Χαρά του ανθρώπου που ο Θεός τον λύτρωσε απ’ το θάνατο
1 ΜικτάμΜικτάμ. Ασαφής όρος. Είδος ψαλμού. του Δαβίδ.
Προστάτεψέ με, Θεέ, γιατί σ’ εσένα καταφεύγω.
2,3 Είπα στον Κύριο:
«Εσύ ’σαι ο Κύριός μου.
Ό,τι καλό έχω δεν προέρχεται
παρά από σένα».Είπα... από σένα. Άλλη πιθανή ανάγνωση: Είπα στον Κύριο: «Εσύ ’σαι ο Κύριός μου. Άλλος καλύτερος δεν είναι από σένα». Κι είπα γι’ αυτής της χώρας τις θεότητες και για τους δυνατούς, που θαύμαζα πολύ:
4 Τα βάσανα ας πληθαίνουν αυτών που ακολουθούν ξένους θεούς·
εγώ δεν θα προσφέρω τις αιματηρές σπονδές τους·
και δε θα ψιθυρίσουν τα χείλη μου τα ονόματά τους.
5 Κύριε, μου δίνεις το μερίδιό μου
σ’ ό,τι έχω ανάγκη για να ζήσω,
κρατάς το μέλλον μου στα χέρια σου.
6 Στο μοίρασμα μου πέσανε περιοχές ωραίες·
κι ο κλήρος μου μ’ ευχαριστεί.
7 Τον Κύριο που με νουθετεί, τον ευλογώ,
κι οι σκέψεις μου τις νύχτες με διδάσκουν.
8 Τον Κύριο έβαλα για πάντοτε μπροστά μου,
στα δεξιά μου,στα δεξιά μου. Στη βιβλική αντίληψη η δεξιά εθεωρείτο η πλευρά της εύνοιας. Ο υπερασπιστής στεκόταν στα δεξιά του κατηγορουμένου.
για να μην ταλαντεύομαι.
9 Γι’ αυτό και χαίρεται η καρδιά μου,
ευφραίνεται η ατίμητη ύπαρξή μου
και με ασφάλεια αναπαύεται το σώμα μου.
10 Στον άδη δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου,
ούτε ο γνήσιος πιστός σου
θ’ αφήσεις ν’ αντικρύσει τη φθορά.
11 Το δρόμο με μαθαίνεις της ζωής·
αμέτρητη χαρά είν’ η παρουσία σου,
απόλαυση, στα δεξιά σου, αιώνια!
1 מִכְתָּ֥ם לְדָוִ֑ד שָֽׁמְרֵ֥נִי אֵ֝֗ל כִּֽי־חָסִ֥יתִי בָֽךְ׃ 2 אָמַ֣רְתְּ לַֽ֭יהוָה אֲדֹנָ֣י אָ֑תָּה ט֝וֹבָתִ֗י בַּל־עָלֶֽיךָ׃ 3 לִ֭קְדוֹשִׁים אֲשֶׁר־בָּאָ֣רֶץ הֵ֑מָּה וְ֝אַדִּירֵ֗י כָּל־חֶפְצִי־בָֽם׃ 4 יִרְבּ֥וּ עַצְּבוֹתָם֮ אַחֵ֪ר מָ֫הָ֥רוּ בַּל־אַסִּ֣יךְ נִסְכֵּיהֶ֣ם מִדָּ֑ם וּֽבַל־אֶשָּׂ֥א אֶת־שְׁ֝מוֹתָ֗ם עַל־שְׂפָתָֽי׃ 5 יְֽהוָ֗ה מְנָת־חֶלְקִ֥י וְכוֹסִ֑י אַ֝תָּ֗ה תּוֹמִ֥יךְ גּוֹרָלִֽי׃ 6 חֲבָלִ֣ים נָֽפְלוּ־לִ֭י בַּנְּעִמִ֑ים אַף־נַ֝חֲלָ֗ת שָֽׁפְרָ֥ה עָלָֽי׃ 7 אֲבָרֵ֗ךְ אֶת־יְ֭הוָה אֲשֶׁ֣ר יְעָצָ֑נִי אַף־לֵ֝יל֗וֹת יִסְּר֥וּנִי כִלְיוֹתָֽי׃ 8 שִׁוִּ֬יתִי יְהוָ֣ה לְנֶגְדִּ֣י תָמִ֑יד כִּ֥י מִֽ֝ימִינִ֗י בַּל־אֶמּֽוֹט׃ 9 לָכֵ֤ן ׀ שָׂמַ֣ח לִ֭בִּי וַיָּ֣גֶל כְּבוֹדִ֑י אַף־בְּ֝שָׂרִ֗י יִשְׁכֹּ֥ן לָבֶֽטַח׃ 10 כִּ֤י ׀ לֹא־תַעֲזֹ֣ב נַפְשִׁ֣י לִשְׁא֑וֹל לֹֽא־תִתֵּ֥ן חֲ֝סִידְךָ֗ לִרְא֥וֹת שָֽׁחַת׃ 11 תּֽוֹדִיעֵנִי֮ אֹ֤רַח חַ֫יִּ֥ים שֹׂ֣בַע שְׂ֭מָחוֹת אֶת־פָּנֶ֑יךָ נְעִמ֖וֹת בִּימִינְךָ֣ נֶֽצַח׃