1 Ko wai i whakapono ki tā mātou kōrero;
i whakaaturia rānei ki a wai te ringaringa o Ihowā?
2 Ka tupu ake hoki ia ki tōna aroaro ānō he rākau wana,
me te pakiaka hoki i te oneone maroke.
Kāhore ōna āhuareka, kāhore hoki he pai; ā, ka titiro tātou ki a ia,
tē ai he ātaahua e minamina ai tātou ki a ia.
3 I whakahēngia, i whakakāhoretia ia e te tangata;
he tangata pōuri, kua mōhio hoki ki te tangi;
ā, i āhua huna ngā kanohi ki a ia;
i whakakāhoretia, kīhai hoki tātou i whakaaro ki a ia.
4 He pono, nāna ō tātou mate i pīkau,
nāna hoki i waha ō tātou pōuri;
ko tātou ia i mea, i tukitukia,
i patua ia e te Atua, i whakawhiua.
5 Kāhore, i werohia ia mō ō tātou hē,
i kurua mō ō tātou kino;
nōna te whiunga i mau ai tō tātou rongo,
kei ōna kārawarawa hoki he rongoā mō tātou.
6 Ko tātou katoa, ānō he hipi, kua marara kē,
kua anga atu tātou ki tōna ara, ki tōna ara;
nā Ihowā ia i mea kia tau iho ki a ia
te kino o tātou katoa.
7 I tūkinotia ia, i whakawhiua;
heoi kīhai i kuihi tōna māngai;
ānō he reme i ārahina ia kia patua,
me te hipi hoki i te aroaro o ōna kaikutikuti e wahangū ana,
kīhai i kuihi tōna waha.
8 Nā te tūkino, nā te whakawā, tangohia atu ana ia.
Tēnā ko tōna whakatupuranga,
ko wai o rātou i whakaaro kua wehea atu ia i te ao ora?
He mahi hē hoki nā tāku iwi i patua ai ia.
9 Ā, ka whakaritea hei te hunga kino he urupā mōna;
i te tangata taonga ia i tōna matenga;
ahakoa kāhore āna mahi tutū,
kāhore anō he tinihanga i tōna māngai.
10 Otiia, i pai hoki a Ihowā kia kurua ia; nāna ia i mea kia mamae.
Ina meinga e koe tōna wairua hei whakahere mō te hē,
ka kite ia i tōna uri, ka whakaroa i ōna rā,
ā, ko tā Ihowā i pai ai ka āta oti i a ia.
11 Ka kite ia i tā tōna wairua i uaua ai, ā, tatū ana te ngākau;
mā te mōhio ki a ia ka whakatikaia ai
te tini e tāku pononga tika;
māna hoki ō rātou kino e waha.
12 Mō reira ka hoatu e ahau he wāhi mōna i roto i ō te hunga nui,
ā, ka tū ngātahi ia me te hunga kaha i te taonga;
mō tōna wairua i ringihia e ia ki te mate,
ā, i taua ngātahitia me ngā poka kē;
nāna hoki ngā hara o te tini i waha,
nāna i wawao ngā poka kē.
1 Quem poderia acreditar nisso que ouvimos? A quem foi revelado o braço do Senhor?
2 Cresceu diante dele como um pobre rebento enraizado numa terra árida; não tinha graça nem beleza para atrair nossos olhares, e seu aspecto não podia seduzir-nos.
3 Era desprezado, era a escória da humanidade, homem das dores, experimentado nos sofrimentos; como aqueles, diante dos quais se cobre o rosto, era amaldiçoado e não fazíamos caso dele.
4 Em verdade, ele tomou sobre si nossas enfermidades, e carregou os nossos sofrimentos: e nós o reputávamos como um castigado, ferido por Deus e humilhado.
5 Mas ele foi castigado por nossos crimes, e esmagado por nossas iniquidades; o castigo que nos salva pesou sobre ele; fomos curados graças às suas chagas.
6 Todos nós andávamos desgarrados como ovelhas, seguíamos cada qual nosso caminho; o Senhor fazia recair sobre ele o castigo das faltas de todos nós.
7 Foi maltratado e resignou-se; não abriu a boca, como um cordeiro que se conduz ao matadouro, e uma ovelha muda nas mãos do tosquiador. Ele não abriu a boca.
8 Por um iníquo julgamento foi arrebatado. Quem pensou em defender sua causa, quando foi suprimido da terra dos vivos, morto pelo pecado de meu povo?
9 Foi-lhe dada sepultura ao lado de facínoras e ao morrer achava-se entre malfeitores, se bem que não haja cometido injustiça alguma, e em sua boca nunca tenha havido mentira.
10 Mas aprouve ao Senhor esmagá-lo pelo sofrimento; se ele oferecer sua vida em sacrifício expiatório, terá uma posteridade duradoura, prolongará seus dias, e a vontade do Senhor será por ele realizada.
11 Após suportar em sua pessoa os tormentos, ele se alegrará de conhecê-lo até o enlevo. O Justo, meu Servo, justificará muitos homens, e tomará sobre si suas iniquidades.
12 Eis por que lhe darei parte com os grandes, e ele dividirá a presa com os poderosos: porque ele próprio deu sua vida, e deixou-se colocar entre os criminosos, tomando sobre si os pecados de muitos homens, e intercedendo pelos culpados.