He Poropititanga mō Moapa
1 Ko te poropititanga mō Moapa:
He pō kotahi ka ngaro a Ara o Moapa,
ā, kore iho!
He pō anō hoki, ka ngaro a Kiri o Moapa,
ā, kore iho!
2 Kua riro ia ki runga ki Paiti, ki Ripono,
ki ngā wāhi tiketike tangi ai;
ka auētia e Moapa a Nepo rāua ko Merepa.
He mea moremore katoa ō rātou māhunga,
tapahi rawa ngā kumikumi katoa.
3 Ko ō rātou whītiki i ō rātou ara he kākahu taratara;
ka auē rātou katoa i runga i ō rātou whare,
i ō rātou waharoa,
nui atu te tangi.
4 Ka hāmama hoki a Hehepona rāua ko Ereare;
ka rangona tō rātou reo i Iahata rawa.
Nō reira hāmama ana ngā mau patu o Moapa;
ka wiri tōna wairua i roto i a ia.
5 E tangi ana tōku ngākau ki a Moapa;
rere ana ōna rangatira ki Toara,
ki Ekarata Herihia.
He tangi nei hoki tā rātou i te pikitanga ki Rūhiti,
i te mea e piki ana i reira;
i te ara hoki ki Horonaimi
ka pā tā rātou karanga o te ngaromanga.
6 Ka takoto kau noa ngā wai o Nimirimi;
kua maroke hoki te tarutaru,
kua mate te otaota,
kāhore he mea e tupu ana.
7 Nā, ko ā rātou mea maha,
me ā rātou mea i te rongoā,
ka kawea e rātou ki te awa i ngā wirou.
8 Kua taiāwhiotia hoki
ngā rohe o Moapa e te karanga;
kua tae tōna auē ki Ekeraima,
tōna auē ki Peererimi.
9 Kei te kī hoki ngā wai o Rimono i te toto;
tērā atu tāku e whakapā ai ki Rimono –
he raiona ki ngā oranga o Moapa,
ki ngā mōrehu anō o te whenua.
1 Oráculo contra Moab. Sim, atacada de noite, Ar-Moab foi destruída. Sim, atacada de noite, Quir-Moab foi destruída.
2 O povo de Dibon subiu aos lugares altos para chorar, ao Nebo e ao Medaba: Moab lamenta-se. Todas as cabeças estão raspadas, todas as barbas cortadas.
3 Na rua vestem burel e lamentam-se nos terraços. Tudo geme e se desfaz em pranto.
4 Hesebon e Elale soltam gritos, e sua voz chega até Jasa. Também Moab sente seus rins fremirem e sua alma desfalecer.
5 Do fundo do coração Moab geme, seus fugitivos alcançam Segor em Eglat-Selísia. Sim, a subida de Luit, fazem-na chorando. Sim, pela estrada de Horonaim soltam gritos de aflição.
6 Ah! As águas de Nemrim se esgotaram. A erva secou, a relva murchou, e as plantas não mais existem.
7 Por isso, levam seus bens e suas provisões para além da torrente dos salgueiros.
8 Porque o clamor circula por todas as fronteiras de Moab, suas lamentações ecoam até Eglaim, suas lamentações atingem Beer-Belim.
9 Porque as águas de Dimon estão cheias de sangue porque enviarei sobre Dimon novos infortúnios, um leão contra os remanescentes de Moab e contra os que restarem no país sobrevivente de Adma.