1 Ha, ko te whenua e kapakapa nei ngā parirau
i tērā taha o ngā wai o Etiopia!
2 E unga karere nei i runga i te moana,
ā, ko ō rātou kaipuke he kākaho i runga i ngā wai,
e kī ana, Haere, e ngā karere tere,
ki tētahi iwi roroa, maheni hoki,
ki te iwi i wehingia i tō rātou tīmatanga iho ā mohoa noa nei;
ki te iwi he mahi rūri nei, he takatakahi nei tāna,
ko tōna whenua wāhia iho e ngā awa.
3 E ngā tāngata katoa o te ao,
e te hunga e noho ana i te whenua,
titiro mai, ina whakaarahia te kara ki runga i ngā maunga;
whakarongo mai, ina whakatangihia te tētere.
4 Ko tā Ihowā kupu hoki tēnei ki ahau:
"Ka āta noho ahau, ka titiro hoki i tōku nohoanga;
ka rite ahau ki te mahana i te mea ka mahea,
ka rite ki te kapua tōmairangi i te mahana o te kotinga."
5 Hei mua hoki i te kotinga, kia ngahoro te puāwai,
kia puta ki te puāwai he karepe e maoa haere ana,
nā, ka hātepea atu e ia ngā peka ririki ki te tapahi peka,
ā, ko ngā manga ka tangohia, ka tapahia ki raro.
6 Ka waiho ngātahi atu rātou
mā ngā manu tokokai o ngā maunga,
mā ngā kararehe hoki o te whenua.
Ka whakatau ngā manu tokokai
ki runga ki a rātou i te raumati,
ka whakakainga hoki ngā kararehe katoa
o te whenua ki reira i te hōtoke.
7 I taua wā ka maua mai he hākari ki a Ihowā o ngā mano,
o te iwi roroa, maheni hoki,
nā te iwi i wehingia i tō rātou tīmatanga iho, ā mohoa noa nei,
nā te iwi he mahi rūri nei,
he takatakahi nei tāna, ā, ko tōna whenua wāhia iho e ngā awa –
ki te wāhi o te ingoa o Ihowā o ngā mano, ki Maunga Hiona.
1 Oh! terra em que ressoa o ruído de asas, além dos rios da Etiópia,
2 tu enviaste mensageiros por mar, em barcos de papiro, sobre a face das águas. Ide, mensageiros velozes, a um povo de alta estatura e de pele luzente, a uma nação temida ao longe, a uma nação poderosa e dominadora, cuja terra é cortada pelos rios.
3 Vós, que habitais o mundo e povoais a terra, quando o estandarte se erguer nas alturas, olhai. E quando soar a trombeta, ouvi!
4 Pois eis o que o Senhor me disse: "Eu olho com serenidade do lugar onde me encontro, como o calor suave de um dia luminoso, como a nuvem que dá o orvalho durante o calor da messe".
5 Porque antes da vindima, quando tiver passado a floração, e a flor se tornar um cacho amadurecente, os sarmentos serão cortados com a foice, e as cepas serão aparadas e arrancadas,
6 e serão todos abandonados aos abutres dos montes, aos animais selvagens da planície; os abutres viverão deles no estio e os animais selvagens da planície os comerão no inverno.
7 Naquele tempo, serão levadas oferendas ao Senhor dos exércitos da parte do povo de alta estatura e pele luzente, do povo temido ao longe, da nação poderosa e dominadora, cuja terra é cortada pelos rios; serão levadas ao lugar onde reside o nome do Senhor dos exércitos, sobre o monte Sião.