1 Anō rā ko Eripāta Temani, i mea ia:
2 "E whai pai anō rānei te Atua i te tangata?
He pono e whai pai te tangata i a ia anō ki te mea he ngākau mōhio tōna.
3 He oranga ngākau rānei ki te Kaha Rawa tōu tika?
Hei taonga rānei ki a ia, ki te meinga e koe ōu ara kia tino tika?
4 "He wehi rānei nōu i a ia i whakahē ai ia i a koe,
i whakawā ai i a koe?
5 He teka ianei he nui tōu hē?
Kāhore hoki he pito whakamutunga o ōu kino.
6 I tangohia noatia hoki e koe ngā mea a tōu teina hei taunaha,
huia ana e koe ngā kākahu o te hunga e noho tahanga ana.
7 Kīhai i whakainumia e koe ki te wai te hunga ngenge;
kaiponuhia ana e koe he taro ki te hunga e matekai ana.
8 Ko te tangata mārohirohi, i a ia te whenua;
ko te tangata hōnore, noho ana ia i reira.
9 Ko ngā pouaru, ungā rawakoretia atu ana e koe,
whatiwhatiia ana ngā ringa o ngā pani.
10 Nā reira, karapotia pūtia ana koe e ngā māhanga,
raruraru ana koe i te wehi pā whakarere;
11 i te pōuri rānei, e kore ai koe e kite;
ā, nui atu te wai e taupoki nā i a koe.
12 "He teka ianei kei te wāhi tiketike o te rangi te Atua?
Tirohia atu anō hoki a runga o ngā whetū, tō rātou teitei!
13 Ā, e mea nā koe, ‘He aha tā te Atua e mōhio ai?’
E puta mai rānei tāna whakawā i roto i te kapua pōuri?
14 Ko tōna wāhi ngaro ko ngā kapua mātotoru, tē kite ia;
kei te taiāwhio anō ia i ngā rangi.
15 Ka mau tonu rānei koe ki te ara ō mua,
i haerea rā e ngā tāngata kikino?
16 I kapohia atu nei i te mea kāhore anō i rite ō rātou rā;
tāhoroa ana tō rātou tūranga anō he awa.
17 I mea nei ki te Atua, ‘Mawehe atu i a mātou’;
ā, ‘He aha e taea e te Kaha Rawa mō mātou?’
18 Heoi, i whakakīia e ia ō rātou whare ki ngā mea papai,
ko te whakaaro ia o te hunga kino e matara atu ana i ahau.
19 "E kite ana te hunga tika, ā, koa ana;
kataina iho rātou e te hunga harakore,
20 me te kī, ‘He pono kua haukotia te hunga i tahuri mai ki a tātou,
pau ake i te ahi te toenga o rātou.’
21 "Waiho ia hei hoa mōu, kātahi koe ka āta noho;
mā reira ka tae mai ai te pai ki a koe.
22 Tahuri mai rā ki te ture a tōna māngai,
rongoātia hoki āna kupu ki roto ki tōu ngākau.
23 Ki te hoki koe ki te Kaha Rawa, tērā koe e hangā;
ki te nekehia atu e koe te kino kia mamao i ōu tēneti.
24 Ā, ka whakapūranga koe i tāu taonga ki te puehu,
te kōura o Ōpira ki waenga i ngā kōhatu o ngā awa;
25 ā, ko te Kaha Rawa hei taonga mōu,
hei hiriwa utu nui ki a koe.
26 Ko reira hoki koe āhuareka ai ki te Kaha Rawa,
ā, ka ara ake tōu mata ki te Atua.
27 Ka īnoi anō koe ki a ia, ā, ka whakarongo mai ia ki a koe;
ka whakamanā anō e koe āu kupu taurangi.
28 Ka whakatakotoria hoki e koe he tikanga,
ā, ka whakapūmautia ki a koe;
ka whiti anō te mārama ki runga ki ōu ara.
29 Ki te makā koe e rātou ki raro, ka kī koe,
‘Tēnei anō he whakaarahanga ake’;
ka whakaorangia anō e ia te ngākau whakaiti.
30 Ka whakaorangia e ia te tangata ahakoa ehara i te harakore;
āe rā, ka whakaorangia ia e te mā o ōu ringa."
1 Elifaz de Temã tomou a palavra nestes termos:
2 "Pode o homem ser útil a Deus? O sábio só é útil a si mesmo.
3 De que serve ao Todo-poderoso que sejas justo? Tem ele interesse que teu proceder seja íntegro?
4 É por causa de tua piedade que ele te pune e entra contigo em juízo?
5 Não é enorme a tua malícia e não são inumeráveis as tuas iniquidades?
6 Sem razão penhoraste os teus irmãos e despojaste de suas vestes os miseráveis.
7 Não davas água ao sedento, recusavas pão ao esfomeado.
8 A terra era do mais forte, e o protegido é que nela se estabelecia.
9 Despedias as viúvas de mãos vazias e quebravas os braços dos órfãos.
10 Eis por que estás cercado de laços e os terrores súbitos te amedrontam.
11 Tua luz tornou-se trevas, já não vês nada e o dilúvio das águas te engole.
12 Não está Deus nas alturas do céu? Vê a abóbada estrelada, como está alta!
13 E dizes: ‘Que sabe Deus? Pode ele julgar através de nuvens escuras?
14 As nuvens formam um véu que o impede de ver ele passeia apenas pela abóbada do céu’.
15 Queres seguir, pois, rotas antigas por onde andaram os homens iníquos?
16 Que foram arrebatados antes do tempo e cujos fundamentos foram arrastados com as águas!
17 Exclamam a Deus: ‘Retira-te de nós! Que poderia fazer-nos o Todo-poderoso?’.
18 Foi ele, entretanto, que lhes cumulou de bens as casas. Contudo, longe de mim os conselhos dos ímpios!
19 Vendo-os, os justos se alegram e o inocente zomba deles:
20 ‘Nossos inimigos estão aniquilados e o fogo devorou-lhes as riquezas!’.
21 Reconcilia-te, pois, com Deus e faze as pazes com ele: é assim que te será de novo dada a felicidade.
22 Aceita a instrução de sua boca e põe suas palavras em teu coração.
23 Se te voltares humildemente para o Todo-poderoso, se afastares a iniquidade de tua tenda,
24 se atirares as barras de ouro ao pó e o ouro de Ofir aos pedregulhos da torrente,
25 o Todo-poderoso será teu ouro e um monte de prata para ti.
26 Então farás do Todo-poderoso as tuas delícias e levantarás teu rosto a Deus.
27 Tu lhe suplicarás, ele te ouvirá e cumprirás os teus votos.
28 Formarás os teus projetos, que terão feliz êxito e a luz brilhará em tuas veredas.
29 Pois Deus abaixa o altivo e o orgulhoso, mas socorre aquele que abaixa os olhos.
30 Ele salva o inocente, o qual é libertado pela pureza de suas mãos".