1 Ko wai tēnei e haere mai nei i Ēroma,
he mea rongoā mai ngā kākahu i Potora?
Tēnei he korōria rawa nei ōna kākahu,
e haere ana i runga i te nui o tōna kaha?
"Ko ahau e kōrero atu nei i runga i te tika,
ko te mea kaha ki te whakaora."
2 He aha i whero ai ōu kākahu,
i rite ai ōu weweru ki ō te kaitakahi i te takahanga wāina?
3 "Nā tōku kotahi te takahanga wāina i takahi,
kāhore hoki he tangata o te iwi hei hoa mōku.
Takahia iho rātou e ahau, he riri nōku;
takatakahia ana rātou e ahau ki raro, i ahau e weriweri ana;
patī ana ō rātou toto ki ōku weruweru,
whakapokea iho e ahau tōku kākahu katoa.
4 Kei roto hoki i tōku ngākau te rā o te rapu utu;
kua tae mai anō te tau o āku i hoko ai.
5 Nā, ka titiro atu ahau, ā, kāhore he kaiāwhina,
mīharo ana ahau nō te mea kāhore he kaitautoko ake;
nā, kua meatia e tōku tākakau,
he whakaoranga mōku;
ko tōku weriweri, nā tērā ahau i tautoko ake.
6 Nā, takahia ana e ahau ngā iwi, i ahau e riri nei;
i ahau anō e weriweri ana ka whakahaurangitia rātou e ahau,
ā, ringihia ana e ahau tō rātou toto ki te whenua."
7 Ka whakahuatia e ahau ngā mahi aroha a Ihowā,
ngā whakamoemiti ki a Ihowā,
ka rite ki ngā mea i hōmai e Ihowā ki a tātou;
ki te nui hoki o te pai ki te whare o Īharaira
i hōmai nei e ia ki a rātou;
he mea i rite tonu ki āna mahi tohu tangata,
ki te nui anō o āna mahi aroha.
8 I mea hoki ia, "He pono, ko tāku iwi rātou,
he tamariki e kore e kōrero teka";
nā, ko ia tō rātou kaiwhakaora.
9 I ō rātou pōuritanga ngākau katoa i pōuri anō ia,
ā, whakaorangia ake rātou e te anahera o tōna aroaro.
He aroha nōna, he mahi tohu tangata i hoko ai ia i a rātou,
hikitia ana rātou,
whakahāereerea ana i ngā rā katoa onamata.
10 Heoi, whakakeke ana rātou
whakapōuritia iho e rātou tōna Wairua Tapu.
Nā, ka puta kē ia hei hoariri mō rātou;
kei te whawhai anō ia ki a rātou.
11 Kātahi ia ka mahara ki ngā rā o mua,
ki a Mohi, ki tāna iwi, i mea ia,
Kei hea ia nāna rātou i kawe ake i te moana
me ngā hēpara o tāna kāhui?
Kei hea te kaiwhakanoho
o tōna Wairua Tapu ki waenganui i a rātou?
12 I ārahi nei i a rātou, he meatanga nā te ringa matau o Mohi,
nā tōna tākakau korōria?
I wāhi nei i ngā wai i tō rātou aroaro,
hei mea i tētahi ingoa mōna e mau tonu ana?
13 I ārahi nei i a rātou i waenganui o te moana,
ānō he hōiho i te koraha, tē hinga rātou?
14 Kei te kararehe e haere ana ki raro ki te awaawa te rite,
pērā tonu tā te Wairua o Ihowā meatanga i a rātou kia okioki.
Pērā tonu tāu arahanga i tāu iwi,
i whai ingoa korōria ai koe.
15 Titiro mai i runga i te rangi, mātakitaki mai
i runga i te nohoanga o tōu tapu, o tōu korōria.
Kei hea tōu ngākau nui, me āu mahi nunui?
Ko te ohoohonga o ōu whēkau,
ko āu mahi tohu ka pēhia iho ki ahau.
16 He pono ko koe tō mātou pāpā,
kāhore nei hoki a Āperahama e mōhio ki a mātou,
kāhore anō hoki a Īharaira e mahara ki a mātou;
ko koe, e Ihowā, tō mātou pāpā;
ko tō mātou kaihoko, nōnamata mai tōu ingoa.
17 He aha koe, e Ihowā, i mea ai i a mātou kia kotiti atu i āu ara,
whakapakeketia iho e koe ō mātou ngākau kia kaua e wehi ki a koe?
Hoki mai, kia mahara ki āu pononga,
ki ngā hapū o tōu kāinga pūmau.
18 He iti nei te wā i mau ai taua kāinga ki te iwi o tōu tapu;
e takatakahia ana tōu wāhi tapu e ō mātou hoariri.
19 Kua meinga mātou kia rite ki te hunga kīhai nei koe i kīngi mō rātou;
ki te hunga kīhai nei i huaina ki tōu ingoa.
1 Quem é aquele que vem de Edom, de Bosra, as vestes tintas, envolvido em um traje magnífico, altaneiro na plenitude de sua força? Sou eu, que luto pela justiça e sou poderoso para salvar.
2 Por que, pois, tuas roupas estão vermelhas como as vestimentas daquele que pisa num lagar?
3 Eu pisei sozinho o lagar, e ninguém dentre os povos me auxiliou. Então, eu os calquei com cólera, esmaguei-os com fúria; o sangue deles espirrou sobre meu vestuário, manchei todas as minhas roupas.
4 É que eu desejava um dia de vingança, e o ano da redenção dos meus havia chegado.
5 Olhei, então, e não houve pessoa alguma para me ajudar; estranhei que ninguém me viesse amparar; então, apelei para meu braço e achei forças na minha indignação.
6 Por isso, na minha cólera, arrasei os povos, na minha fúria triturei-os, fazendo correr seu sangue pela terra.
7 Quero celebrar os benefícios do Senhor e seus gloriosos feitos, por tudo o que fez em nosso favor, e por sua grande bondade, com a qual nos cumulou na sua ternura e na riqueza de seu amor.
8 "Verdadeiramente" – dizia de si para si –, "aqueles são meu povo, filhos que não me renegarão." E tornou-se seu salvador
9 em todas as suas aflições. Não era um mensageiro nem um anjo, mas sua própria face que os salvava. No seu amor e na sua ternura ele mesmo os livrava do perigo. Durante o passado sustentou-os e amparou-os constantemente.
10 Mas revoltaram-se, ofenderam seu santo espírito, desde então tornou-se inimigo deles, e lhes fez guerra. Então, se lembraram dos dias de outrora, de Moisés, seu servo.
11 Onde está aquele que tirou dos céus o pastor de seu rebanho? Onde está aquele que pôs nele seu santo Espírito?
12 Aquele que à direita de Moisés atuou com o seu braço glorioso, e dividiu as águas diante dos seus para assegurar-se um renome eterno;
13 e os conduziu através dos abismos, sem tropeçarem, como o cavalo em descampado.
14 Como ao animal que desce ao vale, o Espírito do Senhor os levava ao repouso. Foi assim que conduzistes vosso povo, para afirmar vosso glorioso renome.
15 Olhai do alto do céu e vede de vossa santa e gloriosa morada: Que foi feito de vosso amor ciumento e de vosso poder, e da emoção de vosso coração? Dai livre expansão à vossa ternura,
16 porque sois nosso pai. Abraão, de fato, nos ignora, e Israel não nos conhece; sois vós, Senhor, o nosso pai, nosso Redentor desde os tempos passados.
17 Por que, Senhor, desviar-nos para longe de vossos caminhos, por que tornar nossos corações insensíveis ao vosso temor? Voltai, por amor de vossos servos e das tribos de vossa herança!
18 Por que pagãos invadiram vosso templo, e nossos inimigos pisaram vosso santuário? Há muito tempo estamos como gente que já não governais, e que não traz vosso nome.