1 Nō te mea ka aroha a Ihowā ki a Hākopa,
ka whiriwhiria anō a Īharaira e ia;
ka meinga hoki rātou kia āta noho ki tō rātou ake oneone;
ka piri anō te tangata kē ki a rātou,
ka uru anō hoki ki roto ki te whare o Hākopa.
2 E tango anō ngā iwi i a rātou,
e kawe i a rātou ki tō rātou wāhi,
riro tonu iho rātou i te whare o Īharaira hei pononga tāne,
hei pononga wāhine i te oneone a Ihowā;
ā, hei whakarau mō rātou ō rātou kaiwhakarau,
ko rātou anō hei rangatira mō ō rātou kaitūkino.
3 Nā, i te rā e meinga ai koe e Ihowā kia okioki i tōu pōuri, i tōu pāwera, i te mahi pakeke anō hoki i whakamahia ai koe, 4 ko reira maranga ai tēnei pepeha āu mō te kīngi o Papurōna, ka mea hoki koe:
Ananā! Mutu pū tā te kaitūkino,
mutu pū tā te pā kōura!
5 Whati ana i a Ihowā te tokotoko o te hunga kino,
te hēpeta o ngā kīngi;
6 nāna i patu ngā iwi, me te riri, me te patu kīhai i tāmutu,
nāna i whakahaere ngā iwi i runga i te riri,
me te whakatupu kino,
kāhore he kaiaraarai.
7 Kua whai okiokinga, kua āta noho te whenua katoa;
pakaru mai ana tā rātou waiata.
8 Āe, kei te koa ngā kauri ki a koe,
rātou ko ngā hīta o Repanōna, e kī ana,
"Nō tōu taunga anō ki raro
i kore ai te kaitapahi e tae mai ki a mātou."
9 Ko te rēinga i raro, oho ana i a koe,
he tūtakitanga ki a koe i tōu taenga atu;
he meatanga ki a koe i whakaarahia ai e ia ngā tūpāpaku,
ngā mea nunui o te whenua;
maranga ana i a ia ngā kīngi katoa o ngā iwi
i runga i ō rātou torōna.
10 Ka kōrero rātou katoa ki a koe,
ka mea, "Ko koe anō hoki,
kua ngoikore pēnei me mātou?
Kua rite koe ki a mātou?"
11 Kua oti tōu korōria te whakahoki iho ki te rēinga,
me te rangi anō o āu hātere;
ko te whāriki mōu ko te kutukutu,
ko te hīpoki mōu ko ngā toke.
12 Ananā! Tōu takanga iho i te rangi,
e Tāwera, e te tama a te ata!
Te tapahanga iho i a koe ki raro,
nāu nei i tuku ngā iwi ki raro!
13 I mea hoki tōu ngākau,
"Ka piki ahau ki te rangi,
ka whakanekehia ake e ahau tōku torōna
ki runga i ngā whetū a te Atua,
ka noho anō ahau ki te maunga o te whakaminenga,
ki ngā taha rawa ki te raki.
14 Ka pikitia e ahau a runga ake o ngā wāhi tiketike o ngā kapua;
kia rite ahau ki te Runga Rawa."
15 Otirā, ka whakahokia iho koe ki te rēinga,
ki ngā pito rawa o te rua.
16 Ko te hunga e kite i a koe, matatau tonu tā rātou titiro ki a koe,
me tā rātou āta whakaaroaro anō:
"Ko te tangata ianei tēnei i wiri ai te whenua,
i ngāueue ai ngā rangatiratanga,
17 i mea nei i te ao hei koraha,
wāhia ana e ia ōna pā;
kīhai i tuku i āna herehere ki tō rātou wāhi?"
18 Ko ngā kīngi katoa o ngā iwi, ko rātou katoa,
takoto ana i tōna whare, i tōna whare,
i runga i te korōria.
19 Ko koe ia he mea maka mai i tōu urupā,
ānō he peka e whakariharihangia ana,
he mea whakakākahu ki te hunga i patua,
i werohia ki te hoari,
e haere ana ki raro ki ngā kōhatu o te rua.
Ānō he tinana i takatakahia e te waewae.
20 E kore te tanumanga mōu e huihuia ki tō rātou,
mōu i whakangaro i tōu whenua,
i patu i tōu iwi.
E kore te uri o ngā kaimahi i te kino
e whai ingoa, ake ake!
21 Kia tere te patu mō āna tamariki,
mō te hē o ō rātou mātua;
kei kake, kei riro anō i a rātou te whenua,
kei kapi te mata o te ao i ō rātou pā.
22 "Ka whakatika hoki ahau ki a rātou,"
e ai tā Ihowā o ngā mano,
"ka tapahia atu anō e ahau i Papurōna te ingoa me te toenga,
te tama me te mokopuna,"
e ai tā Ihowā.
23 "Ka meinga anō a reira e ahau hei kāinga mō te matuku,
hei hārotoroto wai;
ka purumatia anō e ahau ki te puruma o te whakangaromanga,"
e ai tā Ihowā o ngā mano.
24 Kua oati a Ihowā o ngā mano, kua mea:
"Inā, ū tonu tāku i whakaaro ai;
ko tāku i whakatakoto ai, mau tonu.
25 Mō te Ahiriana kia whati i ahau ki tōku whenua,
kia takatakahia ki runga ki ōku maunga.
Ko reira tāna ioka marere ai i runga i a rātou;
ā, ka marere tāna pīkaunga i runga i ō rātou pokohiwi."
26 Ko te whakaaro tēnei kei te takoto
mō te whenua katoa.
Ko te ringa anō tēnei e totoro atu nei
ki ngā iwi katoa.
27 Kua takoto hoki i a Ihowā o ngā mano,
ā, mā wai e whakataka?
Kua totoro tōna ringa,
ā, ko wai hei mea kia pēpeke?
28 Nō te tau i mate ai a Kīngi Ahata tēnei poropititanga:
29 Kei koa, e Pirihitia katoa,
ki te whatinga o te rākau a te kaiwhiu i a koe;
tērā hoki e puta ake he neke i roto i te pakiaka o te nākahi,
ā, ko tōna hua he nākahi e rere ana me he ahi.
30 Nā, ka kai ngā mātāmua o ngā ware,
ka takoto ngā rawakore, tē ai he wehi;
ka whakamatea anō e ahau tōu pakiaka ki te hemokai,
ā, ka patua ōu mōrehu.
31 Auē, e te kūwaha; hāmama, e te pā;
harotu kau koe, e Pirihitia katoa!
E puta mai hoki te paowa i te raki;
e kore tētahi e tū kē mai i te wā i whakaritea mōna.
32 Ā, he aha te kupu e whakahokia ki ngā karere o te iwi?
"Inā rā, nā Ihowā a Hiona i whakatū,
ā, ka ai a reira hei rerenga atu
mō ngā mea o tāna iwi i tūkinotia."
1 Porque o Senhor terá compaixão de Jacó, e ainda dará a Israel a sua predileção e os restabelecerá na sua terra, os estrangeiros se reunirão a eles e se agregarão à casa de Jacó.
2 Os povos virão buscá-los para conduzi-los à sua morada. A casa de Israel os possuirá na terra do Senhor como servos e como servas. Conservarão prisioneiros aqueles que os tinham detido, e dominarão seus opressores.
3 Quando o Senhor te tiver aliviado de tuas penas, de teus tormentos e da dura servidão a que estiveste sujeito,
4 cantarás esta sátira contra o rei de Babilônia, e dirás: "Como? Não existe mais o tirano! Acabou-se a tormenta!
5 O Senhor despedaçou o bastão dos perversos e o cetro dos opressores.
6 Ele feria os povos com fúria, vibrando golpes sem interrupção, e governava as nações com brutalidade, subjugando-as sem piedade.
7 Toda a terra conhece o repouso e a paz, todos exultam em cantos de alegria.
8 Até os ciprestes se regozijam de tua queda, dizendo com os cedros do Líbano: ‘Desde que caíste, não sobe até nós o lenhador’.
9 Debaixo da terra se agita a morada dos mortos, para receber-te à tua chegada; despertam em tua honra as sombras dos grandes, e todos os senhores da terra, e levantam-se de seus tronos todos os reis das nações.
10 Todos tomam a palavra para dizer-te: ‘Finalmente, eis-te fraco como nós, eis-te semelhante a nós’.
11 Tua majestade desceu à morada dos mortos, acompanhada do som de tuas harpas. Jazes sobre um leito de vermes e os vermes são a tua coberta.
12 Então! Caíste dos céus, astro brilhante, filho da aurora! Então! Foste abatido por terra, tu que prostravas as nações!
13 Tu dizias: ‘Escalarei os céus e erigirei meu trono acima das estrelas. Eu me assentarei no monte da assembleia, no extremo norte.
14 Subirei sobre as nuvens mais altas e me tornarei igual ao Altíssimo’.
15 E, entretanto, eis que foste precipitado à morada dos mortos, ao mais profundo abismo.
16 Detêm-se para ver-te melhor, e procuram reconhecer-te: ‘Porventura é aquele que fazia tremer a terra, e abalava os impérios,
17 que fazia do mundo um deserto, e destruía as cidades, e impedia os prisioneiros de voltarem para suas casas?’.
18 Todos os reis das nações, todos repousam com glória, cada um no seu túmulo;
19 tu, porém, foste atirado para longe de teu sepulcro, como um aborto que causa horror. Os cadáveres dos homens mortos à espada jazem sobre as pedras de uma tumba;
20 tal como uma carniça que se calca aos pés, tu não te reunirás a eles no sepulcro, porque arruinaste tua terra, e fizeste perecer o teu povo. Nunca, jamais se falará da raça dos ímpios.
21 Preparai o massacre dos filhos por causa da iniquidade dos pais. Que eles não se levantem para conquistar o mundo, e invadir toda a face da terra.
22 ‘Eu me levantarei contra eles’ – declara o Senhor dos exércitos –, ‘apagarei o nome e o vestígio de Babilônia, sua raça e sua posteridade’ – diz o Senhor –.
23 ‘Farei dela o domínio da garça real, um lodaçal. Eu, varrerei com a vassoura da destruição’, – palavra do Senhor dos exércitos".
24 Jurou o Senhor dos exércitos: "Por certo será feito como eu decidi, e o que resolvi se cumprirá.
25 Esmagarei o assírio em minha terra e o calcarei aos pés nos meus montes. Serão livres de seu jugo, e o seu fardo não lhes pesará nos ombros.
26 Eis a decisão tomada para toda a terra; é assim que eu estendo a mão sobre todas as nações".
27 O Senhor dos exércitos decidiu, quem mudará sua sentença? Sua mão está estendida, quem o fará retirá-la?
28 Este oráculo data do ano da morte do rei Acaz:
29 Não te alegres, ó terra dos filisteus, de que tenha sido quebrada a vara que te feria, porque da estirpe da serpente nascerá uma áspide, e seu fruto será um dragão voador.
30 Os humildes poderão pastar nas minhas pastagens, e os pobres dormirão tranquilos. Eu farei, porém, morrer de fome a tua raça, e matarei tua posteridade.
31 Lamenta-te, ó porta! Grita, ó cidade! Treme, ó terra inteira dos filisteus! Porque do norte vem uma nuvem de poeira, e batalhões em filas cerradas.
32 E que responderá meu povo aos mensageiros desta nação? Que o Senhor fundou Sião, e que os humildes de seu povo aí encontrarão o refúgio.