 O Senhor, Deus dos exércitos, com um golpe terrível, abate os ramos, as grandes árvores são cortadas, e as mais altas lançadas por terra;
34 a ramagem da floresta tomba pelo ferro, e o Líbano desaba pela força.